Quote About Fear の小説・ストーリー

Hindi naman kasi malakas 'yong volume ng pinapanood ko para marinig ko kung may kakatok sa pinto. "Bakit takot ka masyado? Bakit hindi mo sabihin kung ano ba talaga ang gusto mong sabihin? Palagi mo na lang kinikimkim." dagdag niya pa. Hindi ko alam kung sure ba siya na naririnig ko siya o hindi, kasi nga naka headphone ako tapos tutok ako sa pinapanood kong anime. "We grow fearless when we do things we fear...pero don't kill yourself."

sabi neto saka tumayo at nakatingala padin ako at si lord christ naman ay nakangisi saakin "Fear is not a power but fear can be power if you'll use it" makahulugan nyang saad bago ako iniwang nakatulala. Anong takot ba ang sinasabi ni lord christ Halata bang takot na takot ako sa kanya matapos ng nang yare, lahat naman ata dito takot sa kanya. Saka bago ang fairytale na kinukwento nya. Magre-research nalang ako mamaya about sa history ni great rubern

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

tanong ko, half-joking, half-fearful. He turned to me, serious now. “We didn’t come this far to be shaken by noise.” “And if the noise becomes war?” “Then we fight again. Together.” I leaned my head against his shoulder. “Nakakatakot din, minsan.” “Of course it is,” he said gently. “But fear’s not your enemy, Sera. It’s your fire.” ✴✴✴ Kinabukasan, isang email ang dumating sa personal inbox ko.

I pulled out a long sigh. "Don't tell me you're afraid? What are you scared of? Masisira ang tsuibbo't tatalsik ka? Or, that the Ferris wheel and that roller coaster will get derailed habang nakasakay ka? Final Destination style." "That's gruesome, Lev. Manahimik ka." Saway nito, naniningkit ang mga mata. But I know may itinatago s'ya sa akin. "I will if papasok na tayo sa loob. Mainit rito. Isa pa, hindi mo ba narinig ang sinabi ko?"

Takot to lose this person, takot to make this person mad and sad. Before he met her, fear was just a word. Hindi niya kilala ang takot dahil siya mismo ang nilalang na magdadala at magbibigay takot sa kung sinumang humarang o umepal sa daraanan niya. Dahil simula no'ng makilala niya si Mia, he wished nothing but all the best for her. Gusto niyang parati itong masaya at ngumingiti, pero may mga pagkakataon talaga na hindi niya kayang iwasan na mangyari. Which makes his life journey more entertaining and challenging, yet very dangerous and scary.

“What if I tell you I’m scared? Na kahit anong tapang ang ipinapakita ko, takot pa rin ako sa kanila, sa future, sa lahat.” “Sam,” tinawag ko siya nang mahina, pero puno ng bigat. “Fear is normal. Pero kung hahayaan mong kainin ka nito, that’s when it wins. You don’t have to face it alone. Kasama mo ako.” Napatingin siya sa akin, parang hindi makapaniwala. “Why do you care this much? We’re just a deal, remember?”

Pumikit sya, pinipilit ang sarili na ignorahin ang tunog ng kidlat at ang malakas at mabilis na tibok ng kanyang puso. "If you're afraid of lighting, there's nothing wrong about it. Merong kanya-kanyang kinatatakutan ang lahat ng tao, takot nga ako sa puno ng sampalok e." Kunot ang noong napatingin sya rito. "Are you kidding me?"

Honestly, kahit pa pilitin kong makinig ay wala namang pumapasok sa utak ko. My mind is somewhere else like will Marcos suddenly show up here and stopped the wedding like what I see in the movies? I know that's absurd but what's wrong with hoping? I don't want him back but I want to run away from this place that's why even with a little hope, I am counting at him.

Nag-angat ng tingin si Kyle, nagulat sa biglaang kabutihang-loob ng amo. “B-boss… sigurado ka ba? Hindi naman po ako humihingi—” “I know,” putol ni Jiro. “Pero ayokong magtrabaho ang tao ko nang nanginginig ang utak. Fear clouds judgment. And judgment keeps us alive.”