Pulang Bahay の小説・ストーリー

--- GABRIELLA MONICA JIMENEZ POV We're finally home! Alas-sais ng umaga nang makarating kami sa bahay, at pareho kaming antok na antok ni Miguel. Pero sabi niya, kailangan muna naming kumain bago magpahinga. Tumango na lang ako dahil naramdaman ko na rin ang gutom mula sa biyahe.

Napasunod ang kaniyang tingin dito habang mabilis na lumayo. "I'll take you back, Trie, I'll take you back..." NAGNGINGITNGIT ang kalooban ni Talia habang pabalik siya ng bahay. Pumatak na ang ulan at malakas ito. Pinigilan niya ang sarili na lingunin ang lalaki kung umalis ba ito sa tubig o wala. Pakialam niya rito! Bahala na nga ito sa buhay nito.

mahina niyang tanong. Nang marinig ang tungkol sa pagbabalik sa bahay, agad napatahimik si Tanya. “Ayoko. Ayokong bumalik doon. Gusto ko dito kasama kayo ni Mommy.” Pagkasabi nito, nakaramdam si Tanya ng kaunting konsensya. Tahimik niyang naisip, “Sorry, Daddy. Sorry, pero mas gusto ko lang talagang manatili kay Mommy…”

3 days din yata, eh. "Na-miss ko nang sobra 'tong bahay ko," sambit ko habang dinadama ang pagka-balik ko. Home sweet home 'yong feels. "I'm so happy to be back." Usal ko pa at tumingin kay Johnson na naka-tayo pa rin sa may pintuan.

Chapter 29 Isang Silid Third Person POV Lumipas ang buong hapon na puno ng tawanan. Nag-swimming sila. Naglakad sa tabing-dagat. At kumuha ng napakaraming litrato. Pagsapit ng alas-siyete ng gabi... Nagpasya na ang pamilya Roxwell na bumalik sa resort upang magpahinga. Bukas pa ang huling araw nila sa Boracay.

Pero inagaw niya ang phone ko at ibinalik sa loob ng bag ko, saka niya ito binitbit. "Let's go home." At nauna na siyang lumabas. Imbes na sumunod... Napako lang ako sa kinatatayuan ko. Habang paulit-ulit na nag-play sa isip ko ang salitang— Home.

Catherine’s Point of View Bumalik na kami uli sa sasakyan, this time sinabi na niya kung saan kami pupunta. He wants to go to my beach house, Bahay na tinitirhan ko ng maraming taon. Excited ako bumalik dahil iba pa rin nagagawa ng bahay na yon para sakin kahit naninirahan ako na mag isa doon noon Ang mas masayang parte ng pagpunta ko ay hindi na ko mag isang babalik doon, kundi may kasama na ko at pang habang buhay pa.

Naka cctv din ang halos buong bahay kaya wala talagang problema at kaya niyang i-monitor ang kalagayan ng mga bata kahit nasa malayo siya. Kasama ni Ate Jasmine, sabay na silang bumyahe pabalik ng bansa. Halos limang oras din ang itinagal ng byahe nila galing Japan pabalik ng Pinas at wala siyang ibang ginawa kundi ang matulog. Gusto niya kasing full energy siya pagdating ng Pinas dahil gusto niyang umpisahan ang trabaho. Hangat maari, ayaw niyang magsayang ng oras.

Tinatanaw nito sa malayo ang isang dibisyon kung saan ay pakiramdam nitong naroon ang taong matagal na nitong hinihintay. “Malapit ka ng bumalik sa iyong tahanan, kamahalan.”

Pinutol niya ang ilang sanga na malapit sa bintana bago niya isinara iyon. Naglakad siyang muli pabalik sa asawa at h******n ang noo nito bago siya lumabas ng kwarto. Kailangan niyang putulin ang mga sanga na nakapalibot sa mga bintana ng tree-house para hindi mabasag ang mga iyon bago niya ligpitin ang mga gamit nila ni Samarra. Kailangan makabalik sila sa bahay dahil mas ligtas sila roon kaysa manatili sa tree-house.