Poetry For Self Novels & Stories

“I already told you. I’m focusing on myself.” “That’s a press answer.” “It’s the truth.” He turned his head and looked at me properly this time. “No,” he said softly. “It’s the safe answer.” Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. “You’re overthinking.” “I write for a living,” he replied. “Overthinking is my job.” I looked away. “I just… I need to rebuild,” sabi ko. “May mga bagay akong kailangang bawiin sa sarili ko. I lost myself once. I won’t let that happen again.”

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

"I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..." Isang paglalakbay patungo sa pagkilala at pagtanggap sa sarili — isang pag-asa na kahit gaano man kahirap ang daan, may bukas na mas maliwanag at puno ng pagkakataon. *******************

Pero iba kasi ako, I go for selfless love. Tumayo na kami ng oras na namin para mag-perform. Ilang pagkakataon na din na ganito ako. Lasing 'pag may gig kami. Lagi nga akong nasa mga issues at balita. Sinisira ko daw ang buhay ko para sa babaeng iniwan ako. Pero natatawa na lang ako. Wala naman silang pakielam kung anong gusto kong gawin sa buhay ko.

Gusto kong maramdaman na sapat ako dahil kanina, sa kokonting minuto, naramdaman kong wala akong kwenta. 'Yong self-worth,' 'yong pinaghirapan kong kompyansa sa sarili, 'yong pakiramdam na kaya kong maging sapat, 'yong pinaghirapan kong buoin ng ilang taon, unti-unti lang sinira ng ilang minuto.

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.

Kung umamin sila ay hindi na sana kami aabot pa sa korte. Ilang beses ko ring sinaktan ang sarili ko, siyempre. Hindi nga lang iyong kasing lala kagaya noon. Parati kong sinusuntok ang pader. Iyon lang ang ginagawa ko. Hangga’t kaya ko ay pinipigilan kong saktan ang sarili ko dahil iniisip ko ang mga taong masasaktan ko. It’s hard. I lost everything. Wala na akong gana sa lahat, miski sa mga bagay na hilig ko. Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence.

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

Ang malamig nitong kamay ay ninamnam ko na hawakin habang ramdam ko naman ang mahihinang pisil na ganti nito sa akin na tila ba sinasabi na okay lang ito. Na iyon ang gusto nito.. Ang maging malaya. "I'm an open book, I'll tell you everything I know, to the darkest cornest of my mind. My kingdom is wide, so wide that I can track the time between the spaces of my mind." Kung noon ang gusto ko lang ay mga hindi makabuluhang bagay ngayon naramdaman kong maglimos sa Diyos ng isang bagay iyon ang bigyan pa sana ng pagkakataon ang aking anak pero wala ako magawa lalo na't nagdesisyon na itong sumuko..