Quotes About Losing A Game Novels & Stories

“Cassandra, kung may pinatunayan kang bago, gawin mo ‘yan sa design mo. Hindi sa pagsira ng ibang tao. We’ll see whose work speaks louder, okay?” Ngumiti siya, ‘yong ngiting alam mong nang-aasar. “Fine. Let’s see. But when you lose, don’t cry, okay? People already think you’re weak. Don’t prove them right.” “Kung kami man ang matalo,” sagot ko, “at least, alam kong galing sa amin ‘yong design. Hindi kinopya sa ibang firm. Hindi minadali para lang magpasikat.”

Kung magsalita man siya, hindi ko siya kikibuin. "In life, it's normal to lose someone dear to you. Life is all about losing and gaining after all. It's a cycle that keeps people moving." Naramdaman ko ang marahan niyang pagpisil sa palad ko kaya napaharap ako sa kaniya. At nang magtama ang aming mga mata ay ngitian niya ako nang matamis. "We are still here. You have us. Don't think that you already lost everything."

Paano niya ito makakalimutan kung lagi naman itong bukambibig ng kanyang ama? “And behind every unsuccessful man, there are two!” Umangat siya ng mukha upang tingnan ang ama. “Kung bakit ka nalugmok ngayon mula sa tagumpay mo dahil gusto mo dalawa ang babae mo!” Binara siya ng ama. Hindi siya nakapag salita dahil sa sinabi nito. Tama naman ang pagdating ni Sherwin. Pumasok na ito sa opisina.

Kaya benabalewala niya agad ito at nakikipagmake-out para makalimutan niya ang hindi komportabling pakiramdam niya. "This—Ah! Sh*t!! I lost again!" naasar na mura ni Lucky at inilapag ang cellphone sa mesa. Tumawa si Philip at sinulyapan ito. "Pang ilang beses ka na bang natalo sa sempling laro na yan? Geez!! Sa dinami-rami ng bagong online games ay ang pangbata pa na yan ang nilalaro mo." "Hey!! Maganda rin naman ‘to ah. Ayaw kong maadik sa mga online games na ‘yan dahil ‘pag nagkataon hindi ko maseryoso ang studies ko at ‘di maka-graduate. May mga pangarap pa ako."

kinindata ko siya sabay pinaikot ang susi sa aking daliri. Kaya ang kaninang masigla niyang pagmumukha ay napalitan ng pagmamaktol ng nasa kamay ko na ang kanyang pinaghirapang bilhin. Hindi naman ito bago sa amin kapag naglalaro pero kasi minsan lang matalo si Arthur sa ganitong laro kaya hindi niya inaasahan but I guess that was life. You win, then lose.

Hindi ko naman itatanggi na niilalamon ako ng lungkot ngayon at tanging ang usok lamang ng sigarilyo na gumuguhit sa aking lalamunan at aking ibinubuga ang nagbibigay buhay sa akin ng mga sandaling 'to. Tumayo ako at tumambad sa salamin ang hubad kong katawan, lumapit ako sa aking repleksyon at hinalikan ito. "I have nothing to lose now, wala ng dahilan pa para mabuhay at wala rin namang mawawala kung ako ang mamamatay. Yes, you started this game but now I'm winning, pero bukod sa makita siyang umiiyak at nahihirapan, ano pa ba ang makukuha ko?" I asked myself.

“Hindi mo magagawa iyan, Victor. I tell you, you cannot do it.” “Then, huwag mo akong subukan. Huwag mong sabihing kakampi mo si Tita Maura. You are just an underdog but also a big loser. Hindi niya alam na nagpapalaki siya ng ahas sa kanyang bakuran. Kung ako sa iyo, hindi ako magpapagamit sa kanilang dalawa dahil hindi mo pa sila kilala. Pareho silang manggagamit.” “I can play their games.”

"Just a game." "And I'm so stupid for believing that entering a game like this would be funny. You made me believe that games aren't always meant to be happy." Dahan-dahan na akong tumalikod at humakbang palayo sa kaniya. I have nothing left now, except myself.

Pero tinuring lang akong nakababatang kapatid. Who would've thought that today, we'd be playing a whole different game? Mali. Sariling damdamin ko pala ang mismong paglalaruan ko. Ako ang nagbalak sa larong ito pero ako rin pala ang matatalo. I thought I had control of this game. Turns out, I'm the one losing. Who would've thought?

mahina niyang sagot habang unti-unting iniinom ang gatas. "Don't apologize. Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa pagiging biktima ng mga laro ko noon. Kasalanan ko ang lahat ng ito. Pero pangako... ang 'Don’t Lose This Too' ay hindi lang salita. I will sacrifice every share... every building... every single drop of Zubiri blood just to see you smile again," hinalikan ko ang noo niya... matagal... damang-dama ang bawat tibok ng puso namin na tila ba naging isa sa gitna ng panganib.