روايات وقصص ضمن Poetry For Self

Let's move on, self. Here are the lists of what I want to do: List number one: paint naked. I will free myself from everything that burdens and hinders my growth. As I am painting my pain, I will remove everything. I will free myself from self-doubts, regrets, heartaches, and bad memories. What will matter from this day onward is just myself and the little angel. Matapos tuldukan ang sinulat ay namili siya ng kanta mula sa cellphone na palagay niya'y babagay ang ritmo sa ipipinta niya.

misterfourth Why are you writing? Writing is a form of art, thus it is a medium where I express my inner feelings which I can not tell it to others nor I can't voice out. I don't write for anyone (except if it is for a project, work, or for a special someone), I write for myself—in order to satisfy what I feel on a certain time. Writing can build you into a holistic individual. :)

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Chapter 05 | Answer the Question ~×~×~×~ |TAYJA PRISH| I don't know when things started between me and Asver. I just woke up in the morning, having the excitement to see and have a talk with him. Things might appear fast but with the help of having to write my dark side, it was kind of an escape from the reality I was afraid to know yet. 'Yong reyalidad kung saan mayroong isang bahagi sa akin na pilit kong itinatago pero pilit naman itong kumakawala. At gamit ang panulat na itim, it would fill all the spaces it could until I was already out of words to write.

Kabanata 4: Sa buhay na puno ng pag-asa sabi nila, parang wala na yata ako no'n. Sa bawat paghinga na dapat inaalala ang mga magagandang bagay na nangyari, mukhang hindi ko na makakaya iyon. Sa mga nangyayari sa akin, wala na akong dapat asahan pa kundi sarili ko lang. Wala na dapat akong hinihiling at binibigyan ng pagkakataon kundi ang mabigyan at mapatunayan na ako mismo sa sarili ko, magiging matatag kahit anong pilit nila akong hinihila pababa.

mahabang litanya ko saka ko lang napansin ang seryosong pagtingin nito sa akin at ang pagkunot ng kaniyang noo. Alam kong may gusto siyang sabihin pero hindi niya magawa, hinahanap pa rin niya ang punto ko kaya nagpatuloy ako. "May mga bagay kasi na darating lang sa buhay ng isang tao para ayusin ka at bigyan ng pagkakataon para mahanap ang sarili, tapos pagkatapos no'n wala na, na hanggang doon na lang. Na ibinigay lang siya sa 'yo para maayos ang sarili mo at bigyan ka ng purpose sa mundo. Kung hindi ninyo siya nakilala o nagustuhan, ano ka po ba kaya ngayon? Tambay? Laging nasa gulo? Parehas po kayong nagbigayan. Inayos ka niya, samantalang ikaw, pinakawalan siya para sa pangarap niya."

Para itong nag-pe-perform. "Each word that comes out from our mouth, can make a phrase. And it can turn out as a simple but authentic poetry," malalim, at buong puso nitong litanya habang nananatili ang hitsura na para bang live na nagtatanghal. "Poetry is a-" "Okay, okay, Miss Sisil. I understand, what is poertry now," gumuhit ang isang na pipilitang ngiti sa labi ni Troye para putulin ang mukhang mahaba nitong salaysay.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Napangiti ako ng kaunti, 'di ko tuloy maiwasan ang mag-isip na nakikiramay ang langit sa aking kalungkutan. Ni minsan hindi ko naisip ang ulan bilang isa sa mga rason na nakapagbibigay sa akin ng kariwasaan. Especially for those times that I am on my lowest. Pero ngayon, every drop of the rain...the every sound of each raindrops gives solace to my soul that eases my mind and heart. Hindi ko alam na makaka diskubre pala ako ng isang bagay tungkol sa aking sarili.