Okay In Korean Novels & Stories

Pinagmasdan ko ang pamilyang Villiary.. masayang pamilya, mayaman at mababait rin ang mga taong ito pero hindi ko lang maintindihan kung bakit kinulong nila dito ang nagiisa nilang anak. Walang kaibigan at walang muwang sa mundo. Kahit twenty years old na ito para siyang bata kung umasta. Isa lang naman ang masisi ko kundi ang parents niya. Hindi magalit ang anak niya sa ginawa nila dahil napaka inosente ni Irriene. Hindi niya alam kung anong nangyari sa labas ng mansyon nila. Wala rin siyang pakialam dahil simula bata nandito na siya sa loob. Umiyak ito na parang bata sa harap ng mommy at daddy niya habang ang mommy niya kinausap siya na parang bata rin. Okay lang sana kung tratuhi

Wanted: Mayaman, matulungin, at mamamatay na... sana. Joke lang ‘yon ng kaibigan—pero ang ending? Natagpuan ni Jenica ang sarili sa harap ng pinakamayamang lalaki sa siyudad: si Alexander Fuego, nasa wheelchair, naghihingalo, at nag-alok ng kasal na parang promo lang sa mall: "Marry me now, and inherit everything when I die." Siyempre, sino ba naman ang tatanggi sa instant yaman? Pero may problema: Hindi ito namatay. Ilang taon na ang lumipas, buhay pa rin si Alexander Fuego—fresh na fresh, at parang si kamatayan pa ang natigok sa halip na ang lalaki. Kaya tumakas si Jenica, dala ang sikreto: buntis siya sa tagapagmana ng Fuego Empire! Fast forward, balik bansa si Jenica. Mayaman

Lagi akong ikinukunsidera ng pamilya ko na tagapagdala ng kamalasan. Dahil ito sa nakikita ko ang countdown bago mamatay ang mga kamag-anak ko. Sinabi ko sa kanila kung kailan mamamatay si lolo, ama, at ina. Nagkakatotoo ito dahil sa iba’t ibang mga aksidente. Ang tatlong mga kapatid ko ay kinamumuhian ako mula sa kaibuturan nila dahil sa tingin nila isinumpa ko ang mga magulang ko at lolo. Ang nanay ko ay namatay matapos iluwal ang nakababata kong kapatid na babae, pero ang mga kapatid ko ay walang tigil siyang iniispoil. Sinasabi nila na siya ang suwerte nila dahil nagiging okay ang lahat para sa pamilya sa oras na iluwal siya. Pero hindi ba’t namatay si Ina noong iniluwal siya? Sa ika-

"When you turn twenty-four, you will carry my first born. Mark my word, Ms. Gwyneth Clair Elizabeth Louise Garcia-Abernathy." Ito ang linya ni Ace Caleb Sansmith—ang nag-iisang tagapagmana ng Sansmith Innovation which caused Gwy na maging conservative sa kaniyang fashion choices just to avoid his obsession with her. Ang buong akala niya, madi-distract ito sa nerdy attire niya ngunit mas lalo pa nitong pinakita sa kaniya na disidido pa itong tuparin ang minarkahang linya. Okay lang sana kung sinabi nito na gagawin siyang asawa, papakasalan, baka kiligin pa siya ngunit pinaparamdam lang nito sa kaniya na isa lamang siyang babaeng target nito upang aánákan. At talagang pinaramdam sa

Bettina Alvarez is a loving wife, beautiful and independent. Ginawa niya ang lahat para matugunan ang pagiging mabuting Asawa. She loves her husband more than anything, siya ang buhay niya. But how can she stand in her feet when her ground is slowly shattering in pieces. Gumuho ang lahat ng pagmamahal na iyon nang malaman niyang may nauna sa sinasabi niyang sakanya lang. Ang pinakamasakit pa ay may labing isang taon itong anak na mas matanda pa sa relasyon nila. She thought it's okay, ayos lang at kaya naman niya iyong tanggapin. She just needs his explanation, saying that it was a mistake, na hindi sinasadya ng asawa niyang makabuntis noon. She can accept it. Pero tila nabasag na baso ang l

