My Journal In Life Novels & Stories

“Each one of you should practice not to lose your focus. In journalism field, every detail, every word is important. May mga taong aasa sa inyo na kayo ang instrumento para mabago ang buhay nila. Ihahatid niyo ang kanilang kwento sa iba’t ibang panig ng mundo. Losing your focus in one story will kill that hope. You will ruin them in the process.” Unang beses niyang napagalitan at nakakahiya pala ng sobra lalo pa’t mas matanda siya sa mga kaklase niya. “Tumawag po siya kaninang umaga. Nag-reply din sa text ko ngayon lang.” Sinimangutan niya ito sabay layas papuntang susunod na klase. Nakakatawag at nakakapag-reply sa iba pero sa kanya, hindi.

Baka may kailangan akong lutasin para sa babaeng ‘to at kapag magawa ko ‘yon, baka sakaling makabalik na ako sa tunay kong katawan. Tumayo ako at nagpunta sa study table. Naghanap ako ng puwede kong mapagkunan ng idea tungkol sa babaeng ‘to. Naghalughog ako sa mga gamit niya sa mesa at may nakita akong isang vintage journal na nakahalo sa mga notebook niya rito. Kulay yellow ito na bulaklakin ang cover. Binuklat ko ito para basahin at hindi nga ako nagkamali ng hinala na diary ito ni Mikha.

Hindi dahil gusto kong maging problema sa buhay niya, kundi dahil alam kong kahit gaano ako kahirap intindihin, hindi niya ako basta-basta susukuan. I always keep a journal for myself. Lahat inililista ko. Para sakaling makalimot ako. Alam kong may babalikan ako. At araw araw kong ginagawa iyon ng walang palya. Isinusulat ko ang mga nangyari sa araw ko. Minsan, kahit ang maliliit na bagay. Kung ano ang kinain namin. Kung ano ang sinabi ni Brandon.

Palaging ganoong tema ang binibigay sa akin kaya minsan nga nauumay na ako. Nakahinga ako ng maluwag matapos kong ayusin ang mga gamit sa table ko. Kasalukuyan akong nagtatrabaho bilang Journalist sa isang Magazine Publication. Mahigit limang taon na rin ako sa larangang ito at kung hindi nga lang dahil sa trabahong ito kaya naging maayos ang buhay namin, baka nagpalit na ako ng larangan. Hindi kasi madali ang trabaho ng isang Journalist, kailangan mong mag-invest ng halos lahat ng oras mo. Stressful din hindi lang sa mismomg trabaho pati na rin sa mga taong nakakasalamuha ko.

Sinigurado kong detalyado at maayos ang petsa ng lahat ng isinulat ko sa journal, kaya napapangiti ako tuwing binabasa ko ito. Hindi ganoon kadetalyado ang libro gaya ng journal, pero mayroon itong mahahalagang sandali sa aming buhay, simula sa pambu-bully, pang-aabuso, pagbabago, at ang pakikipaglaban para sa kapatawaran na hindi ko pa naisusulat dahil kailangan kong siguraduhing handa akong magpatawad at kalimutan ang nakaraan na sa tingin ko ay hindi magiging madali dahil ang mga bata ay parang palaging paalala nito, pero sa totoo lang, ang mga anak ko ang pinakamagandang nangyari sa akin.

Natatakot din siya sa maaari niyang malaman sa journal na ito. She flipped the page one. It was a long entry. Binasa niya ito. * Dear Jony, This is the first entry of my journal. Really, it is about us. And this entry is all about how I am greatful to meet you. Honestly, hindi ko alam kung paano ito gusto ko na lang magsulat ng journal. I hope someday, this will reminds me of you. I know time will come this helps me back to you if something happens unpredictable. Jony, I love you. I can’t think of my life in the future without you. I wish I will be there always for you.

I knew a tear would fall if I didn’t stop myself from remembering too much. Pero bago pa ako tuluyang lamunin ng alaala, may napansin akong isang kahon sa pinaka-ilalim. It caught my attention because it was the simplest. No ribbon, no brand, just a matte black box with my name written in Timothy’s neat handwriting. Binuksan ko iyon. Inside was a leather journal, minimalist and hand-bound. The pages were thick and cream-colored, and when I flipped through it, may nakaipit sa gitna. It was an engraved brass bookmark that said, “Write something that matters.”

Hindi pa siya lubusang nakaka-move on, ngunit alam niyang nasa tamang landas na siya. Pagkauwi ni Jal, hindi niya mapigilang magpatawad sa kanyang sarili dahil sa mga damdaming hindi niya kayang kontrolin. Sa kanyang silid, nilabas niya ang isang journal na matagal na niyang hindi ginagamit. Sinulat niya ang lahat ng nararamdaman, bawat pait, bawat lungkot.

Maingat akong bumaba ng kama na sinikap na hindi makagawa ng kahit na ano'ng tunog o ingay na pwedeng ikagising niya. Lalabas na sana ako ng kuwarto ko upang uminom ng tubig dahil parang nanunuyo ang aking lalamunan. Aksidente kong nakita ang nakabuklat na kuwaderno sa tabi ni Mj at dala ng kuryusidad ay kinuha ko. Bumungad sa akin ang nakasulat sa unang pahina na "My Diary." Interesado kong binuklat ang mga pahina ng notebook. Mas pinagtuunan ko ng pansin ang huling sinulat ni Mj.

Ang sakit ay hindi naging wakas—naging daan ito patungo sa mas malalim na pagmamahal, mas matibay na tiwala, at isang buhay na hindi niya inakalang posible. Sa gabing iyon, habang natutulog ang kanilang anak sa pagitan nila, nagbukas si Izzy ng journal—ang parehong journal na minsang puno ng takot at pagdududa. Ngayon, ibang tinta na ang dumadaloy.