Poems About The Ocean Novels & Stories

Doon nagmula ang pasimuno na saya ng ingay sa buong beach. Kung marami ang tao sa may entrada ng beach, mas lalong marami ang tao sa seaside. The moment her eyes found the ocean, her heart was embraced with such pleasure. It's not just a simple ocean tossing waves one after another, but it's a kind of ocean water that glows like a dusty blue of the galaxy! "Tres... Anong lugar 'to?" She asked him without even looking at him. She was dazzled by it to the point that she cannot take her eyes away from it.

I'm also tired, with him its like I was surrounded by thousand daffodils and peaceful ocean. Am I allowed to experience this peace? My heart aches whever I'm apart from him, what is this. -E.I-

The constant engine noise, the recycled air, and the cramped space—it all just feels too closed off—that I always thought that I’m not free. But the sea? That’s a different story. I’ve always loved the ocean—it’s making me wild and free. Too wide, too big. Somehow, the ocean reflects the real meaning of life. It was too vast. Na akala mo ay alam mo na ang lahat, but you’re still learning, discovering things that aren’t easy to reach. Life is deep, just like the ocean. “Adeline.” Napapikit ako nang marinig ko ang boses ni Josh nang makababa ako sa parking lot para sana sumakay na sa sasakyan ko pauwi sa condo ko.

Sana’y lumuhod siya at baka maawa si Selene pagbigyan siya. Humarap siya sa dagat habang hawak pa rin ang singsing at doon siya muling napahagulgol. “Selene… you love the ocean so much,” mahinang bulong niya habang nanginginig ang boses. “Palagi mong sinasabi, it calms you, it gives you peace. Pero bakit… bakit sa tuwing titingnan ko ‘to, pakiramdam ko pinapatay ako nito? Pinupunit ng dagat na ‘to ang puso ko kasi posibleng… kinuha ka niya sa akin.”

Agad kong iniharang ang isang palad ko, dahil na rin sa nasisilaw ako sa sinag ng araw. Hampas ng mga alon sa dalampasigan ng payapang dagat ang madidinig ko sa bawat na lumipas. Maalat-alat na simoy ng hangin na may kasamang lamig ang nanuot sa aking kalamnan. Pinasingkit ko ang aking mga mata, upang matanaw ko ang dulong bahagi ng karagatan.

Pumikit ako at walang pasubaling tiningala ang ulo upang damahin ang sariwang hangin sa dalampasigan. Natanto kong hinding-hindi ako magsasawang pakinggan ang tunog ng mga alon. Lalo na tuwing humahampas ang mga ito sa malalaking tipak ng bato hindi kalayuan. Tulad ng dati, hindi ko alam kung ako lang ba... o sadyang mas makulay talaga ang mundo tuwing wala akong suot sa mata. The vanishing line of the sea where the horizon lies even looked farther than before. This kind of moments was truly fascinating to me.

Tama nga pala ang kasabihah na maganda manirahan sa tabi ng dagat, dahil kagaya ng alon ay kasabay na inaanod nito ang bawat masasakit na alaala ng puso ko. . C.M. LOUDEN

I closed my eyes and allowed the tranquil sounds of the sea to wash over me. The waves, constant yet ever-changing, reminded me of life's ups and downs. But just like the sea, I too would keep moving forward, no matter what. The day had been long and challenging, but also rewarding.

Hinawakan ni Alexander ang kamay ko habang dinadala ako sa mabuhanging dalampasigan. At nang tuluyan kong makita ang dagat... napahinto ako. Napakalawak nito. Ang alon ay marahang humahalik sa pampang habang ang madilim na tubig ay unti-unting tinatamaan ng mapusyaw na kulay ng umaga. "Just like the sea..." mahina niyang sabi habang nakatingin sa dagat. "It's waiting for the sun to come out."

Hindi naman sa sinisisi ko sa kaniya ang lahat pero siguro na-pressure lang ako sa nangyari dahil pinalalim ko ang mga nasa isip ko, na dapat ay hindi ko ginagawa. Kaya imbis na mag-isip ng mag-isip. Nakangiting tumingin nalang ako sa asul na dagat dahil sa repleksiyon niyon sa asul na langit. Looking at this beautiful ocean is so satisfying. Nakakagaan ng loob dahil sobrang payapa ng paligid. Walang ingay ng mga sasakyan o mga kapitbahay, purong mahihinang simoy ng hangin, huni ng ibon at ang malalakas na hampas ng alon ang lulukob sa pandinig mo.