Out Of Sight นิยาย & เรื่องราว

“Get out of my sight.” Nagbulungan ang mga tao sa paligid. Pero wala siyang pakialam. Isa pang bote, isa pang baso, hanggang sa malabo na ang paningin niya. Maya-maya, nakasubsob na lang siya sa counter, habang tahimik na tumutulo ang luha sa mga mata niya. ---

Nang umangat ang tingin ko at nanlaki ang aking mga mata nang makitang may CCTV sa loob ng conference room. “A-Abe,” kinakabahan kong turo sa kanyang ng camera. at napatakbo ako sa puwesto niya dahil blind spot ang area na iyon. Ngumiti siya ng pilyo. “Naka-off ang ilaw kanina, wala silang makikita.” Nanlaki ang aking mga mata at nagsimulang lumakas ang kaba ko. “Makikita pa rin ang alam ko. Lalo na binuksan mo ang ilaw pagkatapos!”

May konting dugo na bumakas sa kanyang labi dahil sa ginagawa nito kanina. Ang pula n'yang mga mata ay nanlilisik sa inis at the same time ay sa pagkauhaw muli sa dugo. Rage of fire and lust is visible on his glaring eyes. Napasinghap ako ng bigla n'yang punitin ang suot kong dress. Dagli ko s'yang tinulak papalayo at nang maalis ang pagkakahawak ni Sage sa suot ko na hindi pa masyadong sira, kinuha ko iyong opurtunidad upang makatayo. At dahil madilim sa kinalalagyan namin natalisod ko. We have a different eyesight at dahil isa s'yang bampira kaya n'yang makakita sa dilim.

Bigla nitong tinanggal ang blindfold and Chloe had to adjust her eyesight, in front of her were the two men who were gazing at her maniacally. She gulped. She checked her surroundings and noticed na dinala siya ng mga ito sa isang maliit na cabin, it was semi-lighted, enough to see the features of the two men who captured her. Maalikabok ang paligid, confirming that this hasn't been used for a while. The small room was practically empty except for a few broken wooden chairs that had not served its purpose, the entire space was dirty, rugged, and disheveled.

sabi niya. And at some point it calms my raging head. I let out a quiet sigh. Our eyes met. I almost lost in those deep black eyes kung hindi lang bumaba ang tingin niya sa labi ko. Para akong nauhaw sa ginawa niya kaya nilabas ko ang dila ko at marahang binasa ang mga ito. Umawang ang labi niya at nakita ko ang paggalaw ng Adam’s apple niya dahil do’n.

Sa isang sulok ng locker room isang tao ang nahagip ng aking mga mata sa dilim. Nakatitig ito sa'kin at tuwid na tuwid na nakatayo. Tingin niya siguro hindi ko siya nakikita mula rito sa'king kinatatayuan. Napansin ko rin ang sapatos nito. His wearing the shoes i saw earlier. I think he's following me. His spying.

Ngunit pagkatapos noon ay naningkit ang mga mata ko sa dalawa pang katabi sa kabila. Azalea just snorted ruggedly and Kobe pretended not to hear anything about it. My eyes slit in suspicion. This two, they could really be such a handful sometimes, huh? I was about to discuss it with them. But suddenly, from my peripheral vision, I thought I just saw someone behind the railings outside not so far away from us, as if someone's watching us from afar. But how come on the second glimpse, I saw nothing but a tall plant.

Ayaw ko na ring maging invisible. Habang nakasandal ako sa malamig na pader ng fire exit, pinikit ko ang mga mata ko. At sa likod ng talukap ko, malinaw ang imahe niya. Ang tingin niya. Ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko. Ang init ng mga daliri niyang halos dumampi sa balat ko. Silent glances lang dapat ito. Mga tingin na walang ibig sabihin.

Binalik ko ang tingin sa scope ko habang nasa tuktok kami ng isa sa matataas na building sa buong lungsod, halos hindi pansinin ang kaniyang sinasabi dahil tutok sa pinagkakaabalahan. “Tell him I’m at the mall... kasama ko si Klara at nagsha-shopping,” saad ko habang ginagala ang aking scope para makita ang target namin na nasa isang hotel. Kung hindi ako titingin sa scope, sobrang layo nila sa amin. It’s impossible to see them in naked eye.

Parehong kadiliman lang naman ang aking nakikita at wala ng iba pa. Mas maganda pa nga kung nakapikit lang ang aking mga mata basta wala lang benda. Kapag nakapikit kasi ay talagang madilim ang mga mata ko at walang liwanag na makikita kasi nga nakapikit. Pero kapag nakadilat ang mga mata ko at madilim ang aking nakikita ay hindi ko pa rin maiwasang umasa na magkakaroon ng himala at bigla na lamang akong makakakita. Pero aasa pa ba ako sa himala na muli akong makakakita gayong pati aking mga magulang na siyang nagsisilbing liwanag ng aking mga mata ay kinuha na rin sa akin ng langit. "The doctor said that you can open your eyes now, Lauren," mayamaya'y sabi ni Uncle. Ilang segundo na kasi an