Philippine Folk Tales Novels & Stories

THE PENDULAR STORY written by @RosyPen published digitally under Goodnovel. Copyrights © 2020 All rights reserved. Provided by the Republic Act № 8293, otherwise known as the Intellectual Property Code of the Philippines, no part of this book may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the authors, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by the aforementioned copyright law.

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Maniniwala kaya ito? "Iginagalang ko ang iyong pasya." malungkot nitong wika. Grabe, palatak ng isip ni Jia-napakahaba ng pisi ng mga unang Pilipino. Ganda mo, Matilda. Haba ng hair. "Macario, may nais sana akong itanong-" ani Jia makalipas ang ilang minuto. "May kakilala ka bang Albularyo?" pagbabakasakali ni Jia. Nabasa niyang naniniwala ang mga sinaunang Pilipino sa mahika at himala. Baka posible rin namang may kakayahan ang mga albularyo na masagot ang mga tanong niya.

Nakatanaw siya sa labas ng maliit na bintana, pinagmamasdan ang mga ulap na dahan-dahang binabalot ng sinag ng araw. Katabi niya si Anchali, nakayakap sa stuffed toy na bitbit nito mula pa kanina. Ang bata’y masiglang nagtanong, halos pabulong: “Mommy, is it really safe in the Philippines? No more bad people?” Nangingiti si Aurelia kahit na may lungkot ang mga mata niya. “Yes, baby… it will be safe. We’ll be together. That’s what matters.”

At nagsimula na muli siyang magkwento habang nakikinig lamang ako sa kanya ng mabuti. Ayon sa kwento niya, nabili ng ninuno niyang isang Kastilang Gobernador-Heneral ang buong isla. Sapagkat may mabuting puso ito ay nagpasya na sa Marikavan na manirahan kasama ang asawa na kinuha sa Espanya at doon na sila bumuo ng pamilya. Nang dumating ang mga Hapon upang sakupin ang Pilipinas ay nagnobena raw ang kanyang mga ninuno upang hindi matunton ng nga Hapon ang kanilang lugar at hindi sila masakop. Dininig daw ng Diyos ang kanilang mga dasal. Kaya simula noon ay hindi raw pwede na hindi maging Madre o Pari ang kahit isa sa anak sa bawat henerasyon.

"Tama.. may mga kaibigan ako noon na nagkaganito din, at bandang dulo, naging bihag sila ng mga babaeng hindi ko akalaing papatulan nila.. Naalala ko ang mga kuwento-kuwento tungkol sa mga probinsya sa Pilipinas—mga lugar kung saan uso ang mga gayuma, kulam, at pangkukulam sa mga lalaki upang mapilitan silang maakit at sumunod sa anumang kagustuhan ng mga babaeng gumagawa ng ganoon sa kanila. Paano kung bago siya pumunta rito sa mansiyon ay nagpunta muna siya sa isang sikat na mambabarang sa kanilang bayan para kumuha ng gayuma? Paano kung may inihalo siyang kung anong likido o gamot sa kape o sa mga pagkain na kinakain namin, dahil minsan siya ang nagpiprisintang magluto? Paano kung maging

Nang maipunta niya sa paborito niyang news channel, ay naupo siya ng maayos sa couch at nanood. "Isang pinaghihinalaang miyembro grupo ng mga New People's Army ang pinaghahanap ng Arm Forces of the Philippines sa bayan ng Sta. Filomena, Algeria sa probinsya ng Cebu. Sinasabing ang naturang grupo ay may sanhi ng kaguluhan sa isang barangay na hindi umano, kinukuha ang mga pananim na gulay at prutas na paninda ng mga taong-baryo. Maging ang mga alagang hayop ng mga ito ay kinukuha rin ng nasabing tulisan. Samantala, ang mga taong lumalaban sa mga ito, ay dinadala ng grupo at ginagamit na hostage laban sa ating kasundaluhan."

Pagkatapos ay tumigil ito, at muli akong tinititigan sa aking mga mata. "I have a business plan that I want to build in the Philippines, so I need a trusted person for the money I will allocate. I know it's hard to find that person, especially when it comes to money. Shikashi, watashitachi ga keiyaku o musubi, watashi no rūru ni shitagau koto ga dekireba, koko Firipin de watashi no bijinesu o kanri suru tokken o anata ni ataemasu (but if we can create a deal and follow my rules I will give you a privilege to manage my business here in the Philippines)" ang paglalarawan ng matandang hapon.

Ang isa ay gusto lang ay kapayapaan at ang isa naman ay kapangyarihan. Lumapit ang mag-iina ng hari. "Albert! Anong gagawin natin ngayon? Paano ang mga bata?" Tanong ng reyna sa asawa habang hawak-hawak nito sa magkabilaan ang kambal na anak. Nakakaintindi at nakakapagsalita ng tagalog ang hari dahil ang reyna na kaniyang asawa ay isang Pilipina. "Lumikas kayo kung maaari'y dalhin mo sila sa iyong bansa." Sabi ng hari sa kaniyang asawa.