Poetry For Self Novels & Stories

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'

How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it. Walang ibang katabi, kundi ang sarili. Mag-isang aawit sa dilim gamit ang mga liriko at ang sariling tono. Walang nakakaalam... na para bang lihim. Tanging ikaw lang ang nakakabisado. Ganiyan ang mundo. Pero kahit kailan... hindi ko ito kinasuklaman. Because the world has him. It has Hayes. Siya ang maiksing ligaya ko sa malupit na mundong ito.

Ang talent ko, ang boses ko, ang sarili kong gusto—hindi na kailangan manatiling sikreto. Minsan pala, ang tunay na rebellion ay hindi sigaw. Minsan, ito ay isang awit. At sa unang beses, kumanta ako para sa sarili ko. --- Pagkatapos ng open mic night na ’yon, pakiramdam ko parang may parte ng sarili kong nabuo. Hindi dahil sa palakpakan, hindi dahil sa stage—pero dahil sa wakas, may ginawa akong bagay na hindi nakasulat sa “perfect daughter manual.”

I'll note it. modernongdyosaa I write when I can't speak. I write when all the thoughts caged inside my mind was wildly asking for it to be free. I write to speak up all the things, thoughts I can't even speak up for myself. I write to be free from all the judgments and pains from reality. They ask you and let them be. You're the only one who have the power, not anyone else. Your words will never be seen unless you show them. Camsy_Classy

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Chapter 05 | Answer the Question ~×~×~×~ |TAYJA PRISH| I don't know when things started between me and Asver. I just woke up in the morning, having the excitement to see and have a talk with him. Things might appear fast but with the help of having to write my dark side, it was kind of an escape from the reality I was afraid to know yet. 'Yong reyalidad kung saan mayroong isang bahagi sa akin na pilit kong itinatago pero pilit naman itong kumakawala. At gamit ang panulat na itim, it would fill all the spaces it could until I was already out of words to write.

Kabanata 4: Sa buhay na puno ng pag-asa sabi nila, parang wala na yata ako no'n. Sa bawat paghinga na dapat inaalala ang mga magagandang bagay na nangyari, mukhang hindi ko na makakaya iyon. Sa mga nangyayari sa akin, wala na akong dapat asahan pa kundi sarili ko lang. Wala na dapat akong hinihiling at binibigyan ng pagkakataon kundi ang mabigyan at mapatunayan na ako mismo sa sarili ko, magiging matatag kahit anong pilit nila akong hinihila pababa.

mahabang litanya ko saka ko lang napansin ang seryosong pagtingin nito sa akin at ang pagkunot ng kaniyang noo. Alam kong may gusto siyang sabihin pero hindi niya magawa, hinahanap pa rin niya ang punto ko kaya nagpatuloy ako. "May mga bagay kasi na darating lang sa buhay ng isang tao para ayusin ka at bigyan ng pagkakataon para mahanap ang sarili, tapos pagkatapos no'n wala na, na hanggang doon na lang. Na ibinigay lang siya sa 'yo para maayos ang sarili mo at bigyan ka ng purpose sa mundo. Kung hindi ninyo siya nakilala o nagustuhan, ano ka po ba kaya ngayon? Tambay? Laging nasa gulo? Parehas po kayong nagbigayan. Inayos ka niya, samantalang ikaw, pinakawalan siya para sa pangarap niya."

Napangiti ako ng kaunti, 'di ko tuloy maiwasan ang mag-isip na nakikiramay ang langit sa aking kalungkutan. Ni minsan hindi ko naisip ang ulan bilang isa sa mga rason na nakapagbibigay sa akin ng kariwasaan. Especially for those times that I am on my lowest. Pero ngayon, every drop of the rain...the every sound of each raindrops gives solace to my soul that eases my mind and heart. Hindi ko alam na makaka diskubre pala ako ng isang bagay tungkol sa aking sarili.

Ah hindi, pwede naman talaga… Pwedeng magkaroon ng totoong kami. Pero hindi pa muna sa ngayon. Ayaw kong madaliin. Gusto ko munang bumawi sa sarili ko para sa haba ng panahong nasaktan ‘tong puso. Gusto ko munang mahalin ang sarili ko. But who know? Maybe…