Novel & Cerita Painter Of The Night Chapter 132

Nagtataka siyang tumingin kay James. "Ha?" Naguluhan si James. Hindi niya alam kung bakit hindi nagbabago ang painting. "Akin na." Inabot ni Tobias ang painting kay James. Kinagat ni James ang daliri niya at tumulo ang dugo sa painting. Kaagad na sinipsip ng painting ang dugo niya. Pagkatapos, naglaho ang full moon at napalitan ng nagliliyab na araw. Nalanta rin ang bulaklak. Gayunpaman, dahil kulang ang dugo rito, hindi lumitaw ang ancient script.

“You’ll find out soon enough.” The car rolled forward under the rain — two broken hearts sitting inches apart, both pretending not to be afraid of what comes next. End of Chapter 5 — Shattered Glass Hearts ⚡ To be continued… ⚡

Chapter 25: The Tour Victoria Abbel's Point of View I got a good dream last night. I was dressed in a night gown and I was walking on a path full of flowers. And Trevor is waiting for me in the far corner. He was smiling sweetly at me but then I woke up and I close my eyes again. I tried to sleep one more time but failed to recreate my dream right from the start. May mga munting ngiti ang naglalaro sa labi ko. Is it possible that Trevor is now opening up to me? That must progress.

Narito ang karagdagang bahagi ng Chapter 13 upang mas palalimin ang emosyonal na tensyon sa pagitan nina Liam, Aria, at Elena. Chapter 13: Ang Anino ng Kahapon (Karugtong 2) Pagpasok sa loob ng silid, dinala ni Liam si Aria malapit sa bintanang yari sa salamin, kung saan tanaw ang mga ilaw ng siyudad sa ibaba. Ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakahawak sa mga balikat ni Aria, tila sinusubukang ikulong ang dalaga sa loob ng kanyang proteksyon.

“Huwag kang manisi ng ibang tao dahil ikaw ang may mali una pa lang.” “Really?! Hah!” asar kong tugon at tumayo sa harap ni Zeno. “At utos mo pa talaga?!” “He sent me your picture last night. Naliligo ka na sa suka mo. Anong gusto mo gawin ko? Pumunta rito para bihisan ka lang?!” I breathed deeply. “And that made you decide to let me be touched by Nite like that?! What if he did something to me?! Are you out of your mind?!”

Agad na lumiwanag ang mukha niya nang makita ako. “Ma’am,” she greeted, her voice filled with relief and a hint of happiness. Pinipilit kong ngumiti. “Pasok ka.” She followed me, a bit hesitant, as I walked back to the easel. Napatingin siya sa kalahating tapos kong painting. Ang langit na unti-unting nagiging liwanag. “I’m sorry kung na-stress ko kayo kanina, Ma’am. Hindi ko kasi dala ‘yong spare key,” mahina niyang sabi.

" Patuloy ang paghikbi ko hanggang sa napunta ang tingin ko sa laman ng kwarto. Many painting stands covered with cloth. Sa mga nanginginig na paa, I slowly walked towards the painting stand, hindi malayo saakin, my feet and hands are shaking. When I reached it, I slowly removed the white cloth covering it. Napaubo pa ako dahil sa ilang alikabok. Nang matingnan ang laman ay mas lalo lamang sumidhi ang nararamdaman ko. Mas lalong naging sunod-sunod ang pagluha ng mga mata ko. My eyes started to dwell. My trembling hand shook even more, and my tears flowed harder. I covered my mouth with one hand to stifle my sobs while the other hand slowly caressed the painting. Then my hand slowly moved to

"Nah, it's okay.. b-basta walang pwedeng mang.." "Yeah i know." putol nito sa sasabihin ko. inalalayan niya ako sa pag higa, matapos non ay humiga narin siya..Medyo na aawkwardan ako na katabi ngayon si Matt, pero no choice ako na nga itong makikitulog ako pa ba mag iinarte. - "Goodmorning." Halos matulala ako dahil mukha agad ni Matt ang bumungad sa akin pag mulat na pag mulat ng mata ko..

Bumaba ang tinted na bintana. Parang bumagal ang pag-ikot ng mundo nang makita ko kung sino ang nasa loob ng mamahaling sasakyan. Nanlamig ang mga kamay ko at biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko. Nakaupo siya roon, seryoso ang mukha at nakatutok ang mga mata sa akin na para bang matagal na niya akong hinahanap. Hindi ko maipaliwanag ang kaba at takot na sabay na bumalot sa buong pagkatao ko. Ilang taon na ang lumipas ngunit hindi pa rin nagbago ang epekto niya sa akin. Si Lucian Charles Stryker—ang lalaking minsang minahal ko at siyang dahilan ng pinakamalalim kong sugat. At gaya ng inaasahan ko...

Chapter 4. “The Man in the Painting” Lee Yu-Jun’s POV Kasabay ng paglubog ng araw ay siya namang kasiyahan sa akin dahil nagkakaroon ako ng oras upang kumawala sa mala-kulungan na ipinintang larawan na ito. Tanda ko pa rin ang pangyayari sa nakaraan kung bakit ako nakulong sa larawang ito.