One Step Backward Two Steps Forward Novels & Stories

Ang tanging nararamdaman nila ay ang pagkatalo, ang kabiguan na hindi na nila kayang iwasan. Ang oras ay mabilis na lumilipas, at sa bawat minuto, ang bigat ng kanilang mga kasalanan ay bumabagsak sa kanilang mga balikat. Ngunit hindi nila kayang baguhin ang mga nangyari. Wala nang ibang magagawa kundi ang magtago at maghintay sa magiging resulta ng kanilang mga aksyon. "Siguro nga, wala na tayong magagawa," sagot ni Stephan, habang hinihimas ang kanyang noo, nag-iisip. "Ang lahat ng ito, siguro, ay isang malaking pagkakamali."

May kopya na siya ng susunod na panggagayuma niya. Kinunan niya ng picture ang pahinang iyon. Kung hindi raw siya magtatagumpay sa unang step ay pwede na iyong pangalawa. Medyo mahirap ang step na iyon dahil kailangan niyang kumuha ng bulaklak galing sa patay para matiyak na magiging patay na patay din sa kanya ang gagayumahin.

Nawawala na ako sa tamang katinuan. I slowly move up and down. Humawak ako sa balikat niya sa suporta. Napaliyad ako ng maramdamn kong lalong lumaki ang alaga niya. Iginiling ko ang aking balakan. I move faster this time. Ramdam kong malapit na ako kaya mas lalo ko pang binilisan ang aking galaw.

“Okay. Deal.” Lihim siyang napangiti. “Alright. Ang unang makarating sa sunod na bahay ang siyang mananalo. At para naman mas fair, dahil baka sabihin mo naman ay masama ang ugali ko, I’ll be ten steps away from you here.” Humakbang siya ng sampung beses paatras. Nilingon siya nito. “No running. Just walk, okay?” “Okay.” Tumango pa ito.

Kabanata 2 Napatigil ako sa paglalakad nang napansin ko na nawawala na ang distansya sa pagitan namin. Hinarap ko siya at pagkatapos ay itinaas ko ang kamay ko upang ipagtabuyan siya palayo. "Bakit ka lumalapit? Dalawang dipa dapat ang layo mo sa akin!" mariin kong sabi. Humakbang ako ng apat na hakbang palayo sa kaniya.

That made me remember everything. Nakakainis kasi. One step forward and two steps to the back. Para ako’ng naglalaro lang, na hindi naman tama. Kapag may mga panahon na tuluyan ko na siya’ng naiaalis ng kusa sa isipan ko, may mga bagay pa ‘rin na sadyang nagpapaalala sa’kin.

anito bago naglakad palapit sa kanya. Instinctively, she carefully walked a few steps back. Nang bumaling siyang muli kay Zyrone, nakakunot nang muli ang mga kilay nito. He moved one step closer to her and she took another step back. At para lang sure na hindi siya nito malalapitan, umatras pa siya ulit ng isa pa. Kaya lang naatrasan na niya ang isa sa mga malalaking paso ng drawfed palm tree. At dahil walang lakas ang isang paa niya, muntik na siyang mapaupo sa baldosa.

“Huwag kang lalapit. Hahampasin kita nito.” Blangkong tiningnan nito ang mukha niya bago lumipat sa hawak niyang kawali na may bakas pa ng uling ang pwetan. May dumaan na amusement sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya. The man took a step forward while she steps backward.

I twirled and he hugged my waist as we swayed our bodies. I don't wanna fight no more I don't wanna hide no more I don't wanna to cry no more come back, I need you to hold me Naghiwalay ulit ang aming mga katawan. Sa orihinal na steps ay maglalakad lang kaming dalawa nang dahan dahan at maghahawak ng kamay. Pero dahil iba ang partner ko ay nag-iba rin ang steps nito.

“Guys, step forward.” Pagkarinig ng “step forward,” napaatras si Caprice. “Wait… hindi niyo babasagin ‘yung gate, ‘di ba?” bulong niya sa sarili, bahagyang kinakabahan. Pero imbes na pilitin ang gate, isa-isang may sumingit sa ilalim nito. Mga sobre. Isa. Dalawa. Tatlo… Napangiti si Caprice. “Okay ‘to ah…” bulong niya habang pinupulot ang mga iyon.