Panliligaw Noon 소설 & 이야기

Fond Ang mga alaala ng taong mahalaga sa atin ay parang init ng araw—hindi laging nakikita, pero laging nararamdaman. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Nagbabadya na ang pagbuhos ng ulan nang makarating kami sa Lomihan ni Aling Milings. Kadalasan ay mga hapon o gabi ang dagsa ng tao rito. Nakita ko naman na hindi gaano karami ang mga kumakain kaya makakapili kami ng pwesto na tabi ng bintana na siyang overlooking sa bulkang Taal.

Kasabay noon ay ang malakas na pagsabog ng restaurant. “Evony!”

THIRD PERSON POV Lila Moreno wiped the sweat off her forehead, pinching the bridge of her nose as she let out a heavy sigh. Grabe, ang haba ng araw na ‘to. Wala pa rin matapos ang mga reports na pinapasa sa kanya, habang si Mr. Vilar, her billionaire boss, parang wala sa mood na makausap. Tapos bigla siyang tinawag sa office niya hindi sa usual na time. Lila froze, alam niyang kapag tinawag si Adrian Vilar sa ganitong oras, hindi lang basta meeting ang mangyayari.

° ["Hala, nasa Laguna kami ngayon! Hindi ka agad nakapagsabi, late ka na. Hayaan mo, babawi na lang kami sa Chinese new year hahahaha." "Baliw ka talaga, Pia. Sige sige, okay lang." Hindi sila available lahat, miski si Kile ay hindi din kasi as usual, nay pamilya na yung tao. Wala akong maisip na pwedeng gawin aside sa pagtulog kaya mas mabuti kung magluto na lang kaya ako? Tama, magluluto na lang ako ng carbonara!

ANGELO LUNES ng umaga, maaga akong nagising upang sa ganoon ay mayroong magluto ng almusal ni Padre Tiago. Mabilis lumipas ang araw, mula noong araw na nangyari sa sikretong kwarto ni Padre Tiago. "Good morning, padre." Nakangiti kong wika nang makapasok na ako sa kwarto niya. Naabutan ko siya na kasalukuyang nagpupush-up sa sahig, tanging shorts ang suot.

He is looking forward to this night at ngayon pa lang ay nakaramdam na s'ya ng sobrang kilig habang iniisip ang kanilang date mamaya ng asawa. Ang dami n'yang iniisip at hindi n'ya na namalayan na natapos n'ya na pala ang ginagawa. Kumuha s'ya ng cling wrap at tinakpan ang mga tray na may lamang karne na iihawin nila. Matapos matakpan lahat ay naghugas s'ya ng kamay at nagpasyang silipin si Indeeyyy sa baba. Alas singko na ng hapon at nagsimula ng bumaba ang araw sa silangang bahagi.

YÑIGO NAALIMPUNGATAN AKO sa mga tahol ng aso at tilaok ng mga manok. Tanging liwanag lang ng buwan na tumatagos sa bintana ang tumatanglaw sa silid. Inabot ko ang cellphone para tingnan ang oras. Pasado ala una na ng madaling araw. Pero masyadong maaga pa yata para tumilaok ang mga manok.

Pangarap lang kita noon ngunit akin kana ngayon. * End of POV

pang-aasar ni Gael, sumisid pa lalo sa tubig bago muling umahon. Napailing si Luna pero hindi nawala ang ngiti sa labi niya. Ang gaan sa pakiramdam. Parang sa simpleng eksenang ito, kumpleto na ang lahat. ‘Ganito lang pala kasimple ang saya,’ naisip niya. Hindi engrande, hindi magulo… basta kasama sila. “Mommy! Tingnan mo po!” sigaw ni Liana, sabay talon sa mababaw na parte ng pool. Hindi man kalakihan ang talon, pero para sa bata, parang napakalaking achievement na iyon.

Isang pabulong at gagaralgal na tawag ang lumabas sa lalamunan niya: "Lili..." Ngunit agad iyong nilamon ng isang napakalakas na kulog. Kasunod ay ang biglaang pagbuhos ng napakalakas na ulan. Wala pang isang minuto ay basang-basa na si Adrian. Pero tila wala siyang pakialam. Hawak-hawak pa rin niya ang upos ng sigarilyo na kanina pa namatay sa kamay niya.