My Life's Journey Novels & Stories

Hinding hindi namin magugustuhan ang isat isa. Napabuntong hininga lang ako at saka pumasok na sa gate. Napasalampak ako ng higa sa kama ko at napapikit. Ano ba tong kagaguhan ang pinasok ko. My life was rewritten in a blink. It was peaceful enough but now it's not. Dahil lang sa aksidenteng pag krus ng landas namin ng Hezekiah na yon. Baklang yon talaga.

Dahil hindi magtatagal, kailangan rin naming magpaalam sa isa't isa para tahakin ang aming iba't ibang landas sa buhay. I couldn't wish for anything more than this because having my loved ones beside me is more than enough. Just like I've always wished, I wanted to have a normal life and dreamed of being an ordinary girl but life doesn't get easier. It won't always go according to your plan while you try to avoid going the hard way. But I think life is about going through tough times to find strength, hope, and courage.

Habang nasa byahe nag sountrip ako sa luma kong cellphone para hindi ako mainip sa mahabang byahe ko. "The Journey Lyrics by LEA SALONGA" Half the world is sleeping. Half the world's awake. Half can hear their hearts beat. Half just hear them break I am but a traveler, in most every way. Ask me what you want to know What a journey it has been. And the end is not in sight. But the stars are out tonight. And they're bound to guide my way. When they're shining on my life. I can see a better day. I won't let the darkness in. What a journey it has been.

Parang sapat na ulit ang isang simpleng salita galing sa magulang ko para manatili akong motivated. Oo, andami kong pinagdaanan. Oo, madami pa rin akong kailangang ayusin. Pero ngayon, iba na ang direction ko. Hindi na takas. Hindi na patakas. Hindi na laban palagi. Ngayon, gumagawa na ako ng sarili kong daan. Dahan-dahan, pero totoo. At habang tinutuloy ko ang journey ko bilang estudyante, bilang anak, at bilang sarili ko—alam kong kahit hindi perpekto ang simula ko, puwede pa ring maging maganda ang ending.

For the future. Tatlong taon na ang lumipas mula nang magbago ang takbo ng aking buhay. At sa bawat taon na iyon, natutunan kong magsimula muli. Ngayon, hawak ko na ang kamay ng isang bagong buhay—ang aking anak na si Samara Vi Asher Jones.

Masyado ko lang dinibdib kaya umabot ako sa puntong papunta na sa pagkapariwara ang buhay ko at nasaksihan ko ang krimen ni Marcus. Baka nga ako lang ang nagpapahirap sa sarili ko. Kailangan ko lang sigurong matanggap ang mga nangyayari sa ‘kin. Kasi sabi ni Ate Kiss, hindi tayo p'wedeng magpatali sa nakaraan. Hindi matutuwa sina Mama at Papa kung ganito kagulo ang buhay ko. Life is a choice. You choose how you're going to live with it. There's always two ways that we can choose where we want to make our own path. I should choose now.

Ang lahat ay tama na. Natutuhan namin na ang buhay ay isang mahabang paglalakbay—may mga bahaging matarik at madilim, may mga bahaging patag at maliwanag, may mga bahaging puno ng sakit, at may mga bahaging puno ng ligaya. Ngunit ang pinakamahalaga… ay hindi kung gaano kabilis o gaano kaluwag ang paglalakbay… kundi kung sino ang kasama mo sa paglalakbay na iyon, kung ano ang mga natutuhan mo, at kung ano ang naiwan at naibahagi mo sa iba.

Kaya this time I won't let their lives put in danger. Hindi ko masasabing tahimik nga talaga ang buong buhay ko, sa mula't umpisa kasi ay marami na akong naranasang paghihirap sa buhay ko, simula nung nawala ang mga mahal ko sa buhay araw araw akong nag iisa at ipinagluluksa ang nawala sa akin. —END OF FLASHBACK—

Saglit siyang natigilan, ngunit mabilis din niyang nabawi ang sarili at ngumiti ng maayos. “Grandma, hindi ko po pinagsisisihan. Ang pagpunta ko sa ibang bansa ang nagturo sa akin ng maraming bagay at nagbigay sa akin ng career na mayroon ako ngayon. Bawat hakbang na pinili ko sa buhay ay, sa panahong iyon, ang pinakamagandang desisyong nakikita ko para sa sarili ko.”

Hindi ko na hahayaang ang mga pagkakamali ni Dylan ang magtakda ng direksyon ng buhay ko. Kinabukasan, nagsimula akong mag-empake ng mga gamit ko nang may kalakip na desisyon, bawat galaw ay may layunin, bawat bagay ay maayos na nakatiklop. Parang isinasara ko na ang isang pinto sa isang kabanata ng buhay ko na hindi ko na kilala. Ang buhay na dati kong pinangarap kasama si Dylan—ang hinaharap na inisip ko—ay gumuho sa harap ng mga mata ko, at nagpasya akong hindi na ito patagilid ang magtakda sa buhay ko. Papasok ako sa hindi tiyak na landas, oo, pero sa kauna-unahang pagkakataon sa matagal na panahon, nakaramdam ako ng tahimik na lakas ng loob.