Kailangang pakasalan ni Harvy Austria, ang kanyang assistant na si Dahlia Vega dahil sa hiling ng kanyang lolo na may karamdaman. Ngunit nakapangako na siya sa kasintahan niyang si Audrey na ito ang pakakasalan niya. Subalit ang last will ng lolo niya ay nakakadismaya. Ibibigay lahat ng kayamanan kay Dahlia kung sakaling hindi niya ito pakasalan. Sa loob ng tatlong taon, kapag hindi sila naging ikay, maaari na silang maghiwalay at makukuha niya ang kanyang mana. Kaya kinausap niya si Dahlia, at nalaman niya ang mga kondisyon ng dalaga. Walang side chick habang kasal, magkikita pero privately lang. Ito ang hahawak ng kanyang pera. Aalisan muna ng ATM si Audrey, para matutong ma

May pangit na mukha ng isinilang si Banjo Canoy. Makakapal na mga kilay, maitim at busargang mga labi at ang pisngi ay tinadtad ng pimples. Kaya sa kanyang kabataan siya ay tinawag na Mamaw or pinaiklig Halimaw. A face that only a mother can love. Dahil sa itsura ay nilait siya ng mga tao. Ngunit ang mas masakit ay hinamak at pinagtawanan siya ng babaeng kanyang minahal. Naitanong tuloy niya sa sarili kung bakit siya nasasaktan at nag-durusa gayong wala naman siyang nagawang mali. Hindi naman niya ginustong isilang na pangit. Okay lang sana ang magdusa kung may nagawa siyang kasalanan kaya’t nausal niya ang mga katagang, “Pahiram na lang sana ng kasalanan” upang justified naman ang sakit.

"You left without saying a word, Ciana. Hinanap kita, naghintay ako. Umasa akong babalikan mo 'ko dahil baka sakali na maisip mo ako," napatitig ako sa mga mata niyang kulay kayumanggi ngunit lumuluha. "Tapos ngayon babalik ka na para bang walang nangyari?" nakagat ko ang ibabang labi kasabay ng pagyuko sa kaniyang pangunguwestyon. "Sinisisi mo 'ko kasi hindi kita magawang kausapin ng maayos? Pansinin tulad nang dati?" napapikit ako ng matapos niyang sabihin iyon ay hinampas niya ang pader sa aking tabi. "You think I'm okay? Nasasaktan ako Ciana, kahit sorry man lang galing sa mismong bibig mo wala akong natanggap." Tinitigan ko siya ngunit ako mismo ang nasaktan nang umaagos na a

“Congratulations, Mrs. Velazquez. You're 8 weeks pregnant” Halo-halong emosyon ang naramdaman ko. I feel excited and scared at the same time. I'm going to be a mother! I can't wait to see Desmond's reaction! Noong akala ni Yvonne ay okay na lahat, buong akla niya ay sa wakas ay magkakaroon na siya ng isang kompletong pamilya ay bigla siyang iniwan ni Desmond dahil bumalik ang kasintahan nitong mahal na mahal niya. Yvonne was just a replacement of her at ngayon na bumalik na ito ay para siyang gamit na pinagsawaan na kapag hindi na kailangan ay itatapon na lang. Yvonne was selfless mas pipiliin niya ang kasiyahan ng iba kaysa sakanya, at ano naman ang laban niya sa babaeng mahal nito, lalo na

Antonette met Lucas noong gabi ng eighteenth birthday niya at mula noon, hindi na siya naka-recover. Ninong niya ito sa binyag, pero hindi na 'yon ang tumatak sa isip niya. The way he looked at her that night. The way he smiled, like he saw something she didn’t even know she had. Pati ‘yung pagkakasabi niya na ang ganda niya sa suot niyang dress, tumatak sa utak niya. His deep voice. His body under that sleek black suit. Lahat ng ‘yon, hindi niya makalimutan kahit limang taon na ang lumipas. Matagal siyang nagkunwaring okay lang. She tried to forget. Pero sa bawat saglit na naaalala niya si Lucas, may apoy na nabubuhay sa loob niya. She wanted him. Badly. Lagi niya itong napapanaginipan,