Oliver Sayo Lang Ako 소설 & 이야기

KO Ang akin ulo para mawala ang alala nang nakaraan pilit KO kinakalimutan? "At Ang kaibigan na masasabi mo Yun handa makinig at samahan Ka SA lungkot at saya,. Hindi Ka iiwan kahit ano mangyari! Hindi Ka hihilahin pababa at sabay kayo aangat kahit mapag iwanan Ka handa Kang hintayin Kung sakali malayo na sila. Babalik parin sila upang hilahin Ka pataas, namiss ko na mga friend ko bukod Kay Belyn, at Rina Meron pa ako MGA friends marami sila pero Hindi KO na ISA isahin, alam na nila Kung sino sila Kaya Mahal KO Ang MGA Yun!"

"Sumama ka sa 'kin." Pagak siyang tumawa kahit walang tigil ang pag-agos ng luha niya. "Kasal na ako kay Mael. Sa kanya na mapupunta ang mana," patuyang sabi niya dito. Bumakas ang pagkabigla sa mukha nito. "So, alam mo na pala?" naging blangko ang mukha nito. "O-Oo "

kinikilig na sabi ni Olivia. "Wala pa kayong isang taon nawala rito sa Pontevedra pero pakiramdam ko ang daming nabago sa buhay niyo sa Manila." Halos isang oras kaming nagkwentuhan. Tinanong nila kung ano-ano ang mga ginagawa namin sa Manila. Kinwento ko naman sa kanila kung paanong nakuha si Rei bilang model. Pati ang iilang gala namin sa New York ay inalam nila. Kung hindi lang ako tinawag ni Mama, hindi kami matatapos. Mabuti naman at pinakawalan nila ako.

Malaman lang ako pero hindi ako baboy gaya ng sinasabi ng iba riyan na inggit sa ganda ko. I am Pretty Diozza Gonzales. Call me Diozza , para diyosang-diyosa. Sabi kasi ng nanay ko na si Beauty Queen Gonzales, ako raw ang pinakamagandang sanggol noong ipinanganak ako. O, di ba! Iba rin ang nanay ko. Ang galing manghula, siyempre kanino ba naman ako magmamana, e di sa kanya.

bulong niya, halos magsisi kung bakit niya pa kinuwento. Ngunit hindi mapigilan ni Mika ang kasabikan. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang inggit at tuwa. “You’re so lucky, dead girl! Imagine, Oliver! He’s the man women all over the world dream about! Yeah, I know. Mayaman ka na at ang pamilya mo…pero girl! That’s fucking Oliver Villareal, pinapantasyahan ng karamihan!”

Sinalubong kami ng mga taong nakayuko, bakit parang hindi na bago sa amin ang ganitong gesture? "This kind of gesture is boring, ate Odelia, everywhere we go they approached to us." sambit naman ng pamangkin ko hindi na lang ako sumagot. "What did you say?" tanong ng asawa nang ex-boyfriend ko. "I'm not saying anything, ugly!" pang-aasar ng pamangkin ko.

“Puwede ba yon Mr. Calderon?” “Oliver na lang po Don Arcadio. Please call me Oliver.” Nakangiting sagot nito. Smile that made him more handsome. Mga puting ngipin na pantay at ang magkabilang dimple nito sa pisngi ay nakakalaglag talaga ng underwear.

“Ayaw niyang malaman natin. Hindi daw namin kayang masaktan siya.” "Kung ganoon, madali akong gulo?" Kinagat ni Oliver ang kanyang mga labi at kinuha ang kanyang telepono. Nag-edit siya ng madamdaming text at nai-post ito sa kanyang Weibo. “Matagal na akong sikat, pero ito ang unang beses na nakatagpo ako ng ganitong hinaing. Hindi mahalaga. Bukas ay magiging kapana-panabik at maganda!"

Ngumiti s'ya, at hinalikan ako. Lahat ng lungkot at pangungulila, ay naglahong bigla. Nang dahil sa isang mainit na halik, na aming pinagsaluhan ngayon. Walang nagbago, mahal ko pa rin ang taong ito. "I still love you, Abegail Sebastian." sabi ni oliver. "ako din, mahal pa rin kita, Oliver Sandoval." sabi ko. Sabay yakap sa kanya.

234. “You guys!” Biglang nagbago ang mukha ni Oliver. Si Saolo naman ay halatang nahihiya. After all, si Oliver ang kaisa-isa niyang anak. Galit niyang sabi, “Aren’t you going too far?! Anong mabuti ang maidudulot kung kumalat ‘to sa iba?”