Nadò Novels & Stories

Nadatnan din roon ni Teodato ang katabing kausap ng Puno na isang di kilalang lalaki, na wari niya'y isang mayamang ginoo dahil sa kasuotan nitong mamahaling chachetta, dekwelyong camisa at tsaleko na karaniwang isinusuot ng mga ginoo sa gitnang bayan. Matanda na ito, marahil halos limampung taong gulang na kung pagbabatayan ang kanyang mukha. Kapansin-pansin rin ang makapal nitong mga kilay at mahabang bigote sa mukha.

Hindi nawala ang ngiti ni Dorryn. “Joseph the killer.” Naintindihan agad ni Nando. Uso sa ilalim ng mundo ang ganoon. Idinadagdag sa pangalan ang katauhan. Ang reputasyon. Ang pangalang kinatatakutan. Joseph the killer. At siya— Nando the Mafia Boss. For a brief second, the air between them turned heavy. Dangerously heavy. Nando slowly lifted his gaze. His eyes were colder than ice. Sharper than blades.

Mabilis ang reaksyon ni Nando: **“Basura! Sa bayan ko, kahit sino may ganyan. Tapos tatawagin nilang top quality? Ang Five Element Escape ko — ’yon ang tunay na top quality!”** 🌬️ “Top quality technique – Wind Blade” Kumuha ulit si Juan. “Top quality technique — Wind Blade.” At muli, hindi napigilan ni Nando: “Basura pa rin! Alam ko ang Howling Gale. Isandaang beses na mas malakas ’yon!” ⚡ “Nine Day Thunder Formation” Isa pang jade. “Nine Day Thunder Formation.”

“I’ll help you, mom. What are you going to cook for dinner?” “Adobo.” “Oh,” I love adobo. “Because it’s Nadya’s favorite, and also your favorite too.” Yeah, it is my favorite. *** “Mommy! Kuya Nikolai! I’m home.” Umalingaw-ngaw ang boses nito. Agad akong napatingin kay Nadya. Malalaman mo talaga kapag nakarating na sa bahay si Nadya o di kaya kapag nasa bahay lang sya kase ang ingay-ingay.

Ang tapang niyon sa pang-amoy ko at para akong nakaamoy ng Zonrox. Pagkahalo ko niyon ay tinikman ko ang kape ko. "Uhhmmttssspp. Talaga pala, ang tamis na nitong kape Padre Tiago." Sabi ko pa saka ako naupo sa tapat niya. Bago ako kumain ay tiningnan ko muna siya. Nakasuot siya ng round neck na t-shirt, plain white iyon at fit na fit sa magandang hubog ng kanyang katawan. Kaninang nakatayo siya ay nakita kong nakasuot din siya ng black pants ngunit nakatsinelas pa lang siya.

natatawang saad nito Pagpasok namen sa loob ang dami ng nagbago sa restaurant nato, gumanda na hindi na katulad noon na kahoy lang ang dingding ang saya sa puso na successful na ang restaurant nato. "Dito ko minsan pumupunta kasama sila nicole at venice sa tuwing lunch break actually pinupuntahan lang namen to kase laging may 20% discount kapag suki na, kaya nilubos nanamen"natatawa kung saad "i miss the taste of this noddles" saad ko bago kainin ang noodles na nasa harap ko si andrei ay hindi nadin nakatiis kahit mainit ay hinigop niya na agad ang sabaw

Hindi rin siya masyadong nakakain maliban lang ng nadaanan nito ang buffet ng area at natuwa siya sa California maki and ramen kaya nakakain siya ng marami. Inantok si Nadja pagdating sa loob. Para bang marami siyang ginawa buong maghapon. Matapos niyang kumustahin ang mga anak ay payapa itong natulog. Hindi niya alam kung anong oras na noon ng maramdaman niya ang dampi ng halik na iyon sa kanyang labi.

“Mom, say ah.” Ibinuka niya ang bibig para tanggapin ang nakaumang na hotdog na hawak-hawak ni Nadia. “Thank you.” “I layk panswit. Delicious.” Nag-akto pang nanginig ang anak niya sa kinatatayuan. “Akala ko baa yaw mo rito dahil ang init-init? Bukas babalik na tayo.” “No!” namimilog ang mga matang tutol nito. “May fan naman. I layk here pala, Mommy. Sarap luto Auntye Awndeng. Tapos may Mama Lola pa me. She’s nice po.”

Maging si Miren ay hindi na napigilan ang pagtawa nito na siyang ikinakapit ni Naomi sa laylayan ng damit niya dahil ano mang oras ay madadala na sya ng tawa ng dalawa. “H-Hindi ka pa ba nakakakain niyan, sir Lemuel?” Nauutal pang tanong ni Naomi. “To be honest, this is my first time eating this. That's why I'm not familiar with Abodo.” “Adobo po,” pagtatama ni Naomi sa binata. “Whatever you called that. Basta, it's masarap lang,”

Ayokong bigla siyang kabahan kapag gumalaw si Adorno. Ramdam ko ang tibok ng puso niya… marahil kapareho ng akin na kalmado, masaya, at puno ng pananabik sa bawat hakbang na sabay naming tatahakin. Pinatakbo ko nang marahan si Adorno, binigyan ng sapat na oras para malasap ang simoy at tanawin. Hanggang sa makarating kami sa bahagyang mataas na bahagi ng lupa kung saan tanaw na tanaw ang buong Hacienda. Mula sa mga punong niyog at mangga, hanggang sa mga kawan ng tupa, kambing, at baka na nagpapastol sa malalawak na damuhan.