Pulang Bahay Novels & Stories

"Hindi rin ito ang pagliligtas sa sansinukob. Ang tunay na pakikipagsapalaran ay ang paghahanap ng daan pabalik sa tahanan." Tumingin siya sa mga apo nilang masayang naglalaro sa hardin, sa ilalim ng mga punong sila mismo ang nagtanim. "Ang tahanan ay hindi isang lugar. Ito ay isang pakiramdam. Ito ang yakap ng iyong asawa sa pagtatapos ng isang mahabang araw. Ito ang tawa ng iyong mga anak na umaalingawngaw sa pasilyo. Ito ang kapayapaan na iyong nararamdaman kapag alam mong, sa kabila ng lahat ng kaguluhan sa mundo, mayroon kang isang lugar kung saan ka tunay na kabilang."

Wika niya. “Go home? Dito na kayo nakatira simula ng magcollege ka. Ito na ang tahanan mo ngayon at kung gusto mong umuwi ng Pilipinas pwede naman pero hindi ka pwedeng magstay dun.” Umiling si Brianna. Desidido na siyang bumalik ng Pilipinas maging kapalit man nun ay ang pangarap niyang matagal niyang inabot.

"Mag-ingat ka, G. Kapag nandoon ka na sa Pinas, tawagan mo na lang ako." "Sure," saad ko naman. Nagpaalam na rin si Nix na babalik na ito sa bahay niya. Yes, may sariling condo rito si Nix. Of course, sobrang yaman din ng kaibigan kong 'yan. Kasalukuyan nasa park ako ngayon at in-enjoy ang ganda ng lugar na ito. Simpleng buhay lang ang gusto ko. Magkaroon ng masayang pamilya at kuntento na kung anong mayroon kami.

Mommy, ano’ng kailangan mo? Napapikit si Isabela sandali, saka nag-type muli. 【…Babalik ka ba sa bahay sa pamilyang Santillan sa mga susunod na araw?】 Mabilis ding dumating ang reply. 【Hindi ako baliw! Bakit ako babalik sa Santillan family para lang mapagalitan? No way!】 Sandaling nag-isip si Isabela. Tinitigan niya ang keyboard, nag-aatubili kung paano sisimulan. Sa huli, nag-type siya:

“I want to go home. Let me go home!” “We’re going home. Mag-relax ka riyan at tumigil kasisigaw. Why don’t you save your energy for something else more important?” He eyed me.

Muli ako nitong pinutol ang sasabihin gamit ang nagbabanta at malamig niyang tinig. “Go to your home before you regret. Dahil sa oras na makita ko ang pagmumukha sa pamamahay ko, paparusahan kita. Hindi sa paraan ng pagpapalayas, kung hindi parusa sa kama.”

Agad na silang bumiyahe pabalik ng Pilipinas. Dumating sila sa Pilipinas isang araw bago umuwi si Angela. Kaya malaking bagay sa kanya na naunahan n'ya ang pagbalik nito. Nang lingid din sa kaalaman ng pamilya n'ya ang mga plano at motibo n'ya sa kanyang pagbalik. Tuwang tuwa ang kanyang Papa, hindi nga ito magkandatututo sa pag-asikaso sa kanya. Dahil sa biglaan ang kanyang pagdating.

lambing niya na lang sa lalake sabay yakap dito. Tumango na lang ito sa kanya sabay ngumiti, naglakad ulit sila pabalik sa bahay nito, kaya walang katumbas ang tuwa niya habang nagkwekwentuhan sila pauwi. Napalitan lang ang masaya nilang pagkukulitan nang makapasok na muli sa loob ng bahay. "Hala! Ano nangyari?" naluluhang napabagsak na lamang ang kanynag balikat nang makitang nakakalat ang mga tupperware at pagkain sa sahig at kinakain na ng mga pusa.

Kinabukasan, nasa eroplano na sila pabalik ng Dumaguete City. Pagkalabas sa pamilyar na hangin ng lungsod, iniunat ni Inara ang mga braso. “At last! We're home!” Tumingin siya sa kumikislap na mata nito, at parang sumisikip ang dibdib niya sa saya. “Yes,” bulong niya, hawak ang kamay niya nang mas mahigpit. “Let’s go home.” Sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang salitang home ay nagbigay ng init sa kaniyang puso.

Iwas away, iwas gulo, iwas problema saming tatlo. "Dinner muna tayo? Bago ko kayo ihatid." "Huwag na niks. Sa bahay nalang kami kakain. Baka hindi pa kumain si Jeff eh." "Ok." "Daddy, when will you come back sa bahay?" "Hindi siya babalik anak" "Babalik ako nak, promise. Soon. Very soon." "Ano ba talaga?" Inis na tanong ng anak ko "Babalik ako nak. Soon."