روايات وقصص ضمن Prayer Before Starting Work In Office

He was the one who bought me my corporate attires at ito na nga ang mga iyon. Pero siguro hindi lang talaga ako sanay. Kaya lumabas na ako sa unit ko at pumanhik na ako sa elevator. I guess, Prime is still sleeping dahil alas siete pa naman ng umaga. But I need to be at the office earlier than my schedule dahil i-memeet ko pa daw ang magtetrain sa akin at ibang kasamahan.

"Sabihin mo kay Wena na sabihan 'yong mga tao na bilisan ang pagtratrabaho. Before lunch dapat tapos na or else malilintikan sila sa akin." Aligagang lumabas ang sekretarya ko. Naiwan ako't sumandal sa swivel chair ko. Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko. Uminom ako ng kape na dinala kanina ng sekretarya ko. Hinilot ko ng bahagya ang sentido ko dahil nakaramdam ako ng konting hilo. Napapikit pa ako sa kirot non.

May emergency daw sa work ni Ziyad kaya hindi na niya ako nasundo pa sa penthouse. Ayos lang naman iyon dahil may sarili naman akong driver. At saka magsisimba din kasi ako. I spent one hour praying. I was asking for guidance from Him. And also I asked Him for signs. Ten am na ako nakarating sa opisina. Hindi ako kumain para lang matapos ang nakatambak na papeles sa aking mesa.

“Baby.” “Hindi ba’t sabi ko sa iyo,huwag na huwag mong tatawagin ng ganyan pag nasa trabaho tayo. Baka may makarinig saa iyo at kung ano pa ang isipin!” Mabilis niyang sermon sa binata bago inilibot ang tingin sa opisina. Buti abala ang lahat sa isang sulok. “Papanindigan kita kung sakalaing malaman nila.”

Hindi niya kailanman inisip na ganito magsisimula ang unang araw niya rito. “Paano mo nagawang magpahuli sa unang araw mo?” patuloy na sermon ng head manager. “Hindi ka ba marunong sa oras? O sadyang wala kang pakialam sa trabaho mo?” Nagsimula nang magbulungan ang mga empleyado, at ang ilan ay hindi na nagpipigil sa pagtawa. “Wala pang isang araw, pero sablay na agad.”

Nginitian ko naman ito bago tuluyang pumasok sa elevator. Nang makarating sa aking office, sobrang tuwa ko dahil nadatnan kong maayos at malinis ang paligid. Syempre naman ano, iniwan kong organize ang mga papers and other stuffs bago ang day off ko. Nag-umpisa na akong mag-trabaho. I set appointments, reply to emails and so on. Ilang oras lamang ay tumawag si Sir Bry dahil may iuutos daw ito kaya naman agad akong nagtungo sa office niya.

Busy ang lahat ng nasa opisina sa kani-kanilang mga trabaho. Pagpasok ko ng opisina ko, andaming naka-file na mga documents na kailangan kong ireview at pirmahan. Pagka-upo ko pa lang ay agad ko nang narinig ang katok mula sa glass door. Napatingin ako doon at saka tumango. Naglakad papalapit sa akin ang sekretarya ko habang may hawak na schedule ko. “Good morning, sir." Bati nito.

Ngunit kahit na gusto kong ipagpatuloy ang pagiging mas attentive, hindi ko maiiwasang isipin ang ilang mga isyu sa kumpanya. Sa isang umaga, nagpunta ako sa opisina, naisip kong kailangan kong maglaan ng oras para sa isang pulong upang mapag-usapan ang mga plano para sa mga bagong proyekto. "Good morning, everyone," bungad ko habang pumasok ako sa conference room. Ang mga miyembro ng aking team ay abala sa paghihintay para sa akin. Napansin ko ang isang sulyap ng pag-aalala sa kanilang mga mukha, na tila may mga bagay silang nais iparating.

I am well prepared going to office as early as seven o'clock in the nice morning. Bukod kasi sa heavy kong workloads sa office ay obligasyon rin ng bawat isa sa amin na hindi kaligtaan ang salu-salo ng pamilya sa hapagkainan.

Ako sa office ko, siya sakaniya, at pareho kaming nilalamon ng trabaho na parang wala nang ibang nangyayari sa mundo. Pero sa gitna ng pagiging busy, may mga maliliit na bagay pa rin na napapansin ko. Katulad ng pagdaan niya sa office ko bago siya magsimula ng araw. Katulad ng pagtatanong niya ng kung anu-ano. “Your coffee.” Bigla siyang pumasok at naglapag ng tasa sa lamesa ko. Napatingin ako sa kaniya bago ko ito abutin.