Please Observe Silence Novels & Stories

Biglang nag static ang screen. At nawala. Tahimik. Dead silence. Unti-unting humigpit ang kamao ni Logan. “This isn’t over.” Mahina. Pero mas delikado kaysa sigaw. Kasi ngayon— Hindi na lang siya naghahanap. Manghuhuli na siya. At kapag nahanap niya— Walang matitira.

“This is a government meeting.” “Yes,” sagot ni Seiichi, hindi lumilihis ang tingin. “And I’m raising a procedural metaphor. Kasi habang maaga pa, gusto kong isalansan ang saloobin ko sa record: I have a standing objection to letting silence decide for us.” “Sir,” bulong ni Luke kay Cesca, bahagyang natatawa at kinakabahan, “rom-com ba ‘to?” “Shh,” sagot ni Cesca, pero hindi niya napigilang ngitian ang hangin. “Focus.”

Kahit mahina ang boses niya, naramdaman ko ang pwersa. Ang takot. Ang urgency. “Kung pupunta ka rito…” hinugot niya ang hininga niya, parang nasasaktan sa bawat syllable— “…hindi mo ako ang makikit—” The signal CUT. Parang tinaga. Walang warning. Walang fade. Isa lang: silence. Matagal kaming hindi nakapagsalita ni Matteo. Parang nakabitin ang buong safehouse sa kawalan.

Hinayaan ko ang sarili ko na maging masaya sa alam kong maling paraan oo nga't tama si Jaez hindi namin kilala ang isa't isa at basta na lang kami pumasok sa ganitong situation ngunit hinahanap ko ang pangamba sa dibdib ko ngunit hindi ko iyon maramdaman habang ginagawa namin ang ganitong bagay, para bang nag eenjoy ako na walang halong takot. NAGISING ako sa malalim na boses ni Jaez mula sa tabi ko, nakatayo ito habang walang suot na pang itaas. Nag iwas naman ako ng tingin sa kaniya bago tuluyang bumangon sa pagkakahiga ko sa kama sa amba kong pag tayo ay agad akong naupo at binalot ang sarili ko sa kumot. "Don't be shy, i already saw everything" Ani niya habang nasa pagkain ang tingin nit

Mas malalim pa roon—parang may parte sa’kin na unti-unting nagshu-shut down. Pag tayo ko, ramdam ko agad yung tingin ng lahat. Parang hinuhusgahan ako kahit wala pa akong ginagawa. Sa gilid, nakita ko si Afanas. Nakatayo lang, hands behind his back, walang reaction. Parang observer lang siya ng chaos na ‘to. At sa gitna ng lahat… siya. Yung lalaki na kahit hindi magsalita, kaya niyang kontrolin ang buong silid.

But for the first time tonight, hindi na siya nanahimik. I slowly stood up, my heels slightly unsteady. “Okay,” I said softly, halos pabulong. As we moved away from the table, the music drowned the room, the lights blinding and loud—pero sa loob ko, biglang tumahimik ang lahat. Some people stay silent not because they don’t care, but because once they speak, wala nang atrasan. Tonight, Damien broke his silence. And tonight, I stepped into whatever came next.

Victor ay mahina ang boses habang nakatingin sa monitor Victor Nandito na tayo. May team na sa lugar. May blind spot sa likod ng chalet. Hindi tayo lalapit. Mag oobserve lang muna tayo. Kailangan nating matiyak kung siya nga talaga ang nandoon at kung ligtas siya. Tahimik ang silid. Tanging tunog ng aparato at mahihinang paghinga ang maririnig.

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

Alam nilang ang araw na ito ay magiging pagbabago ng takbo ng kanilang buhay—maaaring maging simula ng kanilang pagkakaisa, o kaya naman ay hudyat ng mas mahirap na pagsubok na darating. Tumingin muna si Don Nathan sa kanyang orasan, tila binibigyan pa ng huling pagkakataon ang dalawa na magbago ng isip bago magsimula ang usapan. Nang humarap siya sa kanila, ang kanyang tinig ay mababa ngunit malalim, sapat upang marinig ng lahat sa loob ng malawak na silid.

Hindi niya ito nakikita ngunit ramdam niya ang mga mata nitong nakasunod sa kanya. Ilang segundo marahil siya nitong minasdan bago niya naramdaman ang pagsunod nito saka inunahan siya sa mesa. Hinila nito ang upuan para sa kanya. Walang imik naman siyang umupo. They have their breakfast silently. No one dare to speak first. Even if it felt so awkward mas mabuti na iyon ganoon. Because if they do talking, baka sa argumento lang din naman sila patutungo.