Poem About Eyes Novels & Stories

Nilakasan niya ang loob at tumitig sa itim na itim nitong mga mata kahit pa pakiramdam niya ay nalulunod siya at hindi makahinga sa nababasa niyang mga emosyon dito. Halo-halong mga emosyon ang nakikita niya dito, may galit, may sobrang muhi, may selos at may iba pang emosyong hindi niya kayang bigyan ng pangalan. Ngayon na talaga siya naniniwala sa kasabihang, ‘Eyes is the window to the soul’ pero imbes na magsalita ay tumalikod ito at tuloy-tuloy na lumabas ng receiving area. Doon naman siya biglang napansin ni Max na napatigil pa sa pakikipag-asaran sa matanda.

Chapter 45 United Eyes. Eyes are the windows to your soul... that's what they told me. It's been ages. Many years have passed away, but I still wonder what my soul looks like. Is it pure, sweet, solemn, radiant, and innocent? Or is it... dark, violent, murderous, and shameful? I wanted to know. I still want to know... I was curious about my own soul and essence. About my purpose. But sadly, even if there's someone willing to glimpse through the window, fear would overtook their faces.

Bumuntong hininga ako. At gaya ng nakagawian niya ay ngumingiti na naman ang mga labi niya ngunit hindi ang mga mata niya. Salungat ang mga emosyong sumisingaw sa malalim kung makatitig niyang mga mata na kahit gaano pa kalawak ang ngiting pinapakawalan ng mga labi niya ay natatalo at nabubura dahil sa mga mata niya. She can smile and laugh, but her eyes can't hide her true emotions that no matter what deception she uses just to hide it from us, from me, I can easily read her and I believe more in what her chocolate-brown orbs are conveying. Because just like me, I felt the same way, way more worst even.

May nakapa akong kaba sa dibdib pero mas minabuti kong huwag pairalin ang kabang iyon. Nang tuluyan na akong makalabas ay unti-unti kong sinanay ang mga mata ko sa liwanag. Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko at tiniis ang sakit sa tama ng araw, pero nang masaksihan ko ang nasisilayang tanawin ay halos maluha ang mga mata ko. Halos lumundag ang puso ko sa tuwa dah sa napaganda at tila isang paraisong tanawin, at nasisilayan ko ito rito mismo sa harapan ko. Para akong nasa isang isla na walang ibang nakikita kun'di ang mga puno, bundok, puting buhangin na pinung-pino at ang payapang dagat na lumilikha ng ingay sa mapayapang lugar na ito.

Pang-uusisa ko pa at sinulyapan siya nang makita sa gilid ng mga mata na tahimik lang siyang nakatitig sa akin. There were pain, hatred and even heartache plastered on his green charming eyes. The emotions in his eyes that I always see whenever he looks at me disappeared and replaced by complete dullness. It's like he's been carrying a bucket of tears, pile of emotions and a back-to-back paper of thoughts. Parang ako ang nasasaktan sa pinapasan niya. Parang ang aliwalas kasing tignan ng mga mata niya pero ngayon isa lang ang masasabi ko.

That poem. He stared at me intently, pakiramdam ko ay tinitigan niya ang buong puso at kaluluwa ko. When he's looking at me everything within me always in a haywire. "The life in earth is always have an end. Ending might be sad that doesn't mend And hearts would always be broken and dread. Second chances is impossible to the persons who'll be dead." Binibigkas niya ang bawat salita habang tinitingnan ako ng mariin. Napatuwid ako ng upo at pakiramdam ko kumikirot na naman ang puso ko.

Ayaw ipahalata na dito na ayaw ko pa siyang umalis. Nanatili ito sa aking harapan habang nakatitig sa mga mata ko. "You have a pair of beautiful eyes..." Imbes ay wika n'ya. Hindi ko napigilang pumikit at nang magmulat ay ipon na ang luha doon. "Sayang hindi ako ang una mong namulatan noong mga panahong iyon," said softly and tenderly. Kinagat ko ang labi sa mismong harapan nito. Pumikit para pigilan ang luhang nais umalpas.

Lahat ng nakikita ko ay sadyang nagbigay sa akin ng hudyat na umatras but his stare penetrate me. Parang ang malamig nitong titig ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam pero isa lang ang alam ko his eyes are not numb or clueless. Ngayon his eyes can see me, but I can see nothing but emptiness, kitang-kita ako nito but it doesn't shine with emotions and that makes me feel an aching feeling within my heart.

Nag-aalala nitong tanong at inispeksyon ang kamay nitong bumasag sa vase. Napairap na lang ako at hindi sinasadyang magtama ang mga mata naming dalawa. His eyes is already intense golden-yellow now and he is looking at me intently. And while looking at his eyes, I saw guilt, anger, jealousy, pain, and loneliness in his eyes but I remained on my position.

Parang gusto kong malunod sa mga titig nya. "Your eyes, they speak volumes without saying a word. They tell tales of laughter, of tears, of dreams yet to be fulfilled. They're a window to your soul, and I find myself lost in them every time I look." Ross said. May lumapit pa ang kanyang mukha saakin na mas ikinabilis ng tibok ng puso ko. Ngayon ko lang napansin na mugto ang kanyang mga mata. "The moment I laid my eyes on you, I knew that I found my home."