Panliligaw Noon 소설 & 이야기

“Yes, apo… Huwag kang mag-alala sa mama mo. Ayos lang siya.” Buong araw inapoy ng lagnat si Pan. Dahil alam ni Leila na nagdadalang tao ang anak niya, hindi niya pinapainom si Pan ng kahit na anong gamot. Nasa tabi lang siya nito, nakabantay at nilalagyan nalang ng basang towel ang noo ni Pan sa takot na baka mapano pa ito. Bandang alas singko ng hapon, bumangon si Pan. Nahimasmasan na rin siya sa nangyari.

Nagbaon na lamang ako ng pandesal na may palaman na peanut butter saka isang bote ng tubig para sa bus ko na lamang kakainin mamaya. Doon na rin ako maglalagay ng manipis na make-up dahil baka kulangin ako sa oras. Rush hour ngayon at lunes pa kaya baka abutan ako ng mahabang pila sa LRT. Sana ay hindi masyadong ma-trapik dapat daw kasi bago mag alas-nuebe ay nando’n na ako sa

biglang litaw ni orev sa bintana ng kwarto ko "Ano 'yon?" "Caw caw caw~" "Nakita mo ang uwak ni lilith palipad lipad? Tanga ka ba orev?" "Caw?" "Natural lilipad 'yon! May uwak bang gumagapang? Tangina!" "Caw caw caw caw caw!!" sabi niya, ilang araw na daw 'yon palipad lipad na parang may hinahanap. "Sino naman kaya ang hinahanap non? Hindi kaya...nawawala si lilith?"

Bungad na sagot ko. "It's already 8 in the morning, get up and get dress. Tatlong araw tayo sa Palawan at pang tatlong araw lang din na mga gamit ang dadalahin mo." Mahabang sabi ng nasa kabilang linya at agad ding namatay ang tawag.

Kinabukasan ay 7:30 am ako nagising. I just woke up to phone calls from Caitlin, and she asked me about the best dish to cook. Ipagluluto daw niya si Zack mamayang lunch at dadalhin sa opisina nito. Sinabi ko naman sa kaniya kung ano yung kaya niyang gawin ay yun na lang but she kept on asking me, so sabi ko adobo. Ang pambansang ulam ng mga Pilipino. Hindi naman 'yon mahirap lutuin for me.

POV WILLIAM Masasabi kong ito ang pinakamasayang araw sa tanang buhay ko. Marami akong naging ka fling noon kabilang na dito si Noreen pero hanggang pampalipas ng init lang ng katawan ang sadya ko sa mga ito.

* Point of View ni Blair * --- "Manahimik kang tang'nang orasan ka!!!" Sigaw ko sabay abot sa maingay na bagay sa may nightstand, at binalibag 'to sa pader at nagkapirapiraso s'ya. There, finally, some peace. Ang aga-aga pa.

Naglalagay naman ng pagkain sa pinggan niya si Lorenzo "Good Morning!" Masigla kong bati. Agad naman naagaw ang attention nila at nakangiti na bumati pabalik

Sagot ko "Eh kailan ang tamang panahon Dawn?! Nasa panganib sila Zera! At ano mang oras pwede silang patayin ng mga kalaban! Tapos wala tayong gagawin? Paano mo nagagawang maging kalmado sa ganitong sitwasyon?!" Sigaw niya kaya napabuntong hininga ako

"See? Sabi sa 'yo, maayos ang lahat. Maupo na tayo at baka lumamig ang pancakes." Tumango ako at sumunod sa kaniya patungo sa lamesa, tinawag na rin namin si Zion na agad namang nag-unahan si Azriel sa paghugas ng kamay sa lababo. Habang pinapanood ko silang dalawa na nagtatawanan sa tapat ng gripo, hinayaan ko ang sarili kong lumubog sa ligaya ng simpleng umagang ito, pansamantalang pinalalayas ang anumang anino ng darating na Lunes sa aking isipan.