Please Observe Silence Novels & Stories

Ilang ulit siyang sumigaw nang sumigaw habang nakaluhod sa buhangin ngunit walang nakarinig at nakapansin sa kanya–si Janus na tinatawag siya kanina ay nasa tabi na niya, ang atensyon ay nasa dapat, at umaakto itong may tinatawag. Isa, dalawa, tatlo–tatlong segundo ang lumipas, mula sa isang bangka ay may sumabog. Hindi siya nabigyan ng pagkakataon na isipin ang kuya niya nang hindi lang tatlong pagsabog pa ang nangyari sa paligid niya. Si Janus at ang ibang tao ay itinangay at naapektuhan.

Iisipin n'ya bang ang kapal ng mukha ko dahil iniisip ko ngayon na kakalimutan n'ya ang mahal n'ya para saakin? Hindi ko na alam pa. The silence between us isn't awkward. This is the silence of peacefulness. Kung p'wede lang ay wala nang magsalita. Kahit dito nalang kami habang-buhay kaysa may lumabas pa sa mga labi n'ya na makakasakit saakin. Kung mangyari 'yon ay hindi ko na alam pa ang gagawin.

At hindi niya ito bibigyan ng pagkakataon. Samantha stepped into position. Nagsimulang mag-click ang kamera. She took her place. Nagsimulang tumugtog ang musika ng mahina, mausok, at mapang-akit. Unti-unti nitong pinuno ang buong silid na parang init. "Chin up. Tilt. Yes. Now eyes.... close them. Isipin mo ang isang bagay na gusto mo pero hindi mo dapat makuha."

Ramdam ko ang pawis sa palad ko kahit malamig ang buong lugar. Hindi ito normal na trabaho. Hindi ito normal na building. Hindi ito normal na kahit ano. "First observation," sabi ng babae habang hindi humihinto sa paglalakad, "VIP floor operates under silent protocol." "Silent protocol?" ulit ko, mahina. Tumango siya. "No unnecessary speaking. No unauthorized movement. No direct contact with clients unless assigned." Napatingin ako sa paligid.

We all set up the drinks and the take out food and snacks. I laid right onto my sofa. Then, the loud silence. Too loud, I didn't even realize I wasn't alone. "Well, what are we waiting for? Uminom na tayo." Stacy broke the silence, "That's what we are here for, right?" Lahat naman sila halos ay naupo na sa paligid ng mesa kung nasaan ang inumin. J handed me the glass that contained my drink. He's been silent all this time.

Subalit, laking gulat niya ng may tumabi sa kaniya at kinausap siya. "Ito ba ang kailangan mo?" anang baritonong sa kaniya. Tiningala ni Cryzel ang lalaking nagsalita sa kaniyang tabi. Nagtama ang kanilang mga mata, hindi niya maiwasang humanga sa kagwapuhang taglay ng lalaking kaharap, matangkad ito at maganda ang hubog ng katawan. Hindi nakaligtas sa paningin ni Cryzel ang pagtaas ng sulok ng labi ng lalaki. Mukhang napansin nito ang ginawa niyang pagsuyod ng tingin rito. Nag-iwas siya ng tingin para itago ang hiyang nararamdaman.

Pagdating sa elevator, saktong silang dalawa lang ulit. The silence was deafening. Parehong nakatingin sa harap, halos sabay pa sa paghinga. At sa pagitan ng mga dingding ng elevator, ramdam nilang pareho—ang kasunduang ito, kahit alam ng lahat na may namamagitan sa kanila, ay walang nagtatangkang kumpirmahin kung ano talaga ang mayroon sila.

I sat at the long dining table without touching the food. It had been prepared exactly the way I never asked for. That was the first thing that unsettled me. The second was the absence of servants lingering nearby. No footsteps. No whispers. No accidental interruptions. Just silence. Too complete to be natural. I stirred my tea once, watching the surface ripple and settle. Stillness returned immediately. Like it was waiting for permission. A notification blinked on the embedded panel near my hand. No sender name. Only a timestamp. Delivered three minutes ago.

Normal life. Pero sabay-sabay silang tumahimik nang makita ako. Actual silence. Napatingin sila. Napatingin ako pabalik—hindi dahil confident ako, kundi dahil nagulat ako sa reaksyon nila. May bulungan. May pabulong na tawa. May nakataas ang kilay. May nangu-nguso. At may nakatingin lang diretso, walang hiya-hiya.

Jasper glanced at the two of them coldly, his sharp eyes cutting through the playful atmosphere of the office like a blade. The heavy silence he brought with him was enough to freeze anyone in their tracks. "You can get lost if you have nothing else to say," he muttered, his voice dropping into a low, that signaled his absolute lack of patience.