Poetry For Me Mga Nobela at Kwento

Noted Pagnainlove ka, Wag masyadong magpakatanga, Kasi hindi porket nag I LOVE YOU siya, May lovestory na kayong dalawa. Yeyy kung sino man ang may gusto magpagawa ng poem diyan? PakiPM po ako. Thanks for subaybay 😂

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

“Oh, hayan na… Mamaya mo na basahin kasi nahihiya ako.” I admit, my poems were sort of cheesy and cringey. He just chuckled again as he opened it. Ayaw talagang paawat, e. Sinubukan ko pang agawin para mamaya ko na lang ibibigay sa kanya bago ako umalis pero natatawang tinaas niya lang iyon para iiwas sa akin. “I want to read it now. Para inspirado ako buong araw.”

Walang nakasulat sa libro. "Ano 'to, design?", tanong ko sa sarili. Ibabalik ko na sana nang parang may nahagilap ako sa huling pahina, binuklat ko 'yun ulit and there goes a poem at the 2nd to the last page of this empty book. "This emotion; Morbid to Forbid, heart reverberates at its crescendo, an ebony I don't mind staying to, an anecdote tale of aeons of waiting, eyes that never stopped from crying.

"Mabuti na ang pakiramdam ko, ngayong nandito ka na." Hindi ko napigilan ang ngumiti nang malapad. "Hay nako! Ikaw talaga, pinag-alala mo pa ako, babanat ka lang pala." "You're like a poem, you know that? You make everything around you beautiful." Naramdaman ko ang pag-iinit ng mga pisngi ko dahil sa sunod-sunod na banat nito.

Makalagad kaya siyang muli? Dahil sa mga bagay na ito, pasikip nang pasikip ang nararamdaman ko sa bawat ikot ng gulong ng limo. Huminga ako nang malalim, saka lumingon sa bintana. Gagawin ko ang bagay na ito para sa kanila. Hindi ito para sa sarili ko, wika ko sa kawalan, saka tinaas ang magkabila kong labi.

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.

I swallowed. "Yesterday.. while I was at the library, I sort of wrote some.." my cheeks heated. "Poetry," I checked to see his reaction. Nakita kong bahagyang napaawang ang labi niya. Mas lalong namula ang pisngi ko. Maybe he finds poems corny. "Nevermind," I said in an abrupt. Suddenly feeling embarrassed. "What?" he chuckled. Lumubog ako sa upuan ko. "Hey, come on." he said while looking at me sideways.

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

At dahil pareho kami ni Joshua na marunong gumawa ng tula ay kami na ang umako sa task na 'yon habang ang mga kasama namin ay ang tumula. Everything was going fine, I was enjoying writing poetries of seemingly unrequited loves and feelings that they couldn't confess for some reason. Hindi rin mawawala sa akin ang mga tulang ginawa ko dahil sa akin pa rin naman sila nakapangalan at ginamit lang for confessions. Mas masaya nga dahil mas nae-enhance ang creativity ko dahil kailangan kong mag-isip ng iba't-ibang dating ng mga tulang ginagawa ko. Lahat kasi ay about confession at kailangan kong siguraduhin na hindi sila magkakapare-pareho.