Novel & Cerita Prayers To Archangel Raphael For Healing

"I'm here, hindi kita iiwan. Tutulungan kita. Please stop crying, okay." Sa loob ng mahabang panahon ngayon ko lang naramdaman na may taong handang tumulong sa akin. Pakiramdam ko ngayon lang ako nakahanap ng karamay. "For now, what we can do is pray. We need to pray for your sister's healing." Matagal bago naabsorb ng utak ko ang sinabi niya sa akin. Marahan niya pang pinisil ang kamay ko. "We need His help, Andromeda. Kailangan nating magdasal sa Kanya."

Na muling buksan ni Tati ang puso nito para sa kanya. “Sali naman ako d’yan!” sambit ni Raphael at dali-daling nakisali sa mag-iina niya. "Sali ka daddy!" irit ng bunso nilang anak. ‘I will protect my little family with all my life. Hindi ako makakapayag na may sumira sa kasiyahang mayroon kami,’ anas ni Raphael sa kaniyang isipan. Hindi siya pala-dasal na ‘tao pero sa pagkakataong ‘to ay umpisa na ng pagdarasal niya araw-araw…. Nagbabakasakaling tuparin ng Diyos ang mumunti niyang hiling.

Hindi talaga ako makapaniwala sa mga nakikita ko naramdaman ko na niyakap ako ni Raphael mula sa likod at hinalikan sa ulo ko kaya napangiti ako. "Mamamasyal tayo mamaya gusto mo ba?" Tanong niya kaya napatango ako sa kanya. "Pupuntahan ba natin si nanay?" Bigla ko na tanong kaya napatango siya at mas lalo akong niyakap ng mahigpit. Nalulungkot ako na may sakit si nanay at nasa hospital siya pero dahil nandito sa tabi ko si Raphael ay nabawasan ang sakit na nararamdaman ko kaya sobrang laki ng pasasalamat ko sa kanya.

"Pinalaki ba kitang ganito, Raphael? Hindi ito tama sa mata ng Diyos kahit sa mata ng kahit sino man! Buhay ng magiging apo ko sa tuhod ang pinag-uusapan dito! Subukan mong ipalaglag ang bata at ako ang makakalaban mo!" Kaagad na nawalan ng lakas ang don. Mabuti na lamang at kaagad na nakaalalay si Raphael. Hindi na niya ininda ang sakit mula sa pagkakasampal sa kanya ng abuelo at kaagad na tinulungan itong makaupo ulit sa wheelchair nito. "Lolo..." Hindi na malaman ni Raphael ang gagawin o ang sasabihin man lang. Parang dinudurog ang puso niya habang nakatingin sa kanyang lolo na nahihirapan na sa paghinga.

Huminga siya nang malalim, dahan-dahang naglinis ng lalamunan, tiningnan ang kanyang ama, pagkatapos ay itinuon ang kanyang mga mata kay Raphina. — Oo… Humihingi po ako ng tawad. Hindi ko po nasukat ang mga kahihinatnan ng aking mga ginawa noong araw na iyon. Ako po… Taos-puso po akong humihingi ng tawad sa inyo, Ginoong Paterne. Isang mabigat na katahimikan ang namayani. Hinayaan ni Raphina na lumutang ang kanyang mga salita na may mapanlait na tingin.

At kinakabahan dahil sa cesarean section na gagawin kay Rafaela dahil wala na itong malay at kailangan ng mailabas ng bata dahil pumutok na rin ang water bag niya. Sumaglit naman si Gabriel sa chapel ng hospital para ipagdasal ang kaligtasan ng kaniyang mag-ina. "Diyos ko, alam ko marami akong nagawang kasalanan sa inyo at sa aking kapwa, alam ko hindi ko deserve ang humingi ng tulong at gabay sa inyo. Hindi ako nararapat sa awa ninyo ngunit pakiusap po, sana ay gabayan niyo ang mag-ina ko, na ligtas na makapanganak si Rafaela, mahal na mahal ko po siya at ang mga anak namin," dasal ni Gabriel na hindi na niya napigilang mapaluha dahil sa emosyong nararamdaman sa mga oras na ito.

She pulled out the sofa bed and sat down first to deliver a short prayer before bedtime. “Eternal Father, at the end of this day I thank you most heartily for all the graces I have received from you. I am sorry that I have not made a better use of them. I am sorry for all the sins I have committed against you. Forgive me, O my God, and graciously protect me and most especially my children this night. Blessed Virgin Mary, my dear heavenly mother, take me under your protection. St. Joseph, my dear guardian angel, and all you Saints of God, pray for us. Sweet Jesus, have pity on all poor sinners, and save them from hell. Have mercy on the suffering souls in purgatory. Amen.”

Kailangan kong maging malakas at matatag para sa kanila at kasama na rin sina Ron at Ren. Ngunit paano ko masasabi kay Raphael kung hindi naman ako papayagan ng aking kakambal? "Dexpa, right?" paos kung baling sa doktor, tumango naman ito bilang sagot. "Can you help me? I want to go home, in Raphael's arms. Please?" Nagmamakaawa kong sabi. "I'm -- I can't ---" "Please!" Muling pagmamakawa ko, hindi ako titigil hanggang hindi ito sumasang-ayon.

“Hayaan mo po, tito. Isasama po kita sa prayers ko palagi. Aalisin na po ni Lord ang phobia mong ‘yon, basta maniwala ka lang po sa Kaniya at saka kausapin mo rin po Siya madalas.” Napangiti si Jett. Talagang maganda ang naging pagpapalaki ni Freya noon kay Yael. Ginulo niya ang buhok ng kaniyang pamangkin. “Oo naman. Naniniwala si Tito Jett sa healing power ni Lord.” Biglang kumunot ang noo niya. “Oo nga pala, Yael. Bakit nasa Escueza kayo ng mommy mo? ‘Di ba, iniwan namin kayo sa hospital?”

Lalo na ngayon na nangyayari ‘to dahil sa biglaan niyang pagsulpot. Sa chapel ako pumunta para pakalmahin ang sarili ko. Ang sakit pa rin at mas lalo niyang pinapasakit. Tumangin ako sa mga imahe ng santo sa harapan ko, lumuhod rin ako para magdasal. "Lord, alam ko po, hindi pa ako ganun kabuting tao, alam ko rin na hindi ako ganoon ka-faithful Sa Iyo. Pero Lord, kailangan ko kayo ngayon. Kailangan kayo ng kapatid ko. Lord, ‘wag naman pong si Rye. Hindi po pwedeng si Raye. Tulungan niya pong kapatid ko. Siya na lang ang meron ako. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko kung wala siya. Kaya, please, 'wag si Rye."