Poetry For Self Novels & Stories

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

Napangiti ako. Parang may bagong pintuang bumukas sa buhay ko. Hindi ko alam na kaya ko pala itong gawin. Hindi ko akalaing ganito pala kasaya ang lumikha. Parang bawat guhit ng stylus ay may kasamang pangarap. Parang bawat kulay ay may sariling kuwento. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam ko mayroon akong mundong matatawag na akin.

Ito ang madalas kong ibulong sa aking sarili. Ang malungkot na ngiti sa labi ko ay naging masaya, puno ng pag-asa. Ganito ko libangin ang aking sarili upang hindi ko lubos na maramdaman ang problemang kinakaharap ko. Tulad ng nakagawian ko ay idinaan ko sa isang himig na awitin ang lungkot na nararamdaman ko. Pinihit ko ang bukasan ng gasul upang lumikha ng apoy. Sinimulan ko ng magsalang ng sinaing habang inihahanda ang mga sahog para sa ulam na lulutuin ko.

Nakaramdam ako ng mga pakiramdam na hindi ko pa kailanman nararamdaman. That's why I let myself burn. Hinayaan ko ang sarili kong matupok ng apoy. Because I am craving for that. I cried my heart out inside my car. At nang bahagya akong kumalma ay doon lang ako nagmaneho paalis. I drove my way back to my penthouse. I am tired to feel this pain for almost everyday. I am so tired to be a robot. I am fine alone.

Napapailing-iling na lamang ako. "Katulad mo, hindi ko rin kaya na isulat ang sarili kong kwento. Gustuhin ko man pero pagdating sa gitna o di kaya ay wala ka pa sa gitna mawawalan ka na ng gana. Ewan ko ba, ayaw ata sa akin ng sarili kong kwento." Mapapatawa na lamang ako kapag naiisip ko ang bagay na ito. Bakit sarili ko pang buhay hindi ko maisulat?

Bakit ba patuloy ka pa ding nagbibigay ng motibo sa akin? Note: Yung piece na ginamit ko for declamation ay galing po sa internet. Sorry for using it pero bibigyan ko nalang ng credits. And also yung sa spoken word poetry naman ay galing sa isa kong kakilala. May permission ako sa kaniya na gamitin yun :)

Para akong tanga habang tinatanong ang sarili na ako rin mismo ang sumasagot. Kaya gaya ng payo ni Tiyang sa panaginip ko, kailangang magpapakatatag ako. Hangga't may buhay pa ako at humihinga, hindi ako pwedeng mawalan ng pag-asa. Kagaya ng papalubog na araw, na sisinag din muli para sa panibagong umaga.

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.

bulong niya sa hangin, pakiramdam na ang bawat salitang iyon ay isang hakbang patungo sa mas maliwanag na bukas. Ang bawat araw na lumilipas ay isang pagkakataon upang itaguyod ang kanyang sarili, magpatuloy, at tanggapin ang mga bagong pagsubok. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng tadhana, ngunit natutunan niyang yakapin ang hindi tiyak, na may tiwala na darating ang panahon na magiging buo siya, hindi na bilang isang asawa, kundi bilang isang ina, isang babae, at higit sa lahat—bilang isang tao na muling natutong magmahal, hindi sa ibang tao, kundi sa kanyang sarili.

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.