Philippine Jeepney History นิยาย & เรื่องราว

Miss ko na rin ang ingay sa kanto namin, malayo sa seryoso at tahimik na buhay sa mansyon ng mga Villamor. Pagdating ko sa kanto kung saan humihinto ang mga jeep, tumayo ako sa lilim ng isang malaking puno. Pinapaypayan ko ang sarili ko gamit ang kamay, pawis na pawis na ang kili-kili ko, Lord! Bakit ba kasi ang hirap sumakay dito sa pinas?! "Jeep! Jeep!" kaway ko sa bawat sasakyang dumadaan, pero lahat sila ay puno na kaya napapasimangot ako. Maaga pa naman, bakit puno agad ang mga jeep?

Tiningnan muna niya ako mula ulo hanggang paa bago napapailing na tumingin sa akin. “Anak mayaman ka siguro, ano?” natatawang biro niya, but I didn't answer her. “Jeepney ang tawag d’yan. Oo, mura lang ang pamasahe riyan, kaya nga halos magtulakan sila sa pagsakay, e.” I thanked her, at naghanap ng jeepney na may sign board ng pupuntahan ko. After minutes of finding a jeepney, I finally found one at mabilis lang din akong nakarating sa pupuntahan ko.

Kinwestyon niya pa kami kung bakit kami naglalakad at kung bakit kami walang sasakyan na maayos naman naming sinagot. Luminga-linga ako para makahanap ng jeep na sasakyan namin papuntang grocery store. Medyo malayo ang bahay namin doon kaya kinailangan namin mag-jeep. Pwede naman ang tricycle pero naisip ko na mas makakamura kami sa pamasahe kapag nag-jeep na lang kami. Tinaas ko ang kamay ko at kinaway iyon sa jeep na papalapit sa amin. Dahan-dahan na huminto ito sa tapat namin.

Jona Joyce explained. Jona Joyce Pepejoh was my husband’s childhood best friend, and the heiress of Pepejoh Cargo Ships. She possessed an elegant beauty, and a down to earth attitude even though her family was also from a rich clan. Canlas and Pepejoh had a strong tie in business, especially in the Shipbuilding Industry in the Philippines which produced ships and cargo shipping vessels all around the world.

Malimit na ang ganitong antigong gusali sa panahon ngayon pero ang nakikita ko ngayon ay tila ba dinala ako sa panahon pa ng mga kastila. Pinarada ko ang dala kong sasakyan sa malawak na garahe. Sabik akong bumaba. Napansin kong may Jeep Wrangler na sasakyan na nakaparada din pero hindi ko na binigyan pa ng diin at nagtuloy-tuloy na ako sa main entrance ng shop.

Rinig kong sigaw na bilin ni Brian sa’kin pagkalabas ko. Pagkasaradong-pagkasarado ko pa lang ng pinto ng bahay namin ay wala na ‘kong sinayang pa na oras at agad nang tumakbo papunta sa labas para makapagpara ng jeep, sakto naman, dahil may paparating ng jeep pagdating ko, kaya hindi ako gaanong nahirapan para makasakay. Sobrang luwag pa ng jeep pagkasakay ko, dahil tatlo lang ang pasahero ni kuya at kasama na ‘ko ro’n sa tatlo.

Eh kung ako man yung nasa katayuan ng driver eh maiinis din talaga ako. Nilakad ko na lang ang papuntang kanto ng subdivision kasi wala din naman gaanong tricycle ang nagdadaan dito. Pagkarating ko ng kanto ay wala akong masakyang taxi dahil lahat ng taxi na dumadaan eh laging may sakay kaya no choice ako at nagjeep nalang. Nako po, bhie. First time kong sumakay ng jeep tapos siksikan pa pagpasok ko sa loob pero buti na lang nakasingit pa ako sa may bandang gitna.

Napalitan iyon ng isang matatag na ngiti. Kaya ko ‘to. Kakayanin ko. Hindi ako pwedeng bumigay o sumuko. Ngayon pa na nakita ko na ang tunay na nakakakilala kay Ricardo Hernandez. Noong may dumaang jeep, pinauna na akong umalis ni Tiyo Frederick dahil may aasikasuhin pa daw siya. Hindi na ako nagtanong pa. Nagpalitan lang kami ng number bago ako sumakay sa jeep.