Poetry On Myself นิยาย & เรื่องราว

Walang sino man ang umimik kaya muli akong nagpatuloy. "Noong mga panahong iyon, gusto ko rin pong may mapatunayan sa sarili ko. Gusto kong malaman kung kaya kong mabuhay nang hindi umaasa sa iba. Gusto kong malaman kung kaya kong tumayo gamit ang sarili kong mga paa." muli kong wika. Sa pagkakataon na ito, pinipigilan ko na ang sarili ko na mapaiyak.

At awa sa sarili. I took a piece of broken glass… It was… coated with blood. My head felt empty, and for a moment…. The only thing that matters to me is drawing blood on my palms. I want to see myself bled more.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga

All I had was nothing but just myself. Hindi ako umiyak dahil sanay na ako. Kahit wala naman akong ginagawang masama ay hinuhusgahan ako pero nang gumawa ako ng masama ay hinuhusgahan pa rin ako. Wala namang pagkakaiba. Hindi ko na nga alam kung saan ko isisiksik ang sarili ko.

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

Sa tunog ng ulan. Sa paraan ng paghinga ko. Parang multo siya sa loob ng katawan ko. “My obsession stopped feeling like a cage…” Napatawa ako nang mahina. “…and started feeling like home.” Ngayon wala na ang home na iyon. At hindi ko alam kung sino pa ako. Humigpit ang hawak ko sa lighter. “Am I doing this for revenge…” bulong ko sa sarili ko. “…or because I don’t know who I am without him?”

Ang talent ko, ang boses ko, ang sarili kong gusto—hindi na kailangan manatiling sikreto. Minsan pala, ang tunay na rebellion ay hindi sigaw. Minsan, ito ay isang awit. At sa unang beses, kumanta ako para sa sarili ko. --- Pagkatapos ng open mic night na ’yon, pakiramdam ko parang may parte ng sarili kong nabuo. Hindi dahil sa palakpakan, hindi dahil sa stage—pero dahil sa wakas, may ginawa akong bagay na hindi nakasulat sa “perfect daughter manual.”

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.