Question About Life Novels & Stories

Ipinakita sa screen ang mga karanasan ng isang tao mula nang siya ay isinilang hanggang sa araw na namatay siya. “Hindi ba parang sandali lang na mapanood ang buhay ng isang tao? Ngayon sabihin mo sa akin, ano sa tingin mo ang buhay?" tanong ng boses ni Torme. Nang marinig iyon, tumingin muli si Gerald sa screen, iniisip kung sinusubok na ba siya ngayon sa kanyang pananaw sa buhay... 'Ano sa tingin mo ang buhay...? Ano nga ba ang buhay...?’ naisip ni Gerald sa kanyang sarili.

Ito nga kaya ang tinutukoy nito sa tanong na ibinato nito sa kaniya? “Sa pagkakaalam ko ay hindi tayo malapit sa isa’t-isa. At alam naman nating pareho na hindi naging maganda ang pagtatagpo natin noong nakaraan. Kaya bakit ka nagtatanong tungkol sa personal kong buhay?”

Humahalakhak na tanong ng isang tao pa sa video. ["Grabe naman. Doon tayo sa paano kung mahal na mahal nila ang isa’t-isa kaya hanggang sa susunod na buhay gusto nila, sila paring dalawa."] ["O siya tigilan mo na ‘yan, so paano mo nga ba masasabi na kasama mo siya sa past life mo?]

Hindi dahil sa hiya. Kundi dahil hindi ako sanay na pinag-uusapan ng ibang tao ang personal kong buhay. "They've been asking questions." Patuloy niya. "What kind of questions?" Kung ano-anong klaseng tanong. "Is the wedding happening?" "Who is the woman?" "Have you met already?" "Do you like each other?" Napabuntong-hininga ako. Business people really love gossip. Mukhang mayaman man o hindi, pare-pareho lang.

“The truth is, I don’t know which is worse, killing someone to save them… or living the rest of my life knowing I let them die because I couldn’t bear to lose someone. Maybe there’s no right answer. Just consequences… and a heart that will never forget either way.” At sa mga matang nanatiling nakatingin sa akin na tila sa akin na rin nila unang narinig ang bigat ng tanong na ito Nanatiling tahimik ng ilang sandali ang buong klase matapos ang huling tanong. Tila ba ninamnam nila ang bigat ng diskusyong iyon na isang tanong na hindi lang para sa eksaminasyon kundi para sa buhay mismo.

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

At sa pagtitig ko sa kisame, isang tanong ang paulit-ulit na bumabalik. Kung sakaling mangyari iyon sa totoong buhay… tatanggi ba ako?

Tuloy lang sa pagmamaneho. “Magkano ba sweldo mo, Assistant Brown? May buhay ka pa ba para sa sarili mo?” Tahimik. “Nakabuntot ka palagi kay Mr. Damian. Wala ka bang pangarap? Ano ba gusto mo sa buhay?” Tahimik. “Bakit hindi ka magsulat ng libro—‘Ang Misteryosong Buhay ni Assistant Brown’? Siguradong pagkakaguluhan ng tao lalo ‘yung love life mo. Ano ba type mo?”

madadagdagan na naman ang Bill namin. "Bakit? Sa tingin mo ba pera lang ang problema ng mga tao kaya nagpapakamatay? tss," Napakunot ako ng noo. Maliban sa pera, ano nga ba ang ibang problema ng tao sa mundo? "Kung gano'n, e, ano? Anong problema iyan para tuldukan mo ang buhay mo?" "Hindi mo na kailangang malaman. Umalis ka na!"

tumawa na naman ito ulit. "Maka baliw ah wagas! Alam mo, kapag seryoso ka sa life ay madali kang tatanda. Hindi naman tayo ginawa ni God para sa wala lang di ba? Kailangan habang nandito tayo sa earth, gawin natin ang gusto natin and enjoy everything we've got even it is bad or good, happy or not. So, can I ask nga? It's a yes or a yes?" "Crazy! There is NO option for your question, isn't it? So ask."