Self Poetry Novels & Stories

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Hearing your voice teaches my poor memory not to forget, How beautiful it sounds into my ears. How it gently caress my lonely soul, A sweet melody that flies me to that blue sky inside my head. I want to know where you are... 'Siya ba talaga nagsusulat ng mga ito? Paano? Parang hindi naman kapanipaniwala.' Napapakuno't na lang ang noo niya, pero hindi napigilang tiklupin ito ng maayos at ilagay sa bulsa. Bahagya pa nga siyang tumingin sa paligid na para bang sinisiguradong walang nakakita sa kanya. 'Sayang ang ganda-ganda, tinapon lang hayyys.'

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

Para itong nag-pe-perform. "Each word that comes out from our mouth, can make a phrase. And it can turn out as a simple but authentic poetry," malalim, at buong puso nitong litanya habang nananatili ang hitsura na para bang live na nagtatanghal. "Poetry is a-" "Okay, okay, Miss Sisil. I understand, what is poertry now," gumuhit ang isang na pipilitang ngiti sa labi ni Troye para putulin ang mukhang mahaba nitong salaysay.

I'll note it. modernongdyosaa I write when I can't speak. I write when all the thoughts caged inside my mind was wildly asking for it to be free. I write to speak up all the things, thoughts I can't even speak up for myself. I write to be free from all the judgments and pains from reality. They ask you and let them be. You're the only one who have the power, not anyone else. Your words will never be seen unless you show them. Camsy_Classy

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.