Poetry About Self Novels & Stories

Maghapon. Natatawa pa ako sa naiisip ko. Ang dami kong pinagdaanan para lamang makarating dito. Ilang beses akong napagod. Ilang beses akong nagduda sa sarili ko. Ilang beses kong gustong sumuko. Pero narito pa rin ako. At kahit anong mangyari, proud ako sa sarili ko. Nang hindi ko inaasahan na may kung anong presensiya na tumayo sa harap ko.

“I already told you. I’m focusing on myself.” “That’s a press answer.” “It’s the truth.” He turned his head and looked at me properly this time. “No,” he said softly. “It’s the safe answer.” Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “You’re overthinking.” “I write for a living,” he replied. “Overthinking is my job.” I looked away. “I just… I need to rebuild,” sabi ko. “May mga bagay akong kailangang bawiin sa sarili ko. I lost myself once. I won’t let that happen again.”

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

I'll note it. modernongdyosaa I write when I can't speak. I write when all the thoughts caged inside my mind was wildly asking for it to be free. I write to speak up all the things, thoughts I can't even speak up for myself. I write to be free from all the judgments and pains from reality. They ask you and let them be. You're the only one who have the power, not anyone else. Your words will never be seen unless you show them. Camsy_Classy

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

Pero ang bawat salitang lumalabas sa aking panulat ay puno ng pait at pangungulila. "Ang pinakamasakit na bahagi ng pagtakas ay ang pagtuklas na dala-dala mo pa rin ang iyong bilangguan sa loob ng iyong puso. Akala ko, kapag wala na ang mga pader ng mansyon, malaya na ako. Pero paano ka magiging malaya kung ang bawat tibok ng puso mo ay binabanggit pa rin ang pangalan ng iyong bantay?"

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.

“Ilang taon na rin simula no’ng iwan mo kami. Ilang taon ko na ring hindi napapatawad ang sarili ko dahil tinatak ko sa utak ko na kasalanan ko pero tumatak rin sa isip ko ang mga sinabi mo. Hangga’t hindi ko nga naman pinapalaya ang sarili ko sa nakaraan ay hinding-hindi ako uusad. Hinding-hindi ko makikita ang hinaharap dahil ayaw kong bitawan ang nakaraan.” Mabilis kong pinunasan ang luha sa pisngi ko na hindi ko namalayang tumulo na pala. Tama si Mama. Bumubuo na rin ako ng sarili kong pamilya. Kung gusto kong maging maayos ang buhay ko sa hinaharap, kailangan kong matutuhang patawarin ang sarili ko. Ilang taon ko ring kinulong ang sarili ko sa banga na nababalot ng dilim at sa mga oras

Sa bawat araw na dumadaan mas lalo ko lamang kinamumuhian ang sarili ko. Lagi na lamang ganito ang nararamdaman ko sa sarili ko. Pandidiri, galit, lahat na pwede kong gawin sa sarili ko. "Nakakadiri ako, nakakadiri ako," paulit-ulit kong bulong habang sinusuntok ang sarili ko. Lahat ng parte ng katawan ko ay sinasaktan ko. Gusto ko na lang maging manhid.