Mysterious Person Novels & Stories

Dahil sa kabila ng lahat ng misteryo at conspiracy na unti-unti nilang natutuklasan, minsan nakakalimutan nilang may isang totoong tao sa gitna ng lahat ng iyon. May isang taong natakot. May isang taong nasaktan. May isang taong gumawa ng mga desisyong hindi niya sigurado kung tama. At ang taong iyon ay si Jian. Muling nanginginig ang mga daliri ni Dera habang binabaliktad ang susunod na pahina. Ngunit sa pagkakataong ito ay agad siyang natigilan. Dahil iba ang sulat sa bahaging iyon.

Dumating ang tatlo sa labas ng lungsod, at ipapatawag na sana ni Letitia ang Saucer ng biglang, isang malakas na aura ang dumating mula sa malayo. Lahat ng tao sa gate ng lungsod ay tumingin sa malayo at nakita ang isang lalaki na papalapit. Ang lalaki ay nakasuot ng asul na damit at mukhang mga 30 taong gulang. Naka ekis ang kanyang mga kamay sa likod niya, at dahan dahan siyang naglakad patungo sa gate ng lungsod. Ang Mysterious Path Power ay lumitaw sa ilalim niya habang siya ay humakbang pasulong, na nagbigay sa kanya ng mapang aping aura.

Mahinahon ngunit bakas pa din ng takot sa tono ng isa sa mga tauhan nito. " Then get him if that will help. " Utos ng binata bago inilipat sa panibagong pahina ang hawak na papeles. " That's the problem, sir. We can find him." " What? " " That cellist was the mysterious musician in the country. Wala pong ibang nakakakilala sa kanya bukod sa manager nito. Madami na din ho ang nagbabakasakali na makuha ang musikerong iyon kaya lang bigla na lamang itong nawala, maging ang manager nito. Walang may alam kung nasaan silang dalawa. "

“Wala kang nakuha — walang kumpanya, walang Mama ni Megan, walang panalo.” Tumawa si Marcus — parang baliw. “Akala mo panalo ka, Kuya? Akala mo patay na si Victor?” Tumahimik ang buong kwarto. “Buhay si Victor Harrington,” nakangising sabi ni Marcus habang dumudugo ang gilid ng labi. “Sampung taon siyang nagpanggap na patay. Siya ang tinatawag nilang Mystery Man — siya ang tunay na utak. Hindi ako. Utusan lang niya ako.”

She murmured. She left their table and moved to the right corner to serve their orders. A man in his fifties called her attention and winked at her. She secretly rolled her eyes at how gross it looked. One of her rules is no to old men. That's a big no-no for her. She walked to the next table and served the drink. It was too dim in the area, but she could clearly see the man in front of her staring at her. He was looking at her intently, like he was slowly devouring her soul.

Pero ang hindi nito alam, hindi naman naputol ang pagkakaibigan nila at hindi naman talaga siya emo-emo at alone girl ang peg sa mundo. Pumikit siya nang mariin at napahampas nang mahina sa kaniyang noo. Isa pa ‘to! Hindi rin alam ni Laurent ang pinaggagawa niya sa buhay niya! Ayaw niyang malaman nito... kasi confidential! Saka bakit pa nga ba? Walang dahilan para malaman nito na isa siyang nagfi-feeling assassin slash woman of justice na secret agent ineme.

Dugtong niya na tila sinagot ang katanungan sa isipan ko. Dumiretso kami ng lakad sa loob ng mall, sabi niya ay sa pangatlong palapag pa iyon. But, isn't he afraid that someone would recognize him? "Paano kapag may nakakilala sa'yo? Matagal mo nang tinatago ang mga impormasyon tungkol sayo, 'di ba? Even your face. You're mysterious to the majority." "No one would recognize me. I haven't posted nor put my photos on our company website. But, some people knew me… those that are in the business industry."

Nauna itong bumaba kaysa sa akin. "Mhel!" Salubong sa akin ni Ate Fae. "Magandang tanghali ate," nakangiting bati ko sa kanya. "Pasok na tayo, sakto dahil tanghalian pa lang. Siraulo talaga si mysterious boy hindi ka man lang hinintay. Pero pagpasensiyahan mo na lang kasi galing pa 'yon sa business trip." Nagulat naman ako sa sinabi ni ate. Kaya siguro parang pagod ito.

Ngising wika nito sa kambal niya. “Mukhang kailangan mo na ngang pumunta sa doctor.” Napakunot ang noo niya habang nilingon si Aaron. “At bakit?” “Mukha kasing nasisiraan kana.” Masama niyang tiningnan si Aaron dahil sa sinabi nito sa kanya. “Alam mo bang nagiging interesado na rin ako sa taong gumawa niyang sa ‘yo?” “Sino ba kasi siya at mukhang napaka-misteryoso niya?”

But he seemed kind and inviting. He was a tall man with a warm smile that reached his eyes, exuding an air of confidence yet approachability. His dark, wavy hair contrasted with his bright blue eyes, giving him a mysterious allure. His simple attire hinted that he was a nice and decent person, and the faint scent of cologne lingered in the air around him. Despite my initial reservations, I couldn't help but feel a sense of intrigue and curiosity about this enigmatic man named Celsius Montgemetry.