Palang の小説・ストーリー

Para siyang sunflower na itinanim ng papa ko sa balcony—unti-unting lumago at palaging nakaharap sa araw, nakangiti. Nang sampung taong gulang siya, dumating sa wakas ang kanyang ama. Pinalitan niya ang apelyido niya ng "Palmer" at pinili ang pangalang "Felix" dahil parang kahawig daw ng "Felicity". Masaya ako para sa kanya, na sa wakas ay makakaranas din siyang mamuhay nang maayos. Pero bago pa sila makuha ng tatay niya, naunang dumating ang mga kaaway ng mga Palmer.

“Ina!” Sabay-sabay ang paglingon ng lahat sa pinanggalingan ng boses. Nagkaroon ng malakas na bulong-bulungan nang makita nila ang hitsura ng dalaga na kasalukuyang lumuluha habang dahan-dahan na naglalakad palapit entablo kung nasaan ang mga walang buhay na magsasaka. Tirik na tirik ang araw sa kalangitan nang biglang bumagsak ang napakalakas na ulan Agad namang nahawi ang napakaraming tao sa plaza maliban kay Joeliano na hindi makapaniwala sa kaniyang nakikita.

Nag palit lang sya ng soft cotton na bestidang plain ang design bago muling bumaba upang mag handa ng kanilang mapag sasaluhang meryenda. Maliwanag pa naman sa labas at tiyak na mamaya pa naman makaka alis ang binata. Masayang na sa pag lalaro ng play station ang dalawang sina Norman at Vince ng bumaba sya. Sumulyap lang sa kanya sandali ang binata bago muling ibinalik ang atensyon sa pag lalaro.

"I guessed it was 32A cap, right?" "Bastard!" Napipikon na nilamukos niya ang mukha ng binata gamit ang dalawang palad upang hindi na makita ang nakakalokong ngiti nito. "I know that mine was small, you don't have to slap it on my face!"

Meron din itong mini garden na may mga tanim na bulaklak at halaman na may nakasulat na herbal plants. Sa kaliwa at dulong bahagi ng malawak na daan may isang mataas na buliding na kulay itim at puti ang kulay nito, mayroon itong labindalawang palapag. Sa harap ng building na yun may parang gym at kasunod naman nito ang cafeteria.

Bakit naman kailangan niya pang maging ganito kabango? Simpleng plain black shirt lang naman 'yong suot niya, maong pants and white shoes. But he's got this different aura. He's so attractive. "Hope, marami pang food sa function," I heard Faith said. "Ah, right. Tara Sir?" Aya ko. Ngumiti lang siya sabay tango. Kaya naglakad na kami papunta sa function. Few meters away lang 'yon mula sa pool. It was just a simple hall na may mga chairs and tables at sa pinakaharap iyong mga food.

Mabuti na lang at di ito kumontra. "Pangalawa gusto ko yung matangkad, matangos ang ilong, mapula ang mga labi." Muli kong binalingan ang lalaki. Matangkad ito, matangos ang ilong at mapula din ang mga labi. Pasok sa banga!

Panginoon, pakiusap tulungan niyo po ako sa mga hayok sa laman na mga lalakeng ito. _____ +Sorry for Grammatical Error and Typos:/ Enjoy Reading:)

Hindi nila namalayan na may palasong nakaamba sa kanila. “Dating gawi. Ibabato mo, saka ko papanain,”nakaamba ang pana ni Matuk sa himpapawid habang hawak naman ni Iksum ang tila bolang kulay pula para ihagis. Malakas ang pagkakabato ni Iksum, umabot iyon sa mga alitaptap sa ulunan nila Polly at Seiri. Nabugaw ang mga alitaptap at lumipad palayo. Sinundan iyon ng tingin nila Polly at Seiri kaya hindi nila napansin ang bolang pula na pumalit sa pwesto ng mga alitaptap. Walang sinayang na sandali si Matuk at pinana ang bola. Nagtapon ito ng mahalimuyak na mist na kaagad nagpatulog kila Polly at Seiri. Naghantay ng ilang sandali sila Matuk at Iksum at saka bumaba ng puno para tignan ang mga est

Nalaglag ang panga ng dalawa. Mabilis na lumayo si Lauren habang hinahabol ang kaniyang hininga, ang kaniyang mukha ay namumula sa gulat at hiya. Si Rhea naman ay napaayos ng kaniyang polo, halatang nayanig pero sinubukang ibalik ang kaniyang mapangahas na postura. Anne stood at the doorway, her chest heaving violently, her piercing gray eyes burning with a rage she could no longer control.