Panakip-butas Meaning Novels & Stories

“At paano nga ba niya naririnig ang mga plano ng mga dumakip sa kanila?” “May naimbento kasi akong makina na maliit na p’wedeng iwan kung saan para mamanmanan ang lugar na `yun.” sabi ni Nico. “Tinatawag ko itong ‘Pasagap’ at tingin ko iniwan niya yun sa magandang lugar kaya naririnig niya ang mga usapan nila... ang ‘Pananggap’ naman nun ay nakatago sa likod ng tenga niya.” “Pananggap?” tanong ko.

Pagsulyap-sulyap lamang ang ginagawa nito dahil busy siya sa pagmamaneho. Humagikhik akong muli. “Alam mo ba, h'wag ka sanang ma-offend, pero ang bansag ko sa 'yo is Mr. BKMP.” “BKMP?” Nangunot ang kaniyang noo. “What the hell does that means?” Humalakhak muna ako. “Mr. BKMP means Mr. Bilyonaryong Kinulang sa Mabuting Pag-uugali.” Napasinghap ako nang bigla itong prumeno. “What did you just say?”

“Sh*t” “Bakit ka kasi gumalaw?!” rebat niya. “Edi ba sabi mo, humakbang ako para tanggalin ‘yang pajama? Sumusunod lang ako.” Pag-opensa ng binata saka tinakpan ang alaga na buhay na buhay. Kumunot ang noo ni Bambi. “B-bakit mo hinahawakan—tinatakpan?”

tanong ko rito. “What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya? “Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

“And yet you are making fun of Killian’s short tongue. He means ‘pusa’ when he said ‘puta.’” I laughed. Pero teka at paano ko ba mapapaalis ang mga ito? The one they are looking ay nasa tabi ko at nasa ilalim ng comforter. Bakit kasi nakapasok ang mga ito na ganito kaaga sa loob ng kwarto ko?

sabi ni Andy sa bata sabay bigay sa isang libong papel. Tuwang-tuwa namang inabutan sila ng bata ng tig-isang banana cue. Kaya lang ay napalabi ito nang makita ang isang libo. "Barya lang po, Kuya. Wala akong panukli niyan. Wala pa akong benta masyado, eh." "Wala akong barya kaya sa 'yo na lang 'yan. Umuwi ka na."

Dinampot n'ya ang mga pinamiling pagkain at ibinaba, saka iginiya papasok ang bata. "Mama... ano pong pasalubong ko?" nakangiting tanong ng bata. Nag pa puppy eyes pa ito sa harap n'ya, na nakahalukipkip ang maliliit na mga braso. Sanay na sanay na s'ya dito, kaya hindi p'wedeng walang dala na para sa kanya. Dahil siguradong maghahanap pa rin ito. Mabait naman ang anak n'ya. Madaling masabihan kung wala. Pero s'yempre, hindi naman p'wede, 'di ba? Pinangako ko na nga na lahat ibibigay n'ya dito, hangga't kaya. Ipararanas n'ya dito ang mga bagay na hindi n'ya noon nagawa . "Hmmnnn..." kunwari nag iisip na sabi n'ya.

"Bakit nasayo pa rin?" Nagkibit siya ng balikat. Naitapon ko na 'to sa basurahan noong nasa america kami. Pero sa gulat ko, ibinalik 'to sakin ng lalaki at sinabing itabi ko raw baka di pa raw tapos sa atin ang lahat. Kaya tinago ko na lang." "Bakit isinuot mo ngayon?" "Na-miss ko kasing suotin. Ayaw mo ba?"

"Bukas, pupunta ako sa inyo." "Huh? B-Bukas na agad?" "I am a busy person, kaya gusto ko gagawin agad ang mga bagay.Hindi ako pwedeng magsayang ng oras kung pwede namang gawin na agad." masungit na sabi niya kaya tumango ako at nagsimula nang kumain.

hinging paumanhin nito. Binitawan ni Zam ang batong hawak-hawak at tinalikuran ang binata. Mabilis niyang nilapitan ang besikleta na nakaparke lamang sa 'di kalayuan. "Zammy wait- saan ka pupunta?" tanong ng binata nang makitang pasakay na siya ng besikleta. Hindi siya sumagot, sa halip ay tuluyan na siyang sumampa sa besikleta at walang lingon-lingong mabilis na umalis doon.