Quote About Fear นิยาย & เรื่องราว

“Hindi rin ako sigurado kung dapat akong matakot o masanay.” “Fear is useful,” sagot ni Theodore. “It tells you when to move. When to wait.” Saglit silang nanahimik. Sa labas, ang tunog ng trapiko ay malayo. Dito, sa loob ng kwarto, tila isang hiwalay na mundo, narito lang sila. Dalawang tao sa pagitan ng bago at lumang mundo. Pagkaraan ng ilang minuto, nagsalita si Dorothy nang mahinahon.

anas nitong pinilit ibuka ang bibig. Habang tumatagal mas lalo ko pang nakilala ang amo ko. Oo, perpekto ito sa panlabas na anyo, perpekto ang estado ng buhay ngunit sa likod niyon ay may mga bagay na hindi kayang tumbasan ng anumang luho. "I-I have fear... fear of the dark... Kahit anong pilit kong iwasan ang dilim sadyang hinahabol ako."

Literal na nag-glitch ang utak. “Dahil… dahil hindi pa ako handang ibigay sa kanya ‘yon,” mahina niyang sagot, halos hindi ko marinig kung hindi ako nakayuko ng kaunti. Nagtagpo ang mga mata namin, at mas lalo akong napangisi internally. So this isn’t about me at all. This is about fear. Insecurity. Competition. Cute.

"...Takot din ako noon makaramdam ng mga bagay na hindi ako sigurado. That's understandable at a young age, but the thing is.. How would you know if you won't let yourself take you.." Nakita ko ang pag tango tango ng nakakarami. Sang ayon din ako sa sinabi niyang yun at tila mas nalilinawan ako sa mga gumugulo sa utak at puso ko. "Let us not allow fear to rule us. You should not be scared to tumble. Remember, we can always stand up, but with learnings that will bring us to the person we will be in the future." Inilahad niya ang mga kamay na parang iniaalay ang buong sarili.

“Just because I’m not afraid of you, it doesn’t mean I’m fearless.” Bahagyang tumaas ang labi niya, parang may nalaman siyang isang bagay na hindi niya inaasahan. “Tell me all your fears,” sabi niya. “I’ll scare them away.” Umiling ako. May mga bagay na kahit siya, hindi kayang hawakan. “Stop it!” Nangingilid ang luha ko. “Tingin mo ba magiging mabuting ina ako? Tingin mo ba magiging mabuting ama ka? We’re dysfunctional at best.”

Tila ano mang oras ay hihimatayin ito dahil sa labis na takot. Dumagdag sa sayang nararamdaman niya ng mga sandaling iyon nang makita niya kung paano ito maihi sa saluwal sa sobrang takot. That's right. They should fear her because she's still that woman after all. The woman who was feared, admired and hated by the people's like them. "Lumipas lang ang ilang taon ay nakalimutan niyo na ako Quatro?" Aniya na siyang ikinatigil nito

Hindi ko lang talaga napipigilan, dahil isa sa kahinaan ko ang horror movies. I clung to her, each scare tightening my grip. Iniyakap niya sa ‘kin ang isang braso niya, pulling me closer and whispering, “Huwag ka matakot, Kuya Faith. Hindi naman ‘yan totoo. Pelikula lang ‘yan,” to calm me down, though I could tell she was trying not to laugh. -ˋˏ✄┈┈┈┈

I shouted at her. I saw her trembled but I don't care. Galit na galit ako. I felt disgusted with myself. I kept myself virgin for all my life...and thinking that she almost got it in just a second...makes me disgusted and scared. I maybe a ruthless and dangerous person, but I treasure virginity. I want to give it to the person whom my heart will beat for. Kaya ang maisip na makukuha ito ng ibang hindi ko naman mahal ay nakakatakot sa akin. I am not scared of so many things. I am not scared killing other people anymore. I am not scared being ruthless to other people. I am not scared about other Mafia Houses' power and threats...but I could say this is my only fear. Maybe to some it is shallow

Not because of admiration, but because of fear. “Ikaw…” “Yes. It’s me.”

Pero si Sayna, lagi akong natatakot na lalong lumalim ang nararamdaman ko. “Hindi laging kahinaan ang takot. Kung anong nagagawa ko sa takot mo ay ang tunay na lakas nito. Being afraid is part of being alive. And we have to go through with it. Ano ba talaga ang kinakatakutan mo?”