Poetry For Self นิยาย & เรื่องราว

"I can't stand to fly I'm not that naive I'm just out to find The better part of me..." Isang paglalakbay patungo sa pagkilala at pagtanggap sa sarili — isang pag-asa na kahit gaano man kahirap ang daan, may bukas na mas maliwanag at puno ng pagkakataon. *******************

Pero iba kasi ako, I go for selfless love. Tumayo na kami ng oras na namin para mag-perform. Ilang pagkakataon na din na ganito ako. Lasing 'pag may gig kami. Lagi nga akong nasa mga issues at balita. Sinisira ko daw ang buhay ko para sa babaeng iniwan ako. Pero natatawa na lang ako. Wala naman silang pakielam kung anong gusto kong gawin sa buhay ko.

Gusto kong maramdaman na sapat ako dahil kanina, sa kokonting minuto, naramdaman kong wala akong kwenta. 'Yong self-worth,' 'yong pinaghirapan kong kompyansa sa sarili, 'yong pakiramdam na kaya kong maging sapat, 'yong pinaghirapan kong buoin ng ilang taon, unti-unti lang sinira ng ilang minuto.

May mga gabing ang mundo ay tahimik, ngunit ang isip ko ay maingay na parang bagyong hindi mapigil, doon ko natutuklasan ang mga salitang hindi ko nasasabi sa araw, mga damdaming hindi ko maipaliwanag kahit sa sariling anino. Ako’y manunulat ng mga kwentong hindi laging perpekto, ngunit totoo dahil doon sila humihinga, sa gitna ng mga sugat, sa pagitan ng mga pangarap, at sa mga pahinang puno ng mga tanong na walang tiyak na sagot.

Kung umamin sila ay hindi na sana kami aabot pa sa korte. Ilang beses ko ring sinaktan ang sarili ko, siyempre. Hindi nga lang iyong kasing lala kagaya noon. Parati kong sinusuntok ang pader. Iyon lang ang ginagawa ko. Hangga’t kaya ko ay pinipigilan kong saktan ang sarili ko dahil iniisip ko ang mga taong masasaktan ko. It’s hard. I lost everything. Wala na akong gana sa lahat, miski sa mga bagay na hilig ko. Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence.

Hinayaan ko nalang sila mag-usap sa gc, madami nga rin palang nakikipag collaboration sa akin para sa poems at story. Hindi ko rin alam kung paano ko sila rereplyan ngayon, wala rin talaga ako sa mood ngayon magsulat o makipag-usap sa iba. I don’t know what to do to lighten my mood anymore, ganitong mga araw yung ayaw ko. Ang hirap kasi hindi ko rin alam paano ang gagawin, kung sa sarili ko nga hindi ko alam ang gagawin paano pa ang ibang tao?

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.

Bakit ba patuloy ka pa ding nagbibigay ng motibo sa akin? Note: Yung piece na ginamit ko for declamation ay galing po sa internet. Sorry for using it pero bibigyan ko nalang ng credits. And also yung sa spoken word poetry naman ay galing sa isa kong kakilala. May permission ako sa kaniya na gamitin yun :)

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi