Short Poem About Pagkamaka Kalikasan Novels & Stories

Pangako Tibo pag ayos na lahat sa akin sasama kita at ilalagay sa tama ang buhay mo na deserve na deserve mo kahit makipagbangayan pa ako sa magkapatid na ‘yun. Malayo pa ay nakikita ko na ang umpukan mukhang kumpleto na at mag uumpisa. Na miss ko ang ingay na ganito hindi kasi ganito sa maynila iba ang ingay kasabay ng polusyon. Medyo may na ibang mukha sa mga ito baka mga dayo na. Palapit na ako ng makuha ko ang atensyon nila sari saring reaksyon at komento kesyo kamukha ko ang Ate. Pero ayaw padaig ni Aling Mangue kesyo ay mas maganda daw ako. Pansin naman ang ibang kadalagahan ay pilit ang ngiti habang nagtaasan ng kilay na magulo pa sa traffic at one line naman ang sa iba dyosko itago

Lumapit na ako sa pwesto niya dahil hindi ko aasahang lumapit 'yon sa akin. "Ang gagawin niyo today ay kailangan niyong gumawa ng poster slogan about sa ating kapaligiran. Ano ang magagawa niyo upang masugpo o sugpuin ang mga suliraning pangkapaligiran. Tulad na lamang ng kung paano niyo poprotektahan ang inang kalikasan." Tinignan ko ang kapareha ko at halatang may naisip na siyang iguhit. Matalino din pala ito eh pero suplada nga lang.

Malalakas, parang mga kulog na mas nakakatakot kaysa sa tunay na bagyong nagwawala. Napasinghap ako, napayakap sa sarili kong katawan habang lumuluhang nakayuko. Kasabay ng bawat putok ng baril ay ang buhos ng ulan—para bang pati ang kalikasan ay nakikisigaw sa bangis ng gabing iyon.

Puno ng kawalan ng pag-asa ang kanyang mga mata. Tahimik akong nakatayo sa gilid, pinagmamasdan ang galit na galit niyang kalagayan. Natatakot ba siyang makulong dahil sa pagpatay at mawala ang lahat pagkatapos isuot ang mga posas na iyon? O natataranta ba siya dahil alam niyang wala na talaga ako at hindi na babalik? “Mr. Xavier, nakakita na ako ng daan-daan, kung hindi man libu-libo, na mga bangkay. Alam ko kung ano ang totoo at peke. Sa presinto ka na lang magpaliwanag.”

“Madalas kang tumingin sa malayo. May iniisip ka ba?” Humarap ako sa kanya at ngumiti—isang ngiting puno ng kapanatagan na hindi ko inakalang mararamdaman ko balang araw. “Wala naman masyado. Pinagmamasdan ko lang kung gaano katahimik at payapa ang paligid. Minsan, hindi ko pa rin lubos na maisip na ito na ang buhay na tinatamasa natin ngayon. Parang kailan lang, takot na takot akong humakbang pa, takot na baka maging hadlang o pabigat sa iyo.”

“Salamat din sa pagiging ikaw. Sa bawat ngiti mo, bawat salita mo, bawat hirit mo—lahat iyon ang dahilan kung bakit mas lalo kitang minamahal. At pangako, hindi ko hahayaan mawala iyon.” Tumayo sila sa gilid ng parke, ang hangin dumarampi sa kanilang mukha, at sa katahimikan ng umaga, naglakad silang magkatabi. Walang kailangang drama, walang kailangang malalaking salita—ang bawat galaw, bawat hininga, bawat halakhak ay nagsasabi ng higit pa sa anumang salita.

Magkahalong awa at pangungutya ang naging reaksyon ng audience. "Sobrang devoted na ina! Kung alam ng bata kung gaano kahirap ang buhay, dapat mas pinaghihirapan niya!" "Ang kahirapan ay bumubuo ng pagkatao. Tingnan natin kung ang bata ay makakaahon dito."

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

Salamat sa aking kapangyarihan dahil ito ang naging daan upang makamit ko kung anong meron ako ngayon. Noong bata pa ako ay namuhay lamang ako na tanging ang kalikasan lamang at ang mga mangkukulam ang aking nakasasalamuha. At ngayon, naramdaman ko na iba pa rin pala ang saya at pakiramdam kapag ang makakasama mo sa araw-araw na buhay ay ang mga normal na tao lamang. Ito ang depinisyon para sa ‘kin ng ‘totoong mundo.’

“Nang umihip ang sariwang hangin ay kusang pumikit ang aking mga mata. Napakaaliwalas ng paligid. Ang ingay na nagmumula sa kalikasan ay nagbibigay ng kapayapaan sa aking isipan. Huminga ako ng malalim, pinuno ko ng sariwang hangin ang dibdib ko. Ilang segundo kong pinigil ang aking paghinga habang nanatiling nakapikit ang mga mata ko.