Poem About Eyes Novels & Stories

How can I not burn this image forever in my eyes? “How can I not look at this point? – Bigla niyang hinarang ang mga salita ko. “Do something about your eyes. Turn around or if you can’t, just go blind or pluck your eyes out, twist them and throw them out!” Sigaw niya ng pabulong habang nanlilisik ang mga mata na nakaturo sa bintana. “How unreasonable can you get? I literally can’t do those things kapag bulag na ako.” Sagot ko habang tinuturo ang mga mata ko.

Nilakasan niya ang loob at tumitig sa itim na itim nitong mga mata kahit pa pakiramdam niya ay nalulunod siya at hindi makahinga sa nababasa niyang mga emosyon dito. Halo-halong mga emosyon ang nakikita niya dito, may galit, may sobrang muhi, may selos at may iba pang emosyong hindi niya kayang bigyan ng pangalan. Ngayon na talaga siya naniniwala sa kasabihang, ‘Eyes is the window to the soul’ pero imbes na magsalita ay tumalikod ito at tuloy-tuloy na lumabas ng receiving area. Doon naman siya biglang napansin ni Max na napatigil pa sa pakikipag-asaran sa matanda.

Chapter 45 United Eyes. Eyes are the windows to your soul... that's what they told me. It's been ages. Many years have passed away, but I still wonder what my soul looks like. Is it pure, sweet, solemn, radiant, and innocent? Or is it... dark, violent, murderous, and shameful? I wanted to know. I still want to know... I was curious about my own soul and essence. About my purpose. But sadly, even if there's someone willing to glimpse through the window, fear would overtook their faces.

Staring to his eyes are like drowning to ocean, she is barely breathing but happy to be drowned. Staring to her solemn eyes are like dancing to fire, catching stars and holding the universe beneath his arms. "Thank you for your wonderful entry! Let's give them a big applause!" Nahinto ang pakikipagtitig nila sa isa't-isa nang marinig ang boses ng emcee.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang makita ko muli ang mata na yon. His eyes…

May nakapa akong kaba sa dibdib pero mas minabuti kong huwag pairalin ang kabang iyon. Nang tuluyan na akong makalabas ay unti-unti kong sinanay ang mga mata ko sa liwanag. Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko at tiniis ang sakit sa tama ng araw, pero nang masaksihan ko ang nasisilayang tanawin ay halos maluha ang mga mata ko. Halos lumundag ang puso ko sa tuwa dah sa napaganda at tila isang paraisong tanawin, at nasisilayan ko ito rito mismo sa harapan ko. Para akong nasa isang isla na walang ibang nakikita kun'di ang mga puno, bundok, puting buhangin na pinung-pino at ang payapang dagat na lumilikha ng ingay sa mapayapang lugar na ito.

Pang-uusisa ko pa at sinulyapan siya nang makita sa gilid ng mga mata na tahimik lang siyang nakatitig sa akin. There were pain, hatred and even heartache plastered on his green charming eyes. The emotions in his eyes that I always see whenever he looks at me disappeared and replaced by complete dullness. It's like he's been carrying a bucket of tears, pile of emotions and a back-to-back paper of thoughts. Parang ako ang nasasaktan sa pinapasan niya. Parang ang aliwalas kasing tignan ng mga mata niya pero ngayon isa lang ang masasabi ko.

But she has to hold her horse for a little while because the answer hasn't even given yet, and her heart's still on the cliff hanging and trying to survive. May dumaang kirot sa mga mata ng kaniyang mama nang tingnan siya nito pabalik. Hindi siya sigurado sa nakikita niya pero pakiramdam niya ay alam na niya ang sagot sa tanong. Eyes are indeed the window of everyone's soul. "Rainzel, stop this nonsense and let me rest..." Marahas nitong binawi ang braso sa mula sa kamay ni Rain at wala nang lingon-lingon pang lumakad patungo sa loob.

That poem. He stared at me intently, pakiramdam ko ay tinitigan niya ang buong puso at kaluluwa ko. When he's looking at me everything within me always in a haywire. "The life in earth is always have an end. Ending might be sad that doesn't mend And hearts would always be broken and dread. Second chances is impossible to the persons who'll be dead." Binibigkas niya ang bawat salita habang tinitingnan ako ng mariin. Napatuwid ako ng upo at pakiramdam ko kumikirot na naman ang puso ko.

Ayaw ipahalata na dito na ayaw ko pa siyang umalis. Nanatili ito sa aking harapan habang nakatitig sa mga mata ko. "You have a pair of beautiful eyes..." Imbes ay wika n'ya. Hindi ko napigilang pumikit at nang magmulat ay ipon na ang luha doon. "Sayang hindi ako ang una mong namulatan noong mga panahong iyon," said softly and tenderly. Kinagat ko ang labi sa mismong harapan nito. Pumikit para pigilan ang luhang nais umalpas.