Poetry For Self Novels & Stories

Di ko aakalain na hangang dito na lang ang makakaya ko. Isang malakas na hangin ang sumalubong sa akin. Oras na para tapusin ang lahat ng 'to. Hiling ko lang sana maging masaya kami sa landas na pinili namin. May isang dandelion. Pinitas ko. Pumikit ako na pilit pinipigilan ang mga luha ko. Sa pagpikit kong yun. Hinihiling ko para sa sarili ko na maging matatag ako at ayoko ng umiyak pa.

Ang mga pader na itinayo ng takot at pagdududa ay nagsimulang gumuho nang paunti-unti, at ngayon ay nasa aking mga kamay ang pagkakataong patunayan ang aking sarili—hindi sa pamamagitan ng mga salita, kundi sa pamamagitan ng tapat at mabubuting gawa. TO BE CONTINUE

Oh, unti-unting nawawala ang sarili, nagiging ibang tao Naghahanap ng liwanag sa pag-ibig na galing sa impyerno Tinatanggap ang lahat ng ibinigay ng tadhana Anuman ang kapalit, tinatanggap niya nang buo Puso ang namamahala sa isip, katawa’y puno ng sugat Hindi siya mali, ngunit laging humihingi ng tawad Tinitiis ang sakit, itinatapon ang dangal at pagmamalaki Para sa lalaking may butas sa gitna ng dibdib Nangangako sa sarili na tanging kabutihan lang ang makikita Kaya nananatili siya, iniaalay ang buong buhay Mas madaling kasing kumapit sa bagay na matamis Sa isip niya, habang dumadami ang kasinungalingan, pinapaniwala niya ang sarili

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang tinatawag ang Diyos para gabayan kami sa laban na ito. Habang naghuhugas ng kamay ay tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Nabasa ko kaagad ang kalungkutan sa aking mga mata na siyang hindi ko naman maramdaman sa loob ko. Para akong isang puzzle na hindi mabuo-buo kasi may nawawalang piyesa. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Am I lost with my own life? Sino ba talaga ako?

We don’t want to lose faith in ourself. Sometimes, we need to sacrifice our comfort for something greater. For true happiness. For inner peace. For a sense of self. "Pero paano po kapag napahamak kayo ng dahil lang sa akin? Hindi ko po mapapatawad ang sarili ko kapay na may mangyari sainyo ng mga madre ng dahil lang sa akin." Sana matapos na 'tong pag-uusap namin. Nakakapagod na.

NAIS ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang manaig ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring i-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.