Novel & Cerita Please Observe Silence

It won't be. Napatahimik siya bigla sa sinabi ko bago ako hindi makapaniwalang tinitigan.He just stand there looking blank at me and then look away.He sound his heel and took a couple of steps.Ansel look at me with nothing but seriousness in his eyes.He moved beside me and carefully hold my elbow. I am watching Sir Clinton move from his table still keeping his silence.I didn't know what's in his mind.He just suddenly shut off .The room grew in complete silence and i tried to get myself.Rewiring my brain and

He really knows how to crush me with words. "You are quiet," I told him. I know he's driving so he needs to focus but this time the silence is killing me. Silence is sometimes comforting but for now, it becomes the loudest noise inside the car. "I don't know what to say." "How about you explain to me what I saw inside your bathroom cabinet." He gasped but he doesn't looked alarmed. Tinapunan niya ako ng isang mabilis na tingin bago magsalita.

Ysabelle’s POV Parang huminto ang mundo. Isang putok. Isang iglap. Isang tunog na pumutol sa hangin—malinis, malinaw, hindi echo, hindi sabog—isang direktang putok ang umaalingawngaw sa buong paligid. Walang sigaw agad. Walang gumagalaw at nagsasalita. Everyone paused for a moment. Lahat ng baril ay nakataas at laht ng mga mata ay nakapako sa gitna.

What the--, anong pinagsasabi nitong silence means yes. Hindi nya nga ako binigyan ng pagkakataon magsalita. Napakabilis din ng pangyayari, kahapon lang kami nagkakilala ngunit hindi ko man lang magawang umayaw sa ginagawa nito sa akin pati na din ang katawan ko ay sumasang ayon din. Napatingin ako sa pintuan nang bumukas ito nang marahas habang si Hermes naman ay hindi inaalis sa akin ang tingin, ganun parin ang ginagawa nito sa hita ko.

"Ngayon lang kita nakita. Bago ka rito?" Halos hindi ako makahinga nang mapansin sa gilid ng aking mata ang pagkakatigil ni Silas sa ginagawa. Aamba siya ng paglingon para siguro alamin kung ako ang kinakausap ng lalaki. Bago pa siya humarap, umusog na ako para maharangan siya.

Pero agad rin akong napaiwas ng makitang seryoso syang nakatingin sa akin. "Sandali...may kukunin ako" Hindi nya ako hinintay na magsalita dahil agad syang umalis paka baba nya ng sakong bitbit nya.. Silence.... Tanging huni lang ng ibon Yung naririnig ko.. Sinubukan kong igala Yung paningin ko sa buong paligid.... pakiramdam ko ay sobrang tahimik ngayon kahit may mga ibon Naman na nagiingay sa paligid namin

dagdag pa nito, bahagyang ibinaba ang boses na parang ayaw makatawag-pansin sa paligid. "Saka ka panaka-nakang tumingin sa kaliwang gawi. Obserbahan mo lamang na parang normal lang," pagpapatuloy nito, habang bahagyang kinumpas ang kamay sa kaliwa, sabay balik agad sa tagiliran — sinadyang hindi ito masyadong maiksi o mabilis, para hindi rin makatawag pansin.

“Narinig ko ‘yung makina. Tumigil saglit. Then umarangkada ulit. Iniwan ako sa kalsada.” Silence fell again — heavier now. Mas mabigat. Mas madilim. Renzo closed his eyes. Pinilit niyang i-block ang tunog ng boses ni Celestine. Yung mga gabing tinawag nito ang pangalan niya sa pagitan ng halinghing at pag-iyak. Yung mga sandaling akala niya… totoo siya para rito. “Bro…” Julius said softly. “May iniisip ka ba?”

Ang kanilang mga mata ay matalim, at ang bawat kilos ay nagpapakita ng pagka-alerto. Isinenyas ko sa aking mga tauhan. Silent approach. Dahan-dahan kaming lumapit, nakayuko, nakatago sa dilim. Sa sandaling nasa tamang posisyon na kami, sabay na kumilos ang dalawang tauhan ko.