Poetry About Self Novels & Stories

"Mainit na mainit din." Namula siya sa mga iniisip pinilit niyang ipikit ang mga mata sabay dasal na sana mawala kung ano mag kahalayang iniisip niya. "Maawa ka sarili mo self, hindi ba't nahimatay ka gabi sa sobrang ka libogan mo." mahinang bulong niya sa sarili at binaon ang mukha sa leeg ng lalaking walang kamalay malay na hinahalay na niya ito sa isip niya.

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

Isang mensahe ang biglang nagliwanag sa may pisara. Dear Caelum, Malawak ang iyong imahinasyon. Maaari mo itong magamit para mas mapag-aralan mo pa ang kayayahan mong nasa loob ng iyong katawan. Alam kong nagugulumihan ka sa nais kong iparating. Ang pag-ilaw ng iyong kanang kamay ay isang simbolo na isa kang humanimal. Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili.

Oh, unti-unting nawawala ang sarili, nagiging ibang tao Naghahanap ng liwanag sa pag-ibig na galing sa impyerno Tinatanggap ang lahat ng ibinigay ng tadhana Anuman ang kapalit, tinatanggap niya nang buo Puso ang namamahala sa isip, katawa’y puno ng sugat Hindi siya mali, ngunit laging humihingi ng tawad Tinitiis ang sakit, itinatapon ang dangal at pagmamalaki Para sa lalaking may butas sa gitna ng dibdib Nangangako sa sarili na tanging kabutihan lang ang makikita Kaya nananatili siya, iniaalay ang buong buhay Mas madaling kasing kumapit sa bagay na matamis Sa isip niya, habang dumadami ang kasinungalingan, pinapaniwala niya ang sarili

Para akong tanga habang tinatanong ang sarili na ako rin mismo ang sumasagot. Kaya gaya ng payo ni Tiyang sa panaginip ko, kailangang magpapakatatag ako. Hangga't may buhay pa ako at humihinga, hindi ako pwedeng mawalan ng pag-asa. Kagaya ng papalubog na araw, na sisinag din muli para sa panibagong umaga.

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

Patuloy sa pag-agos ang aking mga luha. Bakit ko nga ba hinayaan ang sarili kong mahulog sa isang katulad niya? He seems so perfect and I am flawed, hindi ako nababagay sa kaniya. Kung bakit hinayaan ko ang sarili ko na umibig ay hindi ko na alam. Maybe I just really need someone to fill the void I am missing, maybe I just really need someone who will love and protect me.

Ang tahimik ng paligid. Pero sa loob ko… parang may sumisigaw. Hindi ka anak ng Daddy mo. May taong gustong burahin ka sa mundo. Napapikit ako. Masakit. Hindi lang dahil sa nangyayari… kundi dahil sa pakiramdam na parang hindi ko na kilala ang sarili ko. “Hindi ko na alam…” mahina kong bulong sa sarili ko. “Hindi ko na alam kung anong totoo.”