Photographer In Tagalog 소설 & 이야기

Nanlaki ang mata ko nang bigla niya akong halikan matapos tumunog ang camera ng photographer namin. “Perfect! OMG! Ang ganda at gwapo niyo. Bagay na bagay kayo!” May tili sa comment n’ong photographer. Natawa ako ng mahina at kinuha ang panyo para punasan ang noo ni Rome. “Thanks, love.”

Tumango ito at nag sabi ng perfect. And kumuha na sila ng unang photo. "More m*rder look Ma'am.." utos ng photographer. Pumikit muna ako at iniisip ko na may kalaban ako na mabigat. Tiningnan ko ito ng malamig at inalis ko lahat ng emosyon ko sa mukha ko. "Woah! That's so dangerous look i love it!" wika ng photographer at sunod sunod ang flash ng camera.

pagkaklaro ko sa kaniya. Sa pagkakaalala ko ay isa iyon sa pinakasikat na photography studio rito sa Sorsogon. Anong ginagawa niya roon? "Yes, love. Naghahanap sila ng photographer, so I grab the opportunity. I know na matagal ko nang hindi nagagamit ang natapos ko kaya nag-apply ako," aniya.

sopas? “Good morning.” tipid ang ngiti na bati niya nang makalapit siya sa akin. Napalunok ako at kumamot ng pisngi. “N-Nandiyan ka na pala.” “Ay hindi, sopas na naglalakad 'yan, beh. Imagination mo lang na si Blaze Villacorta 'yan.” biglang sabat ni Kit kaya dahan-dahan ko siyang nilingon at sinimangutan.

"Wait, credit card lang meron ako eh" "Walang problema, pwede card ang gamitin doon sa market ng province na alam ko. Mukha siyang city pero province talaga siya", na excite ako masyado. This is one of I like about photography, need mong mag travel para makakita ng mga magandang view tyaka malaki din ang earning ng photographer lalo na kapag mayaman ang client. "So okay naba sayo? Mga 5am tomorrow tayo aalis"

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Ako pala ang official photographer ngayon. "smile kayo!” sabi ko habang inaayos ang camera. Nagtabi silang tatlo-si Sir Phyton, si Ariana, at si Phrea sa gitna. Sa likod nila ang dagat, at ang araw na unti-unting tumataas.Sa simpleng larawang iyon, nakunan ko ang isang bagay na hindi nabibili ng pera-o kapayapaan. Habang tinitingnan ko ang kuha, may nahagip ng mata ko.Isang lalaking nakatayo sa may malayong bahagi ng dalampasigan.Nakasuot siya ng puting polo at nakamasid sa kanila.

“O, bakit tumatawa ka?” “Wala naman…” ani ng binata habang nagpipigil ng tawa, “Ang cute mo kasing tingnan kapag nahihiya. Namumula ka tapos naiinis. You look like a tomato.” “Offering me a ride does not give you the license to make fun of me and laugh at me,” mariing sambit ng dalaga. “At isa pa, nasa trabaho tayo. Let us be professional. Kapag nasa location na ng photoshoot, treat me as your photographer and I’ll treat you as a model. Oras ng trabaho, Aiden Lazaro. Mamaya na ang laro.”

“Isa po akong photographer at vlogger. Pwede po ba kayo maging model sa photo shoot ko?” Nilingon niya ang may-ari ng tinig na iyon. Nakita niya ang isang may kabataang lalaki at may hawak itong DLSR camera. Nakangiti ito sa kanya. “Okay lang sa akin, kaso parang ang haggard ng mukha ko ngayon.” “Hindi naman po halata Ma’am, ano po start na tayo ng pictorial natin?” tanong nito na may kasamang excitement.

Did he just smile? Napakurap ako. Sigurado ba akong nakita ko iyon? Isang bahagyang ngiti. Napakaliit na halos hindi mapansin ng iba. Pero sapat iyon para tuluyang guluhin ang isip ko. Akala ko ba wala siyang emosyon? "Excellent!" sigaw ng photographer. "That was perfect!" Ngunit bago pa ako tuluyang makabawi sa gulat, muli na namang bumalik ang seryoso niyang ekspresyon. Para bang hindi nangyari ang lahat. Napailing na lamang ako sa sarili.