Poetry About Self Novels & Stories

Napapailing-iling na lamang ako. "Katulad mo, hindi ko rin kaya na isulat ang sarili kong kwento. Gustuhin ko man pero pagdating sa gitna o di kaya ay wala ka pa sa gitna mawawalan ka na ng gana. Ewan ko ba, ayaw ata sa akin ng sarili kong kwento." Mapapatawa na lamang ako kapag naiisip ko ang bagay na ito. Bakit sarili ko pang buhay hindi ko maisulat?

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

But I think I finally understand what you meant when you said, “You deserve to write your own story.” I’m doing that now. And it’s strange — for the first time, the story isn’t about love or loss. It’s about me. Pagkatapos kong isara ‘yung notebook, tinignan ko ‘yung buwan sa labas. Maliwanag, buo. At doon ko napagtanto na baka hindi mo naman talaga kailangang kalimutan ang isang tao para makapagpatuloy. Baka kailangan mo lang matutunang maging buo kahit wala na sila.

Nakaramdam ako ng mga pakiramdam na hindi ko pa kailanman nararamdaman. That's why I let myself burn. Hinayaan ko ang sarili kong matupok ng apoy. Because I am craving for that. I cried my heart out inside my car. At nang bahagya akong kumalma ay doon lang ako nagmaneho paalis. I drove my way back to my penthouse. I am tired to feel this pain for almost everyday. I am so tired to be a robot. I am fine alone.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

Kinutusan ko naman ang sarili na hindi talaga ako nanaginip na nangyari na talaga 'yon kagabi. Dahan-dahan akong bumangon. Napahinga ako ng malalim ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Dahan-dahan akong tumayo at halos mawalan ako ng malay sa sobrang sakit. My knees wobble the reason why I feel in the mattress.

Ngunit nanggaling rin ako sa kadiliman, kaya hindi ko maaaring tawagin ang aking sarili na mabuti. "Mukha ngang may nalalaman siya ngunit ayaw niya lamang ipaalam sa akin. Minsan naiisip ko na lamang na tanggapin ang alok ng kadiliman kung iyon lamang ang tanging paraan para malaman ko ang buong katotohanan ngunit sa kabilang banda, ang kasamaan ay isa paring kasamaan kaya naman hindi ko sila pwedeng pagkatiwalaan sa bagay na ito. Mas mabuti na lang sigurong, hanapin ko na lamang ang mga bagay sa tulong nang aking sarili." Kausap ko sa aking sarili.

Ang bawat pagod na aking tiniis, bawat gutom na aking pinagtiisan, at bawat patak ng pawis na tumulo sa lupa — lahat ng iyon ay naghubog hindi lamang sa aking katawan kundi pati na rin sa aking kalooban. Sa huling linggong ito, tila napuno ako ng lakas na hindi ko naramdaman kailanman noon. Masigla ang aking bawat pagkilos, magaan ang bawat hakbang, at hindi na ako tulad ng dati na laging hinihingal at tila pasan ang mundo. Tuwing haharap ako sa salamin, halos hindi ko na makilala ang aking sarili. Ang dating bilugan at matabang mukha ay napalitan ng maselang hugis at kinis. Ang aking katawan na dati ay tila walang hugis, ngayon ay may kurba at tikas na — payat, matikas, at puno ng sigla. Na