Novel & Cerita Poetry For Self

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

Pagod na pagod ako, tipong kakauwi ko lang galing sa unang nakawan ngayon araw, pero heto na naman at aalis para gumawa ng kasalanan. Napahinto ako sa tapat ng salamin nang mapaadaan ako. Halos matawa pa ako matapos makita ang pasa sa gilid ng labi ko. Gawa ito ng isa sa mga ninakawan namin, binato ba naman ko ng bag. “Konti na lang self, makakalaya ka na.”

Sample chorus palang naman ito at idadagdag nalang sa mga kantang gagawin namin. The days passed like that. Inabala ko ang sarili ko sa pagbuo ng mga kanta upang maiwasan din ang pag-iisip kahit papaano. It really helpful because in this way, naisusulat ko ang mga bagay-bagay na patungkol sa nararamdaman ko. My heart feels close to you, didn't know when it started to beat for you. Napapangiti ako habang binabasa ko ang lirikong naisulat ko. Sakto talaga para sa'kin, para sa puso ko.

Kung ano-ano na naman muli ang iniisip niya. Nagkalat ang sketch book at ilang color pens sa ibabaw ng kama niya ngunit parang wala lang iyon sa kanya. Muli siyang huminga ng malalim. “Trabaho dapat ang iniisip natin self. Hindi iyong mga kung ano-ano!" aniya sa sarili.

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

Ito lang ang paraan. Tinapangan ko ang sarili ko nang buong lakas, pilit na hinila ang gilid ng aking mga labi para gumawa ng ngiti—kahit pilit lang, kahit malayo sa nararamdaman ko—at dahan‑dahang lumapit. “Magandang gabi po,” mahina at maingat kong pagbati.

“I already told you. I’m focusing on myself.” “That’s a press answer.” “It’s the truth.” He turned his head and looked at me properly this time. “No,” he said softly. “It’s the safe answer.” Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “You’re overthinking.” “I write for a living,” he replied. “Overthinking is my job.” I looked away. “I just… I need to rebuild,” sabi ko. “May mga bagay akong kailangang bawiin sa sarili ko. I lost myself once. I won’t let that happen again.”

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.