Novel & Cerita Poetry For Me

Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating, na kayo ay bahagi ng aking bawat salita. At sa dulo, nais kong sabihin nang tahimik ngunit totoo maraming salamat, sa pagbabasa, sa paniniwala, at sa pananatili.

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

Pareho kaming nawalan ng balanse kaya sabay kaming bumagsak sa higaan na nasa aking likuran. Our gaze landed into each other’s eyes. Shoot! My--- My heart was like a bird trapped into my rib cage! This kind of feeling was not strange anymore. I already felt like this before but I don't want it to address this feeling that way. IMPOSSIBLE! IMPOSSBLE! "Good Mo---"

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

Naroon ang panginginig ng labi nito at ang pamamasa ng nangungusap na mga mata. "Panandalian akong nagalit sa kanila ng mga panahong iyon, dahil hindi nila ako isinama, ni hindi ko alam kung bakit hinayaan pa akong mabuhay noon. Pero bandang huli, natanggap ko din ang pagkawala nila at inalala ko na lang ang mga pangarap nila para sa akin." Dahan-dahan niyang pinunasan ng kamay ang mga luhang kumawala na pala sa kanyang mata.

Isang malalim na sugat ang maiiwan at magmamarka sa kanyang dibdib. Handa niya bang tanggapin ang buong katotohan sa pamilyang pinanggalingan niya? Handa ba niya itong mapatawad o di kaya'y di na kilalanin pa, lalu't sila ang dahilan kung bakit siya nagdusa! At hahayaan niya na lang bang mahulog ang sarili niya sa taong di niya inaasahang mamahalin niya ng lubusan ngunit malaking perswisyo sa buhay niya? * In every darkness where I thought I lost, There you are patience waiting for. You're the only one who brought light to my darkest world.

Sa akin. Huminto ang oras. Ang aking paghihingal at lakas ng tibok ng puso ang namumuo. He's here... he's finally here. The man who became my strength. The man who proved to me that love may be dangerous but it is still gentle and kind. That love is where you felt the home and comfortability; the essence of belongingness. He was the man who proved to me that love can be in a form of poetry; may it be in verse or in prose.

Ilang patak pa ng luha ang kumawala sa akin bago ako nag-iwan ng pamamaalam sa kan’ya. “Salamat sa lahat-lahat. Salamat sa pagmamahal at sa sakit. Patawad sa mga bagay na nagawa ko na nakasakit din ng lubos sa’yo. Ang masasaya at mapapait na alaala natin, ang lahat ng iyon ay naging bahagi sa kung sino at ano ako ngayon. Hindi ko man ginusto na rito magtapos ang lahat at ito ang kahantungan mo, ang tangi na nais at dalangin ko pa rin ay tunay na kapayapaan para sa’yo, nasaan ka man naroroon. I am leaving a part of my heart with you. For all the memories good and bad, you became a part of me.”

Pagkatapos, nagpaalam na ako sa kanya. Pagkasakay ko, inilabas ko ang aking bibliya at saka binuklat ito. 1 As the deer pants for streams of water, so my soul pants for you, my God. 2 My soul thirsts for God, for the living God. When can I go and meet with God? 3 My tears have been my food day and night, while people say to me all day long, "Where is your God?" 4 These things I remember as I pour out my soul: how I used to go to the house of God under the protection of the Mighty One* with shouts of joy and praise among the festive throng.

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda