Prisoner In Tagalog Novels & Stories

Mahabang pahayag ng lalaki. Tila walang narinig si Kael. Wala s'yang panahon para pakinggan at intindihin ang mga sinasabi ng lalaki. Hindi iyon makakatulong sa kanya. Nasa labas sila ng kanilang selda upang makapaglaba samantala ang ibang preso ay naglalaro pa ng basketball. Para lamang ito sa mga preso na matagal ng kilala ng mga nakabantay na pulis. Kahit pa na kampante ang mga pulis sa kanila ay hindi pa rin nawawala ang nagbabantay sa paligid. Ngaunit hindi kagaya sa ibang preso na mga bagong pasok ay mas nakakagalaw sila ng maluwag. Sa pananatili n'ya sa loob ay hindi pa naman n'ya naranasan ang magkasakit at hindi n'ya hinihiling na mangyari ito.

Galit niyang sigaw. Tatayo sana siya ngunit kaagad siyang akong kinubabawan ng lalaki, pinned his hands above her head, using only his one hand saka nito sinipa ang kanyang mga binti upang maghiwalay. And using his free hand, he unzipped his jeans at inilabas ang pagkalalaki. "Alastair. This motherfuc*er's name is Alastair. And this motherfuc*er's name is the name that you will be screaming every day and every night." Alastair said through gritted teeth saka nito walang sabi-sabing ipinasok ang naghuhumindig nitong pagkalalaki sa kanyang lagusan na kanyang ikinasinghap.

Ginugutom ako sa amoy, ang ami kong nilakad para ibenta ang condong binili ni Jeremy at ang paghahanap ng ang pinakamahirap sa lahat. Hiniwa niya ang pizza sa harap ko at sinandukan rin ako ng pasta. “Hindi lang attention mo ang gusto ko, Angel. I want you.” Prente itong ngumiti. I looked away as butterflies started kicking in. “I found where Jeremy's currently hiding. Aarestuhin na siyang ngayong hapon. You can visit him in Manila City Jail.” Balita nito. Isa ang Manila City Jail sa pinakanakakadiring kulungan sa pilipinas, I know Jeremy, hindi siya makakasurvive sa lugar na gano'n.

"With the help of PNP, we found him hiding in a private resort in Visayas. Specifically in Bantayan Island. Sinubukan niyang manlaban kasama ang mga tauhan kaya may barilang naganap. But at the end, he was captured. Twenty-two of his men died, six were injured but alive. Victor Gutierrez is currently inside the interrogation room." Tipid siyang tumango. "This way," director said. Iginiya niya kami patungo sa nasabing silid. Habang humahakbang ay hindi ko mapigilang makaramdam ng sari-saring emosyon. Pinaghalong saya, galit at pangamba. Saya, dahil sa wakas makakamit ko na ang hustisya para sa pamilya. Galit, para sa lahat ng sakit na idinulot niya sa akin. At pangamba, dahil baka hindi pa di

Maging ang lalaking nabalian ng kanang pulso ay tumingin sa tamang direksyon ngayon. Tumango nang kuntento si Charlie, itinuro ang lalaking nasa dulong kaliwa at inutusan, "Simula sa'yo. Sabihin mo ang pangalan mo, saan ka galing, anong krimen ang ginawa mo, gaano ka na katagal dito, at gaano pa katagal ang sentensya mo." Sumagot ang lalaki, "S-Sir! A-Ako po si Nguyen Minh, Vietnamese. Isang taon na akong nakakulong dahil sa pagnanakaw, at may anim na taon pa ako..."

"Ano ang magiging kaso kapag may kinadnap na isang tao? Ano ang ipapataw na kaparusahan diyan?" "Kidnapping and serious illegal detention. – Any private individual who shall kidnap or detain another, or in any other manner deprive him of his liberty, shall suffer the penalty of reclusion perpetua to death: If the kidnapping or detention shall have lasted more than five days. Article 267. Why you ask?" Tatango-tango si Xavier. "Hmm... ki-kidnapin ko pa lang naman, pero 'di ako sure." Wala sa sariling wika ni Xavier. Wala din sa sariling binatukan ni Iñigo si Xavier dahil sa sinabi niya.

" bulong ni Hillary. After two-hours nakarating at pinasok na sa loob ng kulungan ito at naghihiyaw. "Ano ba, ang ingay mo? Natutulog ang tao, ke bago bago mo pa lang." wika ng isang preso. "Wala akong paki, ayaw ko dito. Help meeee! Help." wika nito sabay dedma. "Ang tapang mo ah. Gusto mong matakalan?" banta ng isang preso na inis sa kaniya.

tanong niya gamit ang seryosong boses. Hindi naman ako nakapagsalita kaagad dahil sa tanong niya, pero napabuntong hininga na lang ako at tuluyang sinagot ang tanong niya. "Hindi ko naman ginustong mapunta rito, but I'm happy when I found out na may mall at bar sa lugar na 'to. Gusto ko lang sulitin ang pagiging malaya ko, because you know why? Ngayon lang ako naging malaya ng ganito. All my life, I feel like I'm being caged," sunod-sunod kong sabi sa kaniya para ipaliwanang nararamdaman ko.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

At dalawa pang tao na ngayon ay patuloy hinahanap. At binigay nadin samin yong copy ng cc tv ng bahay na malapit sa bahay nyo umalis kasi ang may ari bago ang mapatay ang mama mo naghintay pa kami makabalik kaya natagalan ang sa kaso bg mama mo. Bigla akong nabuhayan sa mga sinabi ng police. Masaya akong lumabas ng prisinto na dala ang bagong pag asa na mahuhuli na ang dalawang kasama ni mama.