Poetry About Self Novels & Stories

Sa tunog ng ulan. Sa paraan ng paghinga ko. Parang multo siya sa loob ng katawan ko. “My obsession stopped feeling like a cage…” Napatawa ako nang mahina. “…and started feeling like home.” Ngayon wala na ang home na iyon. At hindi ko alam kung sino pa ako. Humigpit ang hawak ko sa lighter. “Am I doing this for revenge…” bulong ko sa sarili ko. “…or because I don’t know who I am without him?”

May nabubuo nang ibang bagay sa puso ko — isang bagay na maaaring maging aking lakas, ngunit maaari ring maging aking kahinaan. Sumakay ako sa aking sasakyan at nagmaneho pabalik sa siyudad. Habang nasa daan, hinawakan ko ang aking dibdib kung saan nararamdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko. “Minsan, ang isang sulok ay nagiging liwanag para sa nilalang na nalugmok sa dilim,” bulong ko sa aking sarili.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Ngumiti si Raven at saka tumingin sa harapan ng stage. “Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.”

Nag-aagaw na ang liwanag at dilim sa kalangitan, unti-unti nang nawawala ang araw at nababalot na ng itim ang kabuuan. Maihahalintulad ko ang sarili ko sa tagpong iyon, tila nawawalan na ako ng buhay sa mga oras na ito at matagal pa bago muling makabawi. Tila nangangailangan ako ng mahabang panahon upang mabuo ang aking nawasak na sarili. Mas masakit pala kapag ang mga magulang mo ang wawasak sa puso mo. Hindi ko pa man nararanasang mabigo sa pag-ibig sa wari ko'y mas masakit kapag ang mga kadugo mo ang nanakit sayo.

Just because, he feel like this is the only way he'll be forgiven for his misdeeds and allowed into that place later? If I kill him, that would make me a murderer. How could I possibly live a normal life after that? How absurd! Kalaunan, naaninag kong tumayo siya at lumabas ng kwarto namin. Ilang saglit akong nanatiling hindi kumikibo sa aking kinauupuan bago siya bumalik sa aming kwarto. Nagawa ko pang humikab. Ang nakapusod niyang buhok ay agaw pansin. His features were impassive, and eyes roving for threats. This man would be like this until the very end. Itatago niya ang totoong nararamdaman niya at sasaktan ako sa pag-asang maghahangad pa ako ng higit pa. A fiercely-independent, albeit

Hindi ko maaring ipaubaya na lang ng ganito ang sarili ko. Tumayo ako sa pagkakadaba, at isang malaking pino ang magsisilbi na ko na lang atang taguan… Wala na akong lakas para tumakbo… Mahahabol at mahahabol nila ako. Kaya kumubli na ako sa may puno. Niyakap ang tuhod ko at pilit na itinahimik ang sarili ko.

Nang makita ang sarili sa salamin ay gusto ko na lamang maglupasay sa sahig at umiyak nang umiyak hanggang mawala ang lahat ng nararamdaman kong kahihiyan, pagkakasala, at pagkadismaya sa buo kong pagkatao. Hindi man maganda ang buong araw ko kahapon ay naging maayos din naman ang lahat kalaunan, kaya hindi ko maisip kung bakit nauwi ang lahat ng iyon sa ganitong pangyayari sa buhay ko. Nadudumihan na ako ng lalo sa sarili ko, baka nga totoong tama ang mga tao sa sinasabi nila tungkol sa akin? Kasi kung inosente at wala akong ginusto sa mga nangyayari sa buhay ko ay bakit ako nandito ngayon?

Habang tinititigan ko ang sarili ko roon ay hindi ko maiwasan ang mapatanong. Who am I, really?

Kailangan kong ipaglaban ang aking sariling landas, ngunit tila napakahirap kumalas sa mga kadena ng aking nakaraan. Habang nag-iisip, nagpasya akong ilabas ang mga damdaming ito sa pamamagitan ng pagsusulat. Kunwari, para sa isang taong mahilig sa mga tula, ngunit sa likod nito ay isang sigaw ng pagnanais na makawala. Minsan, ang mga salitang ito ang nagiging aking kanlungan, ang tanging paraan upang maipahayag ang mga nararamdaman ko.