Please Observe Silence นิยาย & เรื่องราว

Umusog pa siya papalapit hanggang sa magtagpo ang aming mga braso. It was so quiet in here that I can almost hear his silent breaths. His manly perfume was lingering softly on my nose. Our hands are both resting on the bookshelf. Sa una ay magkadikit lamang ang gilid ng aming mga kamay ngunit dahan dahan niyang pinagsaklop ang aming mga daliri. Sumulyap ako sa aking relo. After this, we can't do this anymore. We have to act like there's nothing between us. A few more minutes. Ilang sandali pa, gusto kong manatili muna sa tabi niya.

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

Hinintay niya ang sasabihin nito. "Kung sakaling.. Kung sakaling," tila nahihirapan itong ituloy at tinitimbang ang susunod na sasabihin. "Wala. Wala," instead ay dugtong nito. Lumikha ng antisipasyon sa kanyang isip kung ano'ng sasabihin nito. Then, that defeaning silence. Matagal. As the awkward silence grows, rain comes to the rescue. Again.

Pagkarating namin sa interiyor ng silid-aklatan, agad naming nabasa ang karatulang nakasabit sa kisame: observe silence. Kaunti lamang ang mga tao sa loon. Marahil, nasa computer shop sila; abalang-abala maglaro ng mga walang kwentang bagay. Sa halip na itabi nila ang perang kanilang na itataya sa kompyuter, pagkagunom pa rin at walang pagbabago. Embes na pagkain o masasarap na minandal ang kanilang bilhin, kompyuter pa rin.

Ang insight na iyon ay nagdulot ng katahimikan sa buong team. Dahil ngayon, malinaw na hindi sila neutral observers. Sila ay naging bahagi ng ecology—at dahil dito, nagdadala sila ng pagbabago. Sa isang advanced observation session, sinubukan nilang manatiling completely passive. Walang signaling. Walang intentional expansion. Presence lamang. Ngunit kahit ganoon, may mga subtle responses pa ring lumitaw mula sa surrounding resonance structures. “It’s enough that we exist here,” bulong ni Mara.

he groaned. “Oh please, Rafael. Walang tao. Walang nakakarinig sa atin. We do not need to act because no one is watching. Tutal...” huminga ako nang malalim. “...hindi naman talaga tayo.” The line went dead silent. Just the heavy, rhythmic sound of his breathing on the other end.

Ang maliit na apoy sa dulo nito’y kumikislap at unti-unting namatay, para bang sumasabay sa kanyang malalim na pag-iisip. Pagkaraan ng ilang mabibigat na tibok ng puso, saka lamang nagsalita si Blake. Mabagal, mariin, at may bigat ang bawat pantig. “Hayaan muna natin.” Binuksan niya ang mga mata, at sa lalim ng kanyang tingin ay waring may banta, ngunit kontrolado, matatag. “Obserbahan.”

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

"Fuck you, bulong ko. "What? Do you want me fuck you?" Napa-iwas na ako nang tingin dahil sa sinabi niya. Napalitan na ng isang malawak na ngisi ang labi niya. Grabe na siya ngayon makangisi dahil sa alam niyang naiinis niya na ako. "Silence means yes so... gusto mo ba?"

"Ngayon, harapin mo na ang kahihinatnan ng ginawa mo." "Silence in the court!!" Malakas na sigaw ng judge na pumigil sa ingay na bumalot sa buong courtroom. Parang nagkaroon ng malakas na alon ng bulungan at gulat nang lumabas ang katotohanan, pero sa isang sigaw ng hukom, tumahimik ang lahat. Tumingin ako kay Samantha.