Personal Meaning Novels & Stories

si Clay na tinuon ang paningin sa labas ng bintana na nanatiling nakasandal. Hindi ko alam kung guni-guni ko ba pero bakas sa tinig nito ang pait. "Happiness? Maybe it depends on your belief. I can't answer to that either, every person has a different perspective and to be honest, I really don't know the real meaning of happiness... for me, my happiness is that I can be with the important people in my life, family and —friends." "I see," bumuntong hininga ito pagkatapos at pinikit ang mga mata habang binaybay namin ang daan patungo sa bachelor's house ng binata.

--- --- "We only needed to give them a loved one." --- --- THE LAST PAGE --- Bago ko tuluyang isinara ang lumang journal ko... --- --- May isinulat akong huling mensahe. --- --- Hindi para sa mundo. --- Hindi para sa pangalan ng pamilya. --- --- Kundi para sa sarili ko. --- --- "I spent so much time searching for who I was." --- --- "I thought I needed to discover a hidden purpose." --- --- "But I learned that my purpose was never hidden."

sagot ko, pinipiling gawing general ang sagot kahit personal na personal ang dahilan ko. Leonardo was quiet for a moment, at parang pinag-iisipan niya kung may mas malalim na meaning ang sinabi ko. "That's a very serious answer," sabi niya. "Maybe because the past matters," sagot ko. "Kahit hindi natin ito maalala, may epekto pa rin ito sa kung sino tayo ngayon, sa mga taong pinipili nating pagkatiwalaan, at sa mga bagay na hindi natin maipaliwanag sa sarili natin."

Kapag may taong hindi agad nagpapadala sa kanyang charm o impluwensya, mas lalo itong nagiging pursigido. Bilang isang dating psychology student noong kolehiyo, sapat ang kanyang teoretikal na kaalaman upang maintindihan ang ganoong uri ng personalidad. Minsan, ang pinakamalaking kahinaan ng isang tao ay ang sariling ego nito. At iyon mismo ang plano niyang gamitin. Kaya nitong mga nakaraang araw, sinadya niyang mag-iwan ng ilang maliliit na pagkakataon upang mapansin siya ni Marco.

"That's already given so why state the obvious?" Ito ang pinakaayaw ko. Iyong magpanggap na sosyal at i-career ang pagiging apo ng isang mayamang personalidad. Kung suntukan lang sana ay walang problema, pero itong magsalita na parang isang tunay na mayaman ay isang tunay na nyeta talaga. "Pasensya na," sabi niya. At sa sinabi niyang iyon ay napalingon ako sa kanya. Hindi ko alam na nakatingin pala siya sa akin. Bakit ang ganda ng mga mata niya?

Nang tumawag ang propesor sa kanya, bahagya siyang nag-atubili, ngunit sa kalooban niya ay nakaramdam siya ng lakas. "I’m here," sabi ni Maria, "not just for myself, but for my son, my family. Gusto kong makamit ang tagumpay na hindi ko nagawa noon. Alam kong hindi magiging madali, pero hindi ako susuko. I want to build something meaningful, not just for me but for the people I love."

Napag-isip-isip niya ang lahat: ang bawat pagkakamali, ang bawat pagtatalo, ang bawat luha—lahat iyon ay nagturo sa kanya ng isang mahalagang aral: dapat niyang pahalagahan ang sarili, at hindi lang ang ibang tao. Doon, nagdesisyon siyang gumawa ng listahan ng mga bagay na gusto niyang maabot: pangarap sa karera, personal na kaligayahan, at ang mga relasyon na tunay na mahalaga. Isa-isa niyang isinulat, at bawat salita ay nagbigay ng liwanag sa madilim na parte ng kanyang puso.

Pero sa likod ng bawat chart, bawat deal, may isang tanong na paulit-ulit na bumabalik: ano ang mas mahalaga—ang imahe o ang tao? Lumipas ang maraming taon na itinuro sa akin ng pamilya ko: ang pangalan, ang legacy, ang negosyo—lahat ay mas mahalaga kaysa sa personal na damdamin. Mahal ko ang pamilya ko, oo, ngunit natutunan kong ang pagmamahal sa sarili at sa iba ay dapat nakatago sa likod ng perpektong facade.

I'm sure hindi na siya immature kagaya noon na ipagkakalat niya ang mga bagay-bagay tungkol sa akin para lang sirain ako. Ano ba ang sasabihin niya sa mga tao? That I'm taking pills because I was diagnosed with PCOS? Who cares about my diagnosis? Walang may pakialam sa personal kong buhay. Sa tagal kong nawala sa San Gabriel baka nakalimutan na rin ako ng mga tao.

"Why do you want to work here?” “Kailangan ko ng pera. Malaking pera.” “why?” “Personal.” Tumayo siya. “Rejected.” “Ha?! Wala pa nga akong sinasabi!” “Sa interview, kapag sinabing ‘personal’, ibig sabihin may tinatago ka. Hindi ako kumuha ng liability.” Tumayo rin ako. Hindi ako mag papatalo. “Fine.! Pero bago ako umalis, tanong ko lang. Kung tatay mo may sakit, at wala kang pera, anong gagawin mo?”