Question To Ask Novels & Stories

tanong niya sa akin. "Sa tingin mo, paano ako nakapasok?" balik na tanong ko sa kaniya. "Hindi naman pwedeng nagteleport ako, 'no?" "Who gave you the key?" tanong niya sa akin. "Sino pa ba?" balik na tanong ko ulit sa kaniya. "Why are you answering my question with another question?!" "E, gusto ko, e," sagot ko sa kaniya. Oh, ayan, sinagot ko siya ng hindi tanong. "Bakit ka nakahubad?!"

sagot niya. Wala na. Tapos na agad ang usapan namin. Sigh, ano pa kaya ang magandang talakayin? Dapat ko bang itanong kung ano ang paborito niyang kulay? Paboritong brand ng relo, sasakyan, damit, at sapatos? Kung ilan na kaya ang sarili niyang bahay? Tumikhim ako muli bago magtanong. "Ilang taon ka nang makapundar ng sarili mong bahay?"

he asks me seriously while moving in my direction. "K-Kumain ka na ba? May nakahain na sa lamesa." I ask him, not answering his question at me. "No, I'm not hungry, bakit gising ka pa?" Inulit nito ang tanong sa akin. "Nakainom ka ba? Do you want coffee, cold water or something else? Kukuhanan kita." "Damn it! Wala akong kailangan sa'yo, sagutin mo ako kung bakit gising ka pa hanggang ngayon?" may diin nitong pagkakatanong sa akin.

Iniwan na kami ni Mommy Mona samantalang inaya akong umupo muna ng lalaking gusto raw ako maka-usap. "How are you?" tanong niya. Wait! Kilala niya ba ako? Bakit ganiyan siya magtanong? Parang may alam siya. Weird. "I'm good. Bakit mo natanong?" "Nothing." Imposibleng nothing lang, there is something. "Bakit gusto mo akong kausapin? Anong kanilangan mo?" walang paligoy-ligoy kong tanong.

mahina kong tawag, hindi ko alam kung bakit ko ginawa. “Ano?” sagot niya, hindi nakatingin. “Pwede ba akong magtanong?” sabi ko. Saglit siyang tumahimik. “Depende.” “Kung ayaw mong sagutin, okay lang,” dagdag ko agad. “Go on,” sabi niya. “Kailan birthday niya?” tanong ko. “Today,” sagot niya. “Every year ka bang may ganito?” tanong ko ulit. “Nagbibigay ng bulaklak sa kaniya?”

"Paano kung hindi naman na- consummate ang kasal?!" "Are you sure!" Sasagot sana ako nang maalala ko iyong nangyari sa amin the night before I got married. Counted ba iyon? "Kairos... so... hindi ka makasagot. Was the marriage consummated?"

Gulat na gulat na tanong ko rito dahil hindi ko inaasahang alam pala nito kung nasaan ang café business ko. “Hmm, what do you mean? Are you taking my order?” “Huh, anong order?” “You're asking me what am I doing here, right?” “O-oo…” “Obviously, because I want to order. That's why I'm asking you if you're going to take my order…”

Ilang sandali kaming natahimik, pero hindi iyon yung awkward na katahimikan kundi yung klase ng katahimikan na parang may hinihintay na tamang tanong. At siya ang unang nagtanong. “Can I ask something?” sabi niya, medyo nagdadalawang-isip. Tumango ako. “Yeah…” Saglit siyang napatingin sa tiyan ko, hindi bastos, kundi maingat, parang ayaw niya akong ma-offend. “Where is… their father?” tanong niya, dahan-dahan, na parang pinipili ang bawat salita para hindi ako masaktan.

Di-nagtagal, kunot ang noo niya dahil sa mga kakaibang tanong sa form. Halimbawa, ang unang tanong sa form ay: 'Maayos ba ang kalusugan mo? Maayos ba ang kalusugan ng iyong mga magulang? May namamanang sakit ba?' Sumunod naman ang pangalawang tanong: 'Ilang relasyong romantiko na ang naranasan mo? Ano ang iyong sitwasyong sibil? May kasintahan ka ba? Kasal ka na ba? May anak ka na ba?'

Paano pang mga susunod? "C?" "Y-Yes?" "Do you want something?" Tumingin ako sa mukha niya na naka-focus pa rin sa pagda-drive, mukha namang hindi niya ako nahalatang nakatingin doon. Pero paano kung oo? "Why did you ask?" "Wala. Gusto ko lang malaman. Baka may gusto kang kainin or puntahan o gawin, anything. So..meron ba?" Gustong kainin? Should I say him?