Romans & histoires Pulang Bahay

Kinabukasan, nasa eroplano na sila pabalik ng Dumaguete City. Pagkalabas sa pamilyar na hangin ng lungsod, iniunat ni Inara ang mga braso. “At last! We're home!” Tumingin siya sa kumikislap na mata nito, at parang sumisikip ang dibdib niya sa saya. “Yes,” bulong niya, hawak ang kamay niya nang mas mahigpit. “Let’s go home.” Sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang salitang home ay nagbigay ng init sa kaniyang puso.

Iwas away, iwas gulo, iwas problema saming tatlo. "Dinner muna tayo? Bago ko kayo ihatid." "Huwag na niks. Sa bahay nalang kami kakain. Baka hindi pa kumain si Jeff eh." "Ok." "Daddy, when will you come back sa bahay?" "Hindi siya babalik anak" "Babalik ako nak, promise. Soon. Very soon." "Ano ba talaga?" Inis na tanong ng anak ko "Babalik ako nak. Soon."

Just need time to plan what to do before I get back. Bago siya tuluyang makapag-offline, nakapasok pa ang isang message mula kay Pam. Pam: OMG! Thank god you finally replied! Nagpaplano na kaming sumugod diyan at hunting-in ka, alam mo ba?! Come home na para maalagaan ka namin! Ngayon na! Napangiti siya sa message bago niya ibinaba ang cp niya. Sigurado siyang lulunurin nga siya ng mga ito sa alaga pag-uwi niya.

naiinis kong sabi "Pumasok ka na sa bahay ko. Dun ka sa bahay magbihis di yung nakabalandra ka jan"aniya saka naunang pumasok ng bahay niya

pinaka-maingat na sagot kapag hindi sigurado. “I’m going home to Makati, but I will wait for you. When you think about coming back to me, I am always there Faye. Babalik ka sa akin. Babalik ka. That’s an order from your boss.” Tumalikod siya at humakbang hanggang sa pintuan. “Anong lugar ko sa ‘yo kung ikakasal ka naman? Kabit?” Umiiling ako habang tumatawa. Joke ba siya?

Napangiti ako sa sarili ko. Welcome back, Chanton. Hindi lang ito basta pag-uwi. Isa itong pagbabalik sa kung sino talaga ako bago ako naging sundalo, bago ako naging matigas, bago ako natutong kimkimin ang emosyon. Isa itong paalala na sa kabila ng lahat, may lugar pa rin akong tinatawag na “tahanan.” At sa bawat pag-andar ng sasakyan papalayo sa airport, mas lalo kong nararamdaman na hindi lang ako bumalik sa Pilipinas… bumalik ako sa pinanggalingan ng puso ko.

KUNG SA BAGAY SIYA DIN NAMAN ANG PINAKAGWAPO SA MUNDONG ITO EHH, AT WALA AKONG MAGAGAWA SA BAGAY NA IYON KUNDI ANG TANGGAPIN. *Bro, mukhang natulog na ang mga kaibigan mo,. I think, it's my time to go home na rin, madami pa akong aayusin sa bahay." Sabay kaming napatayo at napangiti sa isa't isa. "Ganun na nga, napagod din ehh, ikaw din magpahinga ka na, dahil nagpapahinga na din ako." "Thank you bro, pero hindi ako rito, babalik ako sa bahay."

Naupo ito sa upuang katapat ng kanya. "Kailan ka rin kaya pupunta rito na mas matagal?" "Don't worry, ma. Pag may time ako, babalik ulit ako. Kaya 'wag ka na magtampo." Kinuha ang baso ng tubig at uminon. Tumayo at lumapit sya rito at humalik sa pisngi. "Alis na po muna ako. Baka matanghalian ako sa byahe." At saka inabot ang itim na coat na nakasampay sa sandalan ng upuan at tumalikod palabas nang bahay.

Okay. "Joke lang. Nakakabato kaya. 3 araw akong walang maasar. At last I’m home..." nakangiting aniya. Yeah. Namiss ko nga talaga siya. We’re finally home and we’re back on track.

Nakahinga naman siya nang maluwag dahil ipinahatid na nito ang passports nilang mag-ina pabalik sa bahay ng Mama niya. Makakabili na sila ng ticket at bukas na bukas din ay lilipat na sila pabalik sa Canada. Gusto niya munang magmuni-muni kung dapat ba siyang bumalik sa Pilipinas o itutuloy niya pa ba ang relasyon nila ni Patrick.