One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Bahagya akong napa atras ngunti mabilis din siyang sumulong papalapit sa amin. One step at a time. Napasinghap ako nang marahan, at doon ko lang napansing hindi ko na hawak ang sitwasyon gaya ng inaakala ko. Sa bawat pag-atras ko, may kapalit na isang hakbang pasulong si Vicente, hanggang sa muli akong mapasandal sa closet niya at siya naman ay muling nakatayo sa harap ko, matangkad, tahimik, at nakakabahala ang pagiging kalmado.

Natawa pa ang animal. Hindi ako kumibo, salubong lang ang kilay kong nakatingin sa kaniya, at the same time naintriga ako sa kung ano’ng ituturo niya. “Okay. Step number one,” he began. “Stare deeply into her eyes and resist the urge to look away. Pangit naman kung mahiyain na nga si Poppy, mas mahiyain ka pa, ‘di ba?” I continue listening to him, “Step two: Get up close and personal—press your chest against her breasts and enjoy the cozy warmth of being impossibly close.”

Agad ko itong tinanggap dahil sobrang bagot ko na rin. Nakalagay ang dalawang kamay ko sa balikat nito at nakahawak ang kamay nito sa beywang ko. Mabagal lang ang galaw namin. Sa kalagitnaan ng pagsasayaw namin, natumba si Stephan.

Nararamdaman ko pa rin ang tension sa muscles ko, lalo na sa batok at balikat ko, epekto ng anxiety response. “Sige, magpapalit ako. Babalik ako kaagad kaya hintayin mo ako rito. Maliligo ako nang mabilis tapos babalik kaagad ako,” paalam niya sa akin, bago mabilis niya akong tinalikuran. Kita ko ang bahagyang pagmamadali niya habang tinatakbo niya ang distansya patungo sa isang golf cart. Iyon ang ginamit niya para makabalik kaagad sa mansion.

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

Aning malambot na boses ng babae. Nang marinig niyang muli ang ingay na nililikha ng dalawa, mabilis siyang kumilos pababa. At nang makababa na siya, mabilis siyang tumakbo papalayo sa lugar. Humahangos siyang tumigil sa pagtakbo. Sapo-sapo niya ang kanyang d****b habang habol ang hininga. Naramdaman niya ang pagtagaktak ng pawis niya. Ang layo ba naman kasi ng tinakbo niya.

Ramdam ko ang inis sa tono ng pananalita niya bago ito mabilis na naglakad papalayo. Binilisan ko rin ang hakbang ko ngunit di ko na siya magawang maabutan pa. Masyadong mahaba ang biyas niya na parang isang hakbang lang niya ang dalawang hakbang ko. Ni hindi na nga ako nakapagpasalamat hanggang sa tuluyan na siyang naglaho sa paningin ko.

Bumagal ang kanyang takbo, at nagsimulang bumilis ang paghinga nito. Samantala, masigla pa rin Dog No. 2. Ang sitwasyon ay ganap na nagbago pagkatapos ng dalawang minuto. Ang Dog No. 1 ay hindi na makatakbo o makatayo pa pagkatapos tumakbo ng maraming beses.

I stepped backward. His eyes narrowed at me while mine widened. Damn, Eliyah! Hindi ka kasi nag-iingat! Patuloy siya sa paghakbang habang ako ay patuloy lang sa pag-atras. Hanggang sa tumama ako sa table niya. I stopped moving backward while he keeps closing our distance.

Sabi ko, may nararamdamang pag-aalala na gumagapang sa tiyan ko. I walked towards the door. My steps were heavy, and I was going down the stairs, each one taking me closer to the first floor.When I was already on the first floor, I turned left and walked towards the right direction. I went to the white door and knocked before I opened it.