Photographer In Tagalog 소설 & 이야기

“Hindi mo ba official photographer or what? O baka nag-hire daddy mo?” He furrowed his eyebrows while shaking his head slightly. “No. For now dalawang official photographers ang meron kami. Isa dito sa Brunei at isa sa Pilipinas at isa pa, kung official photographer ko man iyon edi dapat sana may suot siyang ID na nagpapatunay na empleyado namin siya but what I saw, I guess someone hired that person to bring him here to take pictures of us upang may ilabas silang issue.”

Gabino's POV Inabot niya ang litrato dito. Siya iyon! Nakasuot pa siya ng high school uniform niya sa St. Catherine. He barely remember when that photo was taken. Pero kilala niya ang kumuha niyon. Si Sabrina. Di kaya... Napalunok siya sa naisip. Imposible! "A-Anong p-pangalan ng Mama mo?" tanong niya dito.

Madalas ko kasing i-sketch ang mga lugar na pinupuntahan ko. Nanlaki ang aking mga mata nang makita ang isang portrait. Niyakap ko 'yon ng napakahigpit at saka ipinikit ko ang aking mga mata. Unti-unting tumulo ang aking mga luha hanggang sa hindi ko na napigilan ang aking sarili sa pag-iyak. At ilang sandali pa, napahagulhol na ako. Nanginginig ang mga labi at kamay ko. Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap ko rito.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Sagot ko habang ang paningin ay nasa mga manlalaro. Nagsalubong ang kilay ko ng ginulo niya ang buhok ko. “Ya, what’s with you today?” inayos ko ang buhok ko na ginulo niya. Nagkiibit-balikat lang si Wayde at humalukipkip. “Nothing, I’m just happy.” Imbes na sagutin siya ay kinuha ko ang phone ko at binuksan ang camera. “Smile!” I said without giving him the time to be prepared. Bumungisngis ako habang binubuksan ang gallery para tignan ang picture naming dalawa.

I slowly licked and sucked his neck which made him groaned lowly. "PERFECT! BRAVO!" puno ng galak na sigaw ng photographer bago ako humiwalay. Umismid ako nang nakita siyang nakapikit at malalim ang paghinga. "Mukhang ikaw ang hindi kayang magtrabaho nang maayos, Mr. Dela Merced." Ako naman ang nanuya ngayon.

Magalang na sagot niya sa nasa kabilang linya. “Where are you right now, Jomar? Nakalimutan mo ba na ngayon ang schedule ng photoshoot mo o sadyang wala ka na namang balak pumunta dito?” Naiinis na tanong ng manager nito sa kaniya. “Shit!” Bulalas nito ng maalala ang tungkol sa photoshoot, halos ilang beses na ba niyang ginawa ito para gawin ang pinagagawa ng kaibigan.

Grabe kung makatingin porket mayaman na siya? Nadungisan ba ang ego niya dahil ang naka one night stand niya kagabi ay isang waiter lang? Well, hindi ko na iyon problema! Problema niya iyon! Kalandi landi kasi. Pinigilan kong umirap at umiwas na lamang ng tingin sa kaniya at nagpatuloy sa paglalakad ng parang walang nagyari, na parang hindi ko siya kilala. Hindi ko naman talaga siya kilala eh! Kilala ko lang sa mukha pero sa pangalan hindi